Μ'έχει κυκλώσει ένα φιλί...

Γράφω συνέχεια. Έχω τόσα που μου συζητάω και τελικά δεν αναρτώ τίποτα.

Ο χρόνος είναι επιτέλους πολύς και χωρίς υποχρεώσεις πέραν του εαυτού μου.

Ζω ένα Λονδίνο λουσμένο στο φως, ξεκινώ το καλο καίρι μου σε αναμέτρηση με τα εφηβικά μου όνειρα. Αυτό το ΤΑΞΙΔΙ με περνάει γέφυρες, μου δείχνει αριστουργήματα, με αφήνει με την γεύση της έμπνευσης… ‘Το φιλί’ του rodin, μια έκπληξη μέσα σε τόση αγριότητα… τόση μετριότητα. Στιγμή ευτυχίας. Με αυτές τις υπέρτατες ομορφιές φορτίζω την αντοχή μου. Πήρα και το τρένο να πάω παραπέρα. Προς την θάλασσα με νοσταλγικό ρυθμό στις ράγες μου. Είναι αστείο πόσο φευγαλέα περνούν οι ‘εικόνες’ όταν ξέρεις πού πας. Οι ιστορίες μοιάζουν στην ευρύτητα του χρόνου… οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν τις αδυναμίες τους.  ούτε στην μετριότητα δεν είναι μοναδικοί… Πίσω στα όμορφα. Όσο λιγότερο καταλαβαίνεις την πάλη μου για κει, τόσο λιγότερο εξηγώ. Κι άλλη τέχνη. Αφουγκράζομαι, απλώνω τις αισθήσεις μου να απορροφήσουν οξυγόνο και γράφω ό,τι δεν μπορώ να ζωγραφίσω τώρα. Μπαίνω σε θεόρατους πίνακες και ακούω μουσική που κανείς δεν έχει γράψει… Γεμίζω σελίδες, γεμίζω χαμόγελα, γεμίζω καρπούς και επιβεβαίωση ότι κράτησα όσο γίνεται την υπόσχεση μου στην έφηβη που λαχταρούσε όλες τις πιθανότητες. «ΜοιάζΩ με τον Κόσμο στον τρόπο που παραδίνΟΜΑΙ»*… στον ερωτισμό της πόλης που με σμίλεψε για λίγους με πολλά. Rule Britannia...

*Pablo Neruda – «… te pareces al mundo en tu actitud de entrega.»

**και ακούγεται ΤΟ ΦΙΛΙ της μελίνας τανάγρη

"My love is like THE sea baby..."

Υπέροχες μέρες στην άμαξα του χρόνου…

Αναθαρρεί το καλο καίρι να χορέψει

Στον ρυθμό των πετάλων πάνω στην καινούργια άσφαλτο.

Άλογο καθαρόαιμο το πείσμα …

Με πολλαπλούς προορισμούς ομορφιάς.

Τρέχουν όλα και γω πετάω παραπάνω.

Χρώματα στην εντατική να αναζωογονηθώ…

Και ανάνηψη σε πίδακα δημιουργίας μ’ένα φιλί.

Παύση για ένα μεγάλο ευχαριστώ – το μόνο που χρωστώ.

Για την τόση αγάπη που κυοφορώ κληρονομικά

Για την ξεροκέφαλη αισιοδοξία που αναπλάθει τις ανάσες μου

Για την κάβλα μετ’εμποδίων στην ζωή που γουστάρω.

Παύση μικρή λοιπόν και αληθινά χαμογελαστή…

Γιατί... Aντέχω αυτά που θέλω!

*Για την Ν. μου που λατρεύω. Στην υγειά σου!

**ακούγεται το “trust in me” της janis joplin

Ο αξεπέραστος έρωτας…

…

Η ιδέα. Πρώτα διασπάται από τα ένζυμα της αγωνίας κι ανοίγει τα μάτια της. Πρωτόνια ομορφιάς πριν την γέννηση. Η επιστροφή της έμπνευσης… ιερή ευθύνη… Ρεμβάζω, σκαλίζω, αναμιγνύω να μυρίσω την τόλμη. Έρευνα, προεργασία, προσχέδια, καμβάδες στημένοι όπου βρω, ταξίδια σε άγιες μουσικές και χρώματα στο βλέμμα… Τα υλικά της έκφρασης μου στην αφετηρία. Ακούς την μελωδία? Εμβατήριο βουτιάς στα πιο βαθιά μπλε της ψυχής μου με μυστική πορφυρή γλώσσα… κοίτα με… Τρυφερά ίχνη φλερτάρουν το λευκό… Γραμμές και υπόνοιες με ορμέμφυτο πιλότο. Ανάσα. Γρήγορη. Απόλυτη διέγερση… Χαϊδεύω την μυσταγωγία του ΕΙΝΑΙ μου και γίνομαι γιγάντια ελπίδα. Οργασμικός κοχλασμός των κυττάρων… Το απόλυτο, μου ψιθυρίζει…  Αυτή είναι η στιγμή. Η δημιουργία. Παγώνω την φωτιά μου στον χρόνο. Η ολοκλήρωση δεν θα έρθει ποτέ. Το ξέρω. Και είναι ανακούφιση. Σ’αυτο το οδοιπορικό θα βρεθώ πάλι. Στο επόμενο έργο μου…

*ακούγεται το "gortoz a ran - j'attends..." των dead can dance.

**η άγανάκτηση' αφιερωμένη στην μνήμη του μέντορα και καθηγητή μου steve abbott.

The simple great gig of life...

Είναι αυτή η αύρα του καλοκαιριού…

μετά το παλιοκαίρι.

Τα λινά τα κράτησα καθαρά

φυλαγμένα από το μένος αναίτιων κεραυνών.

Ανοίγω τις ντουλάπες και τρίζουν νυσταγμένα.

Η περσινή λεβάντα ξεθύμιασε τελείως.

Μάζεψα τα τρίμματα και τα πέταξα στην θάλασσα.

Να αδειάσω… και να γεμίσω πάλι.

Ομορφιά. αλμύρα στα μηνίγγια…

ούτε ένα κύμα στο καλωσόρισμα της…

Έλα! Από πέρσυ έχουμε να τα πούμε.

Αφέσου μέσα μου…

Ανοίγω τα μάτια να χαθώ

στα αγαπημένα χρώματα που καμαρώνω.

Αυτά είναι η σημαία μου.

Ποιητικό οδοιπορικό για την πιο βαθιά κορφή της.

Εναρκτήριο μακροβούτι… με όνειρα φρεσκαδούρα.

Η άμμος αντικαθιστά τα βαριά χαλιά του χειμώνα.

Παγωμένος καφές,

σαγηνευτικές μυρωδιές αντηλιακού,

μουσικές που μπερδεύονται στην ακροθαλασσιά

και το χάσιμο του χρόνου…

Ερωτικό χάρισμα οι ώρες μου...

Συγχρονισμένη κολύμβηση με ψάρια και γλάρους.

Ζωγραφίζω νοερά την ζωντανή φύση

και αγαλλιάζω στην σταθερή ολότητα που λατρεύω.

Είναι αυτή η αύρα του καλοκαιριού

Μετά το παλιοκαίρι…

Η υπόσχεση…

*ακούγεται το "the great gig in the sky" των pink floyd

NO.BUts when it's right.

Σάββατο βράδυ πρωτομαγιάς. NOBU. Λονδίνο. Έξω ψιχαλίζει. Μέσα οι μουσικές βρέχουν πιο δυνατά. Εκείνος έχει παραγγείλει τα ποτά τους. Σωστά. Η μπάρα γεμάτη. Χωρίς τασάκια… Εκείνη φοράει ψηλά τακούνια κι όμως… εκείνος σηκώνει το ‘βλέμμα’ πάντα ψηλά για τα μάτια της. Αναγνώριση… φυσική ανακούφιση. Βγαίνουν έξω στην Berkeley Street για ένα τσιγάρο… πίνουν… εκείνη νοιώθει την μουσική παντού. Και κείνον. Ολόκληρο, ξεκάθαρο, αγέρωχο. Το άρωμα του την γυρνάει στο απόγευμα μόλις… κι ανατριχιάζει. «τρέμεις.» λέει. Εκείνη χαμογελάει. Δεν κρυώνει καθόλου πια. Εκείνος ‘συνεννοείται’ έξω και την συνοδεύει  κρατώντας την ομπρέλα στο διπλανό club. Στην πόρτα, η ουρά τεράστια. Περνούν από δίπλα και μπαίνουν αμέσως. Smooth… Άλλη ατμόσφαιρα… νύχτα. Τους ‘ψάχνουν’ όλους και όλα. όπλα? Ναρκωτικά? Οι bouncers αληθινοί. Εκείνος είναι ήρεμη δύναμη. Πόσο δύσκολο είναι να μεταγλωττίσεις τις εμπειρίες σε ηρεμία… Αφήνουν παλτά και ομπρέλα και κατεβαίνουν… εδώ ο κόσμος είναι πιο σαρκικός. Funky Buddha. Είναι η μουσική, το κέφι, τα θέλω που επιτέλους μιλάνε ίδια γλώσσα… ευγενική. Γενναιόδωρη.  Εκείνη χαμογελάει. Σιωπηλά. Αρκετά μίλησε. Πόσο χρόνο έχασε, πόσα δώρα πέταξε σε ανάξια κενά. Εκείνος προσέχει την κάθε της κίνηση, το ποτό της είναι πάντα φρέσκο, ο χώρος της βασίλειο. Στέκουν στην μπάρα και αφήνονται στην μουσική… την ακουμπάει σίγουρα και την λικνίζει… ήχοι σαρκικοί, κινήσεις μελωδικές την απογειώνουν… χορεύει στον δικό του ρυθμό γιατί δεν χάνει τον δικό της. ΠΟΤΕ. Και κείνος το αντέχει, το επικροτεί, το επιζητά. Η ωριμότητα της λαχτάρας, ο σεβασμός στην κορυφή… εκείνη απαλύνει κι άλλο. Σαν το δέρμα του. Εκείνος την λατρεύει. Σφριγηλά. Αβίαστα. Ταπεινά ανώτερα. Εκείνη είχε ξεχάσει την έννοια της αβροφροσύνης εκεί κάτω… Έρχεται καλό καίρι… ψιχαλίζοντας… ψιθυρίζοντας… an empire state of mind…

*το οποίο και ακούγεται... by jay z and alicia keys

ΤΩΡΑ εξηγούνται τίποτα !

Προφανώς συνειρμικά, μετά από την εύστοχη αγανάκτηση της negma για τα Ανήμερα του Αγίου Πούτσου, κοιτώντας το ημερολόγιο για να το σημειώσω, έπεσε το μάτι μου στις 25 Απριλίου, γενέθλια της πιο παλιάς μου φίλης. Είδα λοιπόν με κεφαλαία γράμματα, μια γιορτή. Και διάβασα…: ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ.

Genius?

Εννοείται ότι διάβασα ‘λάθος’ (πρεσβυωπικά ή φροϋδικά?) και στην πραγματικότητα έλεγε ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ. Αλλά η ιδέα ότι θα μπορούσε μετά του υπέροχα απαραίτητου Αγίου Πούτσου, να υπάρχει προς εορτασμό (χορτασμό?) η ημέρα του ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ, με ευχαρίστησε ιδιαίτερα!

Μεμιάς σκέφτηκα πόσους ανθρώπους έχω που θα έπαιρνα τηλέφωνο να τους ευχηθώ αγαμίδια… πόσες έννοιες και καταστάσεις μπορώ να ‘καμαρώσω’ στις εμπειρίες μου…

Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι αυτή θα ήταν μια γιορτή της ζωής, όχι αστεία!

…θα μου πεις, τελικά αστεία είναι όλα, απλά δεν γελάμε όλοι ταυτόχρονα…

τεσπα, επειδή στο κλείσιμο, κάθε σουρεάλ μου βγάζει γέλιο, από νευρικό μέχρι ψυχόρμητο, την κυριακή αυτή θα την γιορτάσω! Έχω τιμητική, αμ πώς?!

Χρόνια κουλά λοιπόν!

*ακούγεται το «alors on danse» του stromae. Τι άλλο? Χορεύουμε !

**ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ στους ΚΑΝ και τα ΚΑΝ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΑΦΟΡΜΕΣ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ!

Λατριβής εγκώμιον...

Άδειοι οι δρόμοι ακόμη…

Μου αρέσει η νωχέλεια των άλλων.

Το σουρεάλ της απάθειας…

Τρέχουν τα κάστανα παντού.

Σκυλιά πίσω από τα δικά τους κάγκελα

Γαβγίζουν απελπισμένα…

Θόρυβος. Μόνο.

Είμαι ζωόφαυλη. Δίνω το χέρι.

Και γελάω. Έχω δει πολλά δόντια.

Και όλα μυρίζουν φόβο.

Αναχώρησα εκπαιδευμένη...

Τρία βήματα για τον ήλιο.

Το βαλς του θησαυρού.

Οι τσέπες χωρίς ψιλά.

Τάχω χαρίσει σε φτωχά.

Και μ’έχουν λατρίψει γι’αυτό.

Λουσμένη το νέκταρ του απόλυτου

Κόβω τα παζάρια κάθε επαίτη.

Δεν έχει αντικλείδια ο κόσμος μου.

Παρ’εξήγηση δια’λυμένη.

Το τσιμέντο έχει πια ανθίσει.

Τίποτα δεν διακόπτει την άνοιξη.

Πετάω τα άρρωστα βαρίδια στην ανακύκλωση.

Δεν κατεβαίνω πουθενά βρώμικα.

Αναγνωρίζω το καθαρό σύμπαν.

Ελαφριά και συμπαγής. Μάζα. Μαζί.

Τρία βήματα. Στον αιθέρα.

Δύο ανάσες…

Ένα φιλί.

Από το αγλαό μηδέν του παντός.
~

Καλά (τα) πάθη !

Χαρίζω στην σκέψη μου το ακαταλόγιστο. Να πάει όπου θέλει κι όταν θέλει. Ελεύθερη! Γυρνάει πολλές φορές με σκονισμένα τρόπαια κι ύφος πονηρό: «πάμε?» λέει… αρνείται να μάθει… Μ'αρέσει! άλλες φορές την βλέπω να τρώγεται από μέσα: σαν να ψάχνει μόνη της να ισιώσει τα αλλόκοτα. Έπειτα γυρνάει αποκαμωμένη… απογοητευμένη. Όμως δεν σταματάει ποτέ. Κάθε φορά που την ξερνάει η πραγματικότητα, πασχίζει να βρεθεί πάλι κάπου λογικά. Μα ποιος ορίζει την λογική? Τι μοναχικά που στέκουν οι αξίες μας ενάντια στους άλλους κατακτητές… Συχνά δεν τα καταφέρνει, την βλέπω. τότε την βάζω να δουλέψει: απλά πράματα, μηχανικά. Να τώρα, λέω να βάψουμε αυγά. Μπορεί να ζυμώσουμε και τσουρέκια. Δεν θα την αφήσω από το πλάι μου. H συγκίνηση των παθών… δεν θέλει να την ελέγχει! Θυμάται. Και προσμένει. Επιμένει στο ΚΑΛΥΤΕΡΟ των ανθρώπων. Και δεν θέλω να της το αλλάξω αυτό. ΥΠΑΡΧΟΥΝ άνθρωποι, υπάρχουν αξίες, υπάρχει ειλικρίνεια, υπάρχει ομορφιά. Mε πιστεύει. Και την πιστεύω. Γι’αυτό της χαρίζω το ακαταλόγιστο. Ξέρει πού πάμε. Δεν είναι πιο γρήγορα. Ούτε πιο εύκολα. Είναι όμως πιο συγκινητικά. Απ’όλες τις απόψεις...

Να! Πάλι μέλωσα με αυτόν τον καιρό! Ω γλυκύ μου έαρ… με λιώνεις κάθε φορά no matter what.

*ακούμε το «Ω γλυκύ μου έαρ» από τον βαγγέλη παπαθανασίου και την ειρήνη παππά γιατί πάλι θα μπερδέψω τις μέρες και θα το χάσω! Τουλάχιστον εδώ θα το ακούω όσο θέλω !!!

"θε να πουν τ'ειν'ο άνθρωπος..."

Θα μείνω λίγο ακόμα. iTunes σε διαπασών επανάληψη να φτάνει έξω. Ο Κώστας Ουράνης. Το πανέμορφο μοναχικό ποίημα για τον θάνατο. Ο Χάρης Πολιτόπουλος. Και τα Διάφανα Κρίνα. Η μελωδία συγκλονιστική. Ουρανός – χαρά – διαφάνεια επιτέλους. Repeat. Φοράω ένα πολύ μάλλινο σάλι και κάθομαι κουλουριασμένη στην βεράντα με τις κάλτσες και τα τσιγάρα μου. Ρεμβάζω τα φώτα πέρα. Ζωή παντού. Όση θες. Repeat. Πίνω ένα ποτό εξαιρετικά. Στα ωραία μου. Με κρύο και ψιθύρους αρωμάτων να με διαπερνούν. Λατρεύω τα βράδια της προ-άνοιξης. ‘Κανονικά’ είναι μια μουσική στενάχωρη. Κι όμως. Το ακούω γλυκά. Και αγαλλιάζω... γιατί το όμορφα πονεμένο εκείνο πένθιμο δείλι, δεν μου ταιριάζει. Όσο και ν’ακούσω. όχι έτσι… Repeat. Αργεί ακόμα το φθινόπωρο. Για κάθε στόχο, ανοικτά χαρτιά και καθαρό βλέμμα. Απόψε, στο χείλος της μεγάλης απάντησης που μου κόβει την αναπνοή, απολαμβάνω την ανοιξιάτικη αγωνία μου. Ήρεμη ότι έχω κάνει το καλύτερο μου. Δώσει το καλύτερο μου. απαράβατη ανάγκη ΜΟΥ. Repeat…
.

*ακούγεται το ποίημα του Κώστα Ουράνη «Θα πεθάνω ένα πένθιμο…», σε απαγγελία Χάρη Πολιτόπουλου και μελοποίηση Διάφανα Κρίνα. Λιώνει στο repeat…
**to you after 25 years of respect. and for making me smile.

Μέρες πριν το ταξίδι...

 

…Ακούς?

Είναι τα κύματα… 

πιο ήμερα τώρα.

Φυσική αλλαγή εποχής.

Αργή και σαγηνευτική είσοδος της άνοιξης.

Μην αμύνεσαι ψυχή μου.

η ομορφιά θα σε αγκαλιάσει

με πολύχρωμες αχτίδες στα πιο σου πονεμένα.

Ας αφήσουμε για λίγο τις σκιές κάτω από τα κύματα,

στην κρύα ακόμη άμμο.

Δεν βιαζόμαστε.

Θα νοιώσουμε πολλά με αλμύρα πάλι.

Αλλάζει το παρόν με κάθε ανάσα.

Όμως σε αυτό το μπλουζ του μέλλοντος

θα μας συνοδέψει μόνο ό,τι αξίζει
το αέναο του απόλυτου.

Ό,τι αντέχει να χαίρεται.

Να ελπίζει.

Να τολμάει.

Και να αγαπάει.

Ως τα άΔιττα.

Κάλεσα τα κύματα να πάρουν μέσα την σκοτεινιά σου,

εφόδιο για να βγεις εσύ πάλι έξω ολόκαρδη.

Ανθισμένη θύμησες και διψασμένη προσμονή

για κείνη την μυσταγωγική πινελιά

στα φτερά μιας πεταλούδας.

Άκου τον αέρα…

σε αγγίζει πάλι…

Άνοιξε…

*ακούγεται το πολυλατρεμένο "slip into something more comfortable" των kinobe με απίστευτο βίντεο την θάλασσα... μια δεκαετία μετά και ακόμη μου δίνει ...