"Ψυχές πολύγωνες..."

Μεγάλα ταξίδια…

Πολύγωνη αίθουσα αναμονής.

Περιμένω, επιμένω, ανασαίνω.

Γύρω μου 

Ήρωες οι λαβωμένοι βηματίζουν .

με τσαγανές βαλίτσες κι ευθυτενή εισιτήρια…

Ο γύρος του πόνου σε πόσες μέρες …?

Πάνε χρόνια. Περιμένουμε τα άλλα.

Ένα ταξίδι με ρόδα που βαριά ΘΑ γυρίσει…

κι όλο ζητάει… ζητάει από άδειο παγούρι.

Τραγουδώ την γεύση του νερού …

κι άλλο ταξίδι … για να δαμάσουμε δίνες…

Επαναθλίψεις. ώσπου να κερδίσεις.

Ακτινογραφία μοναδικής ψυχής στον φάκελλο

και θαυμαστό θράσος σε ρυθμό.

Χωρίς μεγάφωνα η ανακοίνωση δύναμης.

Σύρε. Κι έλα.

Θα φέρω χρώματα.

Καλή αντάμωση.

*ακούγεται το "τσάμικο" του δ.σαββόπουλου με τον €1000

**αφιερωμένο εξαιρετικά στον δημοσθένη  και την μαρίνα  που ταξιδεύουν.

Τα πολύχρωμα πυθάρια...

Οι πιο μεγάλες πράξεις αγάπης, γίνονται μηχανικά. Χωρίς επιλογή.
Προσφέρεις γιατί μόνο έτσι μπορείς. Οι πιο μεγάλες θυσίες γίνονται απ’αυτούς που δεν δέχονται την έννοια στο λεξιλόγιο της συμπεριφοράς τους. Και το πιο δυνατό χειροκρότημα είναι το σιωπηλό. Αυτό που δεν θα πάρεις ποτέ.
Πορευόμαστε παρέα όλοι. Κάποιοι ξεχωρίζουν αβίαστα. Λάμπουν ακόμη και άθελα τους. Νάσαι. ‘Αταίριαστο’ παιδί, απροσάρμοστη στα πρέπει, ‘προκλητική’ κόρη, ‘υπερβολική’ γυναίκα, σταράτη κι ‘επίφοβη’ φίλη, υπέροχα ανθρώπινη μάνα. Εσύ. Η δική μου μητέρα.
Γυναίκα. Που αναστέναξε και τρόμαξε τους άνδρες. Που αγαπήθηκε και αψήφησε ξύλινους κανόνες. Που λατρεύτηκε από τα παιδιά της. Και ζήλεψαν πολλοί που δεν την φτάνουν. Εσύ.
Επίπονο πρότυπο μου της ειλικρίνειας Πανέμορφο σύμβολο της γυναίκας Υπέροχο κράμα μαγκιάς κι ευαισθησίας Πολύχρωμη και αξιότιμη.
Θέλω να μαζέψω όλα τα δάκρυα και τις μετάνοιες σου για ό,τι δεν σε άφησαν να γίνεις, τα όνειρα που σκόρπισαν πριν τα κυνηγήσεις, τις απογοητεύσεις που δέχτηκες, τις απώλειες που σε γέμισαν ουλές. Να τα ζυγίσω με ακρίβεια κόντρα στα πολύχρωμα πιθάρια της ζωής σου πούναι γεμάτα με την γάργαρη φαντασία σου, το αχόρταγο μυαλό σου, τον έμφυτο ερωτισμό σου, τις σεβάσμιες πράξεις αγάπης που δώρισες, τα μονάκριβα εφόδια που μου έδωσες, τα πολύτιμα ‘αχ’ που χάρισες σε όποιον τυχερό σε πλησίασε.

Άνιση μέτρηση, Λενιώ…
τα χώρεσα όλα τα άσχημα σ’ένα πιθάρι στενό και το ακούμπησα δίπλα στ’άλλα, παράταιρο. Να το βλέπεις. Πόσο μικρό είναι το κρίμα. Χάνεται μες τα χρώματα σου, το νοιώθεις?
Από τα πολύχρωμα πιθάρια αναβλύζει μαγική μουσική και θέλω να χορέψω. Έναν χορό αφιερωμένο σε σένα. Έπειτα, ιδρωμένη και προνομιούχα, θα μπω σ’ένα πιθάρι και γω, το γέννημα θρέμμα σου. Και δεν θα πω ότι σου χρωστάω. Μόνο «σε ευχαριστώ» που με διάλεξες στην πιο θεία δημιουργία σου.
Γιατί ξέρω πολύ καλά πως κάθε χρώμα που με κάνει αυτό που είμαι, το διάλεξες εσύ με την πιο αριστουργηματική αρμονία.
...
υγ.Είναι η στιγμή που θέλω να το κάνω αυτό. τώρα. μετά απο ένα θάνατο αγαπημένου, μακρυά απο άλλους ελπίζω. τώρα. που είμαστε καλά. που καταλαβαίνω και καταλαβαίνεις. που έχουμε χρόνο να στάχω πει. αυτά τα λίγα απο τα υπέροχα που νοιώθω. *η πρώτη φωτογραφία είναι του -sel- απο το flickr.com. η δεύτερη απο το αρχείο μου - δεν θυμάμαι ποιού είναι, δυστυχώς. **το τραγούδι είναι το "Κόκκινο Κρασί" του Πέτρου Δουρδουμπάκη. το ακούω αισιόδοξο. Η δύση είναι η αρχή της βόλτας του ήλιου μέχρι να έρθει την επόμενη μέρα λαμπρότερος.

Take a walk on the real side...

Είναι μια πλατεία πλακόστρωτη,

πολλών χρωμάτων αναμνήσεις.

Ο ήλιος ζεσταίνει τα αγέρωχα πλατάνια.

Αισθήματα συγκινημένα από την θέρμη του

Και υγρά από τον ίσκιο τους. Δύο πλευρές.

Ένα παγκάκι πολυκαιρισμένο ζόρια.

Λες, από πάντα, παύση σε διαδρομές.

Φαγωμένο στις άκρες από δυσκολίες.

Μόνο του αναλογίζεται τις ιστορίες.

Μια βρύση γλυμμένη δροσιά,

Ρέει ενάντια στην θερμοκρασία εκτός.

Σιωπή ομορφιάς απλωμένη νωχελικά.

Τα σταυροδρόμια περιμένουν

Γενναίες και φοβισμένες αποφάσεις

Με αγωνία ανθρώπινη, θαρρείς.

Στέκεται αναποφάσιστος κι αυτός.

Είναι ντυμένος βαριά στα χρόνια.

Ηλιαχτίδες τον παίζουν πονηρά.

Κείνος ψάχνει την σκιά ενοχλημένος.

Τον βλέπω εκεί, στα χέρια του βαλίτσες.

Ό,τι χωράει κι έχει μάθει σκληρά

Στοιβαγμένο ασφυκτικά για την συνέχεια.

Σιωπηλά κοιτάει τριγύρω

Να διαλέξει δρόμο για να φύγει.

Ένα πουλί περνάει μπροστά του.

Ξαφνιασμένος χαμογελάει.

Μα γρήγορα ισιώνει το πρόσωπο του.

Τρόμος τον πιάνει που αφέθηκε.

Σκληραίνει τα δάκτυλα στα χερούλια

Των δυσβάσταχτων αποσκευών του

Και κάνει ένα βήμα. Πιο πέρα.

Με την πλάτη γυρισμένη στο παγκάκι

Κι ας είναι τόσο, μα τόσο κουρασμένος.

Κοιτάζει τα πόδια του σαν ξένα.

Ήθελε κάποια στιγμή να πετάξει...

Ευγενικά αρνήθηκε την επιθυμία του.

Και νάτος εδώ με την θλίψη σαμάρι

Μετέωρος, χωρίς την χαρά της πτήσης.

Μόνος, κι αυτός θα αποφασίσει.

Τα βήματα του θ’ακουστούν

Πατώντας θύμισες πολλές.

Προκαθορισμένη ρότα.

Μα ένα ελαφρύ θρόισμα των φύλλων

Σαστίζει τις βαριές αποφάσεις.

Απότομα εισπνέει την έκπληξη του.

Και για μια στιγμή, νοιώθει ελαφρύς.

Για μια υπέροχη στιγμή

Είναι ελεύθερος να διαλέξει.

Η σιωπή του αγωνιά αντίξοες σημασίες.

Η βρύση συνεχίζει το δροσερό της λίκνισμα

Τα πουλιά μεθούν τους ήχους αμερόληπτα

Και ο ήλιος παίζει πάντα.

Η σκιά. είναι μόνο. αντίδραση.

*οι φωτογραφίες είναι απο το flickr.com

(με την σειρά των: photo-steve, joe hatfield, BalletDancer)

** η μουσική είναι του Lou Reed το τραγούδι "Take a walk on the wild side" ...

Κι η αναπνοή μουντή...

"Τι κάνεις?" ρώτησα. "Ε, καλά είμαστε..." μου απάντησε με σβησμένη, παραιτημένη φωνή. γιατί άλλα λέμε και άλλα εννοούμε? Γιατί δεν μου φώναξε "Σκατά είμαι!"? Μια γυναίκα που 'τάχει όλα' - τι υπεροπτική διαπίστωση, αλήθεια!- τι μπορεί να της λείπει...? ............................................... Το είδα εκείνη την στιγμή, στην φωνή-καθρέφτη. Ζωή. Ζωή της λείπει. Η δική της. Γιατί των άλλων τις χειρίζεται. Υπεύθυνη μαμά, υστερική στην αγάπη και την προστασία της. Σωστή σύζυγος σ'ένα ακόμη πεθαμένο συμβόλαιο αγάπης. Πρότυπη νοικοκυρά μιας χλωρίνης που μόνο τους μαύρους κύκλους των ματιών δεν λευκαίνει. Ανούσιες ιδιότητες στο εγχειρίδιο ζωής. Χωρίς εγγύηση. Πότε κοίταξαν αυτά τα μάτια? Πότε σταμάτησε η ίδια να νοιάζεται? Η μοναξιά πονάει πιο πολύ ή η αυτοαπαγόρευση αισθήσεων? Πόσο τρόμαξα μ'αυτή την φωνή. Ήθελα να την τραντάξω! Να της βάλω ένα λουλούδι κάτω απ'την μύτη, να μεθύσει! Να της ζωγραφίσω την θάλασσα, να θυμηθεί τα κύματα! Να φέρω έναν άνεμο να της αναποδογυρίσει το τέλμα! Δεν έκανα τίποτα. Το βάθος του κενού με σιώπησε. Κατάλαβα πόσο μακριά απ'την καρδούλα της επιζεί που την έχει ξεχάσει. Ούτε την χαρά της νοσταλγίας δεν της επιτρέπει. Και ήξερα εκείνη την στιγμή οτι δεν μπορώ ΕΓΩ να την βοηθήσω. Ποιά είμαι εγώ? Με ποιό δικαίωμα μπορείς να πεις στον άλλον: "Συγνώμη, σούπεσε η ψυχή..." και να της την δείξεις εκεί, πεταμένη σαν τσαλακωμένο πακέτο τσιγάρα...? "τι κάνεις?" θα ρωτήσω πάλι. "Ε. καλά είμαστε..." θα σβήσει κι άλλο εκείνη.

Θες άλλο καφέ?

Θυμάσαι τότε που μικρές κάναμε σχέδια και εικασίες για το μέλλον? Πόσες ώρες με τσιγάρα και καφέδες αναλύαμε την συμπεριφορά μας και μεθούσαμε με την δύναμη της προσωπικότητας μας? Ατέλειωτες ώρες, πρωτόγνωρα χτυπημένες απο τον χωρισμό των γονιών μας, πρώωρα ωριμασμένες, και συ και γω, ήρθαμε κοντά και ποτέ δεν χωρίσαμε απο τότε. Τότε που πραγματικά μας άνηκε ο κόσμος και όλα μπορούσαμε να τα φτιάξουμε? Με ανυπομονησία και ευαισθησία οργανώναμε τα 30 μας. μας φαινόταν ορόσημο τότε. Πολύ. Εχεις σκεφτεί τι έμεινε απο τότε? μέσα κι έξω μας, πόσα "θα" μας πραγματοποιήθηκαν? και πόσα ρομαντικά "θέλω" εξανεμίστηκαν? και πόσες πληγές μας σημάδεψαν? Δεν είναι κακό που πέσαμε έξω, ξέρεις. Τα όνειρα δεν μένουν στάσιμα, πρέπει να προχωρούν και να εξελίσσονται μαζί μας. κάθετι που μας αγγίζει, κάθε εμπειρία γλυκιά ή πικρή μας σμιλεύει και λίγο ακόμη. Η σκέψη πάει παραπέρα. Δυσάρεστο θάταν να θέλαμε ακόμη τα ίδια. Θα σήμαινε οτι καθόλου δεν αφεθήκαμε να τριφτούμε στην ζωή, να επιτρέψουμε. Γι'αυτό μην κλαις τα παλιά που σκονίστηκαν. Δεν χάθηκαν. Μέσα σου τάχεις και είναι μέρος σου, κι ας μην τα έφτασες. Είναι πιθανό να τα ξεπέρασες. μα και να μην είσαι πουθενά κοντά στα "ήθελα", για άνοιξε λίγο το σακίδιο σου, αυτό που σου βαραίνει την μέση. Βγάλε έξω να δεις οτι οι αναμνήσεις, οι εμπειρίες κι ό,τι δεν κατάφερες, ακόμη μαζι σου ταξιδεύουν. στην ίδια θήκη που είναι τ'άλλα.εκείνα που μπόρεσες. στο χέρι σου είναι και στην κρίση σου να ξεχωρίσεις πόσο σε αντιπροσωπεύουν τα παλιά σου όνειρα. μήπως αντικαταστάθηκαν απο άλλα, πιο όμορφα, και λιγότερα ουτοπικά? γιατί αυτό σημαίνει οτι με μια ανάσα μπορείς πάλι να τα κυνηγήσεις, αν το θέλεις. όχι, δεν είναι ανέφικτο. πάλι ψέματα σου είπαν? δικό σου είναι το μέλλον. μην κουράζεσαι που κουβαλάμε το παρελθόν. αυτό μας ωθεί μπροστά. και οι μνήμες. ναι. όλ'αυτά που μαζί τάχουμε κλάψει, σιωπήσει και γελάσει. οι μνήμες που μας σκάλισαν και είναι αυτές που μας συναρμολογούν μέρα με την μέρα. Θες άλλο καφέ? έλα. ένα τελευταίο τσιγάρο. κάτσε να τις βγάλουμε για λίγο στον ήλιο, να τις θυμηθούμε. μην ντρέπεσαι! θυμάσαι ότι αν δεν γινόταν αυτό, δεν θάφτανες εκεί? και γω. την βλέπεις αυτήν? αν σου πω οτι ακόμη πονάει?...ναι, έχεις δίκιο. ήταν και ωραία όμως. ολόκληρη το ζούσα. τι μυρίζει έτσι? μελαγχολία είναι? νοσταλγία? όχι, όχι, κάτι ακόμη πιο γλυκό...η ανάσα μας, μάλλον. βλέπεις? είναι πιο δυνατή η ζωή απο την απάθεια. Έλα, πάλι το ξενυχτήσαμε. Βάλτα πάλι στο σακίδιο και πάμε παρακάτω. Ακόμη σε πονάει η μέση σου? είδες, πέρασε... Αφιερωμένο στην θάλασσα μου, την ζωή μου και όσους την ακουμπούν. Ναι και στους μαλάκες που με κάναν καλύτερη και σε σένα φίλη που είσαι πάντα εδώ να πονάμε και να αγαπάμε παρέα. Θυμάσαι τον όρκο αιώνιας φιλίας που υπογράψαμε στα 12? Αυτό το όνειρο το πραγματοποιήσαμε, είδες? ΑΣΧΕΤΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΖΗΤΏ ΣΥΓΝΏΜΗ ΣΤΗΝ ΦΊΛΗ ELMELISSA ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΊΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΠΛΟΓΚΟΠΑΙΓΝΙΟΥ. ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ.. ΚΟΜΠΛΑΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΛΕΞΗ. Ο,ΤΙ ΓΡΑΦΩ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΤΙ ΝΟΙΩΘΩ. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΛΙΓΟ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΠΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ 7 ΘΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΣΠΥΡΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΥΤΥΧΙΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΛΠ. ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!