Αληθώς... τι ?

Κατάνοιξη στο κρύο.

Οι προβλέψεις δίναν καλό καιρό.

Κι όμως…

Οι αποφάσεις μείναν σκονισμένες

Και άγουρες, πονώντας την ειλικρίνεια.

Βάψαμε κόκκινα τα θέλω μας

Σε έναν επιτάφιο αδιέξοδο.

Ω πικρή μου έαρ…

Ξεβράζεις γυμνές τις αδυναμίες

Στ’ακροδάκτυλα της φαντασίας.

Περιφορά πανικού στην σιωπή

Χωρίς ίχνος ανάστασης.

Μόνο πέντε νότες που λίγοι ακούν

Σε μια φύση σαστισμένη.

Τσουγκρίσαμε τον ήλιο?

Αληθώς αντέχει.

Σε πείσμα των Σουφρωμένων

Είναι λάβαρο το πάθος…

Και βάλσαμο μαζί.

Αν ξέρεις να κλαις από μουσική…

*ακούγεται (αν μου κάνει την χάρη το μιxpod!! !$!%!$%) ξανά ο σωκράτης μάλαμας και τα ξωτικά μας. 
αλλοιώς ακούμε το τwin peaks theme του angelo badalamenti.
ή ούτε! τάχει παίξει το μουσικό σύστημα...

DESERVE IT!

Δεν βιάζομαι τώρα.

Ο ήλιος μόλις ξεκινάει τον σαγηνευτικό κύκλο του.

Σαν το καλό κονιάκ, βγάζω την μέσα ύλη μου στο φως ξανά.

Νοιώθω κάθε κίνηση, κάθε Στιγμή ετοιμασίας.

Έχω κοιμηθεί καλά κι έχω ξυπνήσει για τα καλά.

Το βλέμμα μου κρυστάλλινο σαν την μπουνάτσα.

Αντανάκλαση καρδιάς στο ζεστό θαλασσί σου.

Μαθαίνω. Από σένα.

Κυριεύεις το ανεξέλεγκτο και παραμένω.

Να θαυμάζω με ανακούφιση το γκάζι.

Και συ εισχωρείς στην μαρινάδα μου και μένεις. κι άλλο…

Xάδι που δεν κρύβεται πια.

Μαθαίνω. Αθώα μικράτα ν’αγκαλιάζουν τον λαβύρινθο της φαντασίας.

Πρώτα σκιρτήματα έρωτα για τα όμορφα.

Υπέροχο αλισβερίσι γνώσης του άγνωστου…

Έτσι γεμίζει τελικά η ταχύτητα του πάθους.

Αργά, γλυκά και αναπόφευκτα…

Το μόνο που ελέγχω
είναι πόσο αξίζω τέτοια εμπιστοσύνη.

*ακούγεται το "toi et moi" του guillaume grand

Keep me burning...

Θα μπορούσα ανετότατα ν’αρχίσω τα αγαμίδια.

Καιρό έχω! και λόγους πολλούς.

Να πω για τα ορμονικά? Που ΤΩΡΑ θυμήθηκε το σώμα να αντιδράσει στο χάος από το 2007?

Και ό,τι τραγελαφικό ακολούθησε τα σοβαρά ?

Να πω για τα δερματικά? Που έπαθα μόλυνση εγώ που ούτε ακμή δεν έχω περάσει γαμώ το τέλειο δέρμα μου κάποτε μέσα? Πήρα δεύτερη στάμπα γιατρού ότι είναι stress-related ΚΑΙ αυτό.

Να πω για το δόντι –μούπαν φρονιμίτης- που με πάει καροτσάκι τρεις βδομάδες και τελικά ήταν αντανακλαστικός πόνος απ’αλλού και έχω δει τρεις ειδικούς με τανάλιες μέχρι τώρα να βρούμε λύση?

Να πω που με λιμπίζονται κάτι κουνουπο-ψυλλο-κοριοί ή δεν-ξέρω-τι-σκατά-αόρατα-μαλακισμένα και με τσιμπάνε σχεδόν κάθε βράδυ? Κι ας βάζω vape μες τα χιόνια και αλοιφή πάνω μου? Και κάθε επόμενη πρήζομαι? Που δεν είχα ποτέ αλλεργίες?

Τι έχουμε ως εδώ? Ορμόνες για τρεις μήνες, ειδικές κρέμες δερματικής μόλυνσης και αντιβίωση για άλλους δύο, αντιφλεγμονώδη, atarax…

Κυκλοφορώ με ένα καλαθάκι με όλα τα χάπια μέσα και το τηλέφωνο-ξυπνητήρι να μου θυμίζει τι έχω να πάρω και πότε…

Ε αγαμίδια! Πώς είναι κάτι γραίες που σου λένε συνέχεια για τα φάρμακα τους και τους πόνους εδώ κι εκεί? Ε αυτό είμαι σήμερα και δεν με αντέχω να με ακούω ΠΟΣΟ ταλαιπωρούμαι και πόσο γκρινιάζω…

Δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να πω για όσους με εκνευρρρρίζουν/σοκάρουν/προσβάλλουν/κρίνουν και πόσο αγαθή αποδεικνύομαι τελικά που δίνω αξία γενναιόδωρα.(μ’αρέσει αυτό? Μαρέσει νομίζω…)

Δεν θα πω ούτε για τις απορρίψεις που έχω καταπιεί αχώνευτα στην δουλειά μου. Αυτές οι χυλόπιτες δεν παλεύονται. Απλά. Με έχω ακατάπαυστα κάτω από κείνο το φρικτό φως ανάλυσης για να βρω τα δικά μου λάθη, πολλές φορές και άδικα. (Δεν είναι ΟΛΕΣ οι διεθνείς εκθέσεις του επιπέδου που νόμιζα. Έχω δει και απίστευτες μετριότητες κατόπιν εορτής…)

Θάθελα να γράψω για όλα τα μικρά και μεγάλα υπέροχα που υπάρχουν. Για τόσα που μου συμβαίνουν και παίρνω δύναμη, για άλλα που προκαλώ με το πείσμα και την επιμονή μου, για ανθρώπους που γουστάρω να αγαπάω με πάθος για την ακεραιότητα τους στον χρόνο, για άλλους που με κερδίζουν μέρα με την μέρα και καίω όπως το τζάκι μου ασταμάτητα, για τις Στιγμές Ευτυχίας που έχω ευλογηθεί να αναγνωρίζω με σεβασμό.

Όμως αυτά, τα ξέρω, τα γράφω ξανά και ξανά στο τεφτέρι μου μα δεν μπορώ να τα αποτυπώσω εδώ. Ίσως γιατί κάποια μεγάλα πράματα είναι καλύτερο να τα Ανασαίνεις πιο προσωπικά… μυσταγωγικά και ολοκληρωτικά… offline.

Ασυναρτησίες ενός αντιρρησία...

...Έτσι μούρχεται να γεμίσω το blog καρδούλες (που μισώ). Με μια μουσική γλυκανάλατα αθώα προς το μέλλον και να εκθειάσω με στόμφο την ημέρα των ερωτευμένων. Δεν υπάρχει άλλη γιορτή (πλην φριχτουγέννων και ονομαστικών εορτών) που να απεχθάνομαι περισσότερο από του βαλεντίνου. Δεν δέχομαι την επιβεβλημένη χαρά. Ποιος ερωτευμένος νοιώθει να γιορτάζει ΜΙΑ φορά τον χρόνο? Μην πιάσω την εμπορική σκοπιμότητα που γέννησε αυτή την «ημέρα» …  all in all, μια απίστευτη μαλακία με πολλά σοκολατάκια και κόκκινα εσώρουχα. Please !

Παρ’όλα, λέω να γιορτάσω τον αλλοδαπό βαλεντίνο. Ναι, εγώ! Έτσι. Για την τρέλλα. Γιατί από παντού πάνε να μας τρελλάνουν μα ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΦΕΡΕΤΑΙ ΟΣΟ ΤΡΕΛΛΑ ΑΡΜΟΖΕΙ στην κατάσταση που βιώνουμε.

Συζητάμε κάθε μέρα τι απεργίες «έχουμε» ως κάτι φυσικό ΑΝΤΙ να κατσικωθούμε μια μέρα όλοι σπίτια μας, να παραλύσει το βολικό χάος που μας σερβίρουν. Μαζεύουμε αποδείξεις γιατί αν δεν ξοδεύουμε ΤΟΣΑ τον χρόνο, πρέπει να φορολογηθούμε περισσότερο. Το να κάνεις οικονομία δηλαδή είναι κακό. Ή τουλάχιστον απίστευτο για το κράτος. Άρα κλέβεις. Άρα και να μην κλέβεις, θα κλέψεις. Ακούμε τους πολιτικούς ακόμα (!) ώστε να τους βρίζουμε -εκ του ασφαλούς- μέσω τηλεόρασης και μετά τους ξαναψηφίζουμε γιατί όλο και κάποιο όφελος ή ρουσφέτι έχει η οικογένεια/δουλειά/παπαριά που μας δέρνει.
 
Σιχάθηκα όλο το σκουπίδι που μας ταΐζουν και άλλο τόσο εμάς που το τρώμε. Με αηδία, αλλά το καταπίνουμε τελικά. Το άλλο που σιχάθηκα είναι τους αντι-καπνιστές με τον ανεξέλεγκτο φανατισμό –πλέον- λόγω νομιμότητας. Μου θυμίζει μακαρθισμό η λύσσα αυτή. …και αντίστοιχη λύσσα βγάζουν και οι καπνιστές! Ξέρω άτομα που δεν βγαίνουν αν δεν μπορούν να καπνίσουν. Τι εννοείτε ρε παιδιά? Θα κάτσουμε για πάντα σπίτι στον τεκέ μας? Δεν θέλω να ανήκω σε τέτοιες ομάδες φόβου ή/και εξάρτησης. Άγαμίδια.

Ας γυρίσω στην κόκκινη γιορτή. κι ας αφεθούμε στον έρωτα λοιπόν… Αλλά τι λέω? Ακόμη και στην ευτυχία, φαίνεται, χρειαζόμαστε καθοδήγηση! ΤΩΡΑ γιορτάζεις, ΤΩΡΑ χαίρεσαι, ΤΩΡΑ κούνα τα χεράκια… τι να μας ευχηθείς? Χρόνια πολλά …? Καήκαμε…

*ακούγεται το παλιό λατρεμένο "you'll never find another love like mine" του lou rawls

LIFE is all around us...

Μια απόλυτα φυσιολογική βραδιά. Βγήκαν με φίλους, γέλασαν πολύ και γύρισαν την καλή διάθεση στο σπίτι. Εκείνος αποκοιμήθηκε σχεδόν αμέσως με το κρασί. Εκείνη άρχισε να στριφογυρνάει. Πόσους χωράμε σε ένα κρεββάτι, καφασώνοντας τα χρόνια …? Μάλλον αφορμή ήταν. Σηκώθηκε, ντύθηκε ξανά, πιο ζεστά και βγήκε από το σπίτι εισπνέοντας την σκοτεινή παγωνιά. Με ανακούφιση. Στο αυτοκίνητο άναψε την μηχανή… ένα τσιγάρο… και το ραδιόφωνο… Crazy love is all around me… Καλωσόρισε την ειρωνία και χαμογέλασε. Πρώτη ταχύτητα… δευτέρα και μετά την στροφή, εκπνοή. Στα πίσω καθίσματα, μνήμες και υποσχέσεις μπερδεύονταν σε ευγενή άμυνα. Τουλάχιστον εδώ, τώρα, ήταν συμφιλιωμένη με την συνύπαρξη των εμπειριών. Δεν ήταν το κρασί που χόρευε τις σκέψεις της. Ήταν που συνειδητοποίησε την πολυπλοκότητα της αγάπης. Βγήκε στην εθνική βουτώντας μέσα της. Ο δρόμος δικός της και υπέροχα φωτισμένος. Ανέπτυξε ταχύτητα ηρεμώντας τις απαιτήσεις. Αλλά ούτε τώρα ήταν μόνη. Κι όμως, δεν υπάρχουν φαντάσματα. αλλά άνθρωποι. Του χτες, του προχτές και του σήμερα. Σημαντικοί και ασήμαντοι με κλειδιά. Ελάχιστοι μένουν στην σελίδα όταν τελειώσει… Επιμένουν στην επόμενη που δεν ανήκουν. Ή ανήκουν…και ΜΑΖΙ ολοκληρώνουν την εικόνα? Μπροστά της διόδια. Το αύριο. Το τίμημα του συναισθήματος. Ο υπέροχος πλούτος. της… το γκάζι…
το δικαίωμα…

*ακούγεται η marianne faithfull στο “crazy love” (συνεργασία με τον nick cave)

ΜΥ φρίχτmas spirit ...

Υπάρχουν και καλά που συμβαίνουν τα φριχτούγεννα...

Φτάνει να μπορείς και να θέλεις!

Alors, Θα αφήσω τα γλυκερά χαμόγελα των ημερών,

Την ψευλάβεια και τα αλλεπάλληλα «πρέπει» (τραπεζώματα, ευχές και διακόπτες) ΕΔΩ

Και θα πάω ΕΚΕΙ… με την καλύτερη παρέα.

Για καλύτερα.

Θα ξεκουράσω τα μάτια μου με ομορφιά και φως, ζωγραφική και θέα,

Γαστρονομία και αισθητική.

Και τα πιο αληθινά γεμάτα χαμόγελα που θάχω δει ποτέ!

Εύχομαι σε όλους αυτό που αξίζουν. Τώρα και γενικότερα.

Bonne Année !!!

Και ΘΑ είναι :))))

Υγ.Το εορταστικό ποστ παίζει στην παιδική χαρά γιατί εδώ δεν χωράνε γρμφ ! πάτε μια βόλτα γιατί αξίζει τον κόπο να γιορτάζουμε όπως πρέπει. Ε ?

(βλέπω τον ΕΜΠΕΝΙΖΕΡντίνο να χαμογελάει… και την ΤΣΟΥΓΔισκερ να βρρρρράζει ! και την στέλλα να φχαριστιέται no matter what! ααααχ… ΑΥΤΑ είναι φριχτούγεννα!)

"La vie est parfois trop amère Si l'on ne croit pas aux chimères..."*

Ευτυχώς χειμώνιασε λίγο…

Σε βλέπω, μικρή.

Κουρνιασμένη σε μια ζεστή κουταλιά,

Που μαλακώνει τον λαιμό.

Ακούς μεστωμένη τον δίσκο που παίζει…

Είναι ο ήχος παλιός, γλυκιά μου βροχή,

απρόσμενη βελόνα που αγγίζει τις αυλακιές σου.

Κλείνεις τα μάτια. γιατί?

Είναι καλά αυτά τα μάτια. Έχουν χρώμα θαλασσί.

Είναι δυνατά αυτά τα χέρια. Γιατί μάθαν να χαϊδεύουν…

Σε βλέπω μικρή που λαχταράς.

Ο χρόνος ολάνοιχτος για την δικαίωση στο χρώμα,

κορτάρει με σιγουριά το λευκό σου.

Και συ… μια ευχή γιγάντια ν’απαλύνεις.

Η προσμονή, η Έκθεση, η Στιγμή, ο αιώνιος εραστής.

Σε βλέπω μικρή να μεγαλώνεις αγάπη.

Και στο πειραμύθι δεν μας τρομάζει το αύριο, θυμάσαι?

Κρατήσου μόνο μην δακρύσεις στο άγγιγμα.

Γιατί κάποιοι φοβούνται τις χαράδρες…

Κι ας είναι πολύχρωμες.

Έλα… σκούπισε τα πινέλα σου.

Σε βλέπω μικρή. Να γίνεσαι μεγάλη.

*ο τίτλος της αγανάκτησης είναι απο το τραγούδι "parlez moi d'amour" της lucienne boyer (που ΛΑΤΡΕΥΩ και ακούγεται) 
και σε ελευθερη μετάφραση λέει:   
"Η ζωή είναι μερικές φορές πολύ πικρή  
Αν δεν πιστεύουμε στα όνειρα."

Blog off !

Η ζωή δεν είναι like στο facebook.

Ούτε δανεισμένες φιλοσοφίες σ’ένα κουτί σχολίων.

Τους φίλους τους κερδίζεις.

Δεν είναι followers της εικονικής πραγματικότητας ,

ούτε καβαντζώνονται με request.

Τους ανθρώπους πρέπει να τους Αγαπάς για να σταθούν δίπλα σου…

Η ηλεκτρονική ευκολία στα συναισθήματα είναι παρωχημένη…

και τα ψέματα ανεπηρέαστα στην κρίση.

Εργαλείο η γλώσσα, ναι.

Όμως δεν αναπληρώνονται οι πράξεις με λέξεις.

Ούτε τα λάθη. Ούτε ο σεβασμός.

και πάνω απ’όλα πρέπει να Αγαπάς τον εαυτό σου.

Χμμμ… λάθος κατάλαβες. Όχι τυφλά βολικά.

Για να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου,

πρέπει να τον ζορίζεις,

να τον κοιτάς μες τα μάτια χωρίς να τον χαϊδεύεις.

Χάδι είναι το αποτέλεσμα.

Φτάνει να μάθεις να κάνεις την σωστή Πράξη…

Η διαφορά του blogging με το facebook, είναι ότι το πρώτο είναι γεμάτο φανταστικά πλούτη σκέψης ενώ στο δεύτερο είναι όλοι όσο ρηχοί είναι και ΕΞΩ. Έχουμε κάνει λάθη στα blogs… Θεωρήσει αληθινούς κάποιους που πρόβαλλαν απελπισμένα ευσεβείς πόθους αξίας για να γκρεμιστούν ατσούμπαλα στον αληθινό χρόνο. Έχουμε όμως νοιώσει πολλές φορές ομορφιά.

Στο facebook είναι αλλοιώς τα πράματα. Εκεί τα ΕΓΩ κάνουν άλλο πάρτυ, πιθανώς πιο μπέσικα αλλά τόσο, μα τόσο ωμά. Πλήττω επικίνδυνα με τους κακούς τρόπους μετρίων, την αυτοπροβολή και την αυταρέσκεια. Αηδιάζω με την ανάγκη αποδοχής και ομαδοποίησης. Αποξενώνομαι ξανά από το αλισβερίσι ανασφάλειας και ελαφρότητας…

Επιστρέφω στα blogόσπιτα που ερημώσανε πια. Λίγοι μείνανε. Στερεύει η ανάγκη έκφρασης. Στερεύει και η έμπνευση? Έχω πεθυμήσει να συγκινηθώ, να σκεφτώ, να ‘με κουνήσει’ κάτι.

Είναι τέλος εποχής?

*ακούγεται το "hardest heart" της anne clark 

Πολύ αργά...

Την είδε εντελώς τυχαία. Καθόταν στο μπαρ. Πόσος καιρός είχε περάσει? Τον περισσότερο καιρό δεν την άφηνε καν να περνάει από το μυαλό του. Και νάτην τώρα. Ξανά. Έντονη. Το ίσως που δεν άφησε να ξεδιπλωθεί, η υπόσχεση που δεν συνάντησε, η γυναίκα που δεν τόλμησε. Ένοιωσε αμήχανα. Νευρίασε πάλι με την αίσθηση αυτή που του προκαλούσε. Συνέχισε να την παρατηρεί αφανής. Εκείνη ήπιε μια γουλιά από το κρασί της και άναψε ένα τσιγάρο. Αργά, βασανιστικά, απολαυστικά. Ζήλεψε πάλι την πληρότητα της. Θύμωσε με την απόλαυση της. Γιατί τον είχε αγγίξει. Ήξερε το χάδι της στο πρόσωπο του. Θυμόταν το βλέμμα της, βαθύ και εγκάρδιο. Για λίγο ήταν δικό του. Τόσα χρόνια κλειδωμένα και ξάφνου εκείνη ολάνοιχτη… και κείνος? Την έθεσε σε διαθεσιμότητα… τόσα χρόνια αυτάρεσκης σιγουριάς παρέλυσαν σε μια ελπίδα. Το τεράστιο οχυρωμένο Εγώ συρρικνώθηκε στην σκιά μια Γυναίκας. Ενώ τόσες και τόσες περνούσαν εφήμερα στην επιφάνεια του. Εκείνη όμως… με κατακόρυφη αγνότητα απλώθηκε μέσα του. Πόσο πολλή φάνηκε στο λίγο πούχε μάθει… Άφησε την μουσική να γαργαλήσει την φαντασία του. Γνώριμα παιχνίδια του νου… Κι όμως. Υπήρχαν πάντα στιγμές που λαχταρούσε να ζήσει την σκέψη του, να αφεθεί στην θάλασσα της, να επιτρέψει πια την διείσδυση. Και τότε τον είδε εκείνη. Και τον κοίταξε ζεστά.   αλλά μακρινά. Με βλέμμα γλυκόπικρης θύμησης. και κενά. Σειρά σου να ζήσεις με αυτά, του έλεγε. Κατάπιε την τελευταία του γουλιά με κλειστά μάτια. Και όταν τα ξανάνοιξε… εκείνη έλειπε.

*ακούγεται το «face to face» της siouxsie and the banshees
**η εικόνα  είναι μέρος του πίνακα "δύο γυναίκες στο μπαρ" του pablo picasso

Αργά ...?

Ξύπνησε πάλι. Δεν κοίταξε καν το ρολόι. Ήταν αργά. Λίγο νερό. Και ανάσα. Να ηρεμήσει την ταχυπαλμία. Τα όνειρα δεν ήρθαν πάλι. Μόνο η υπέρογκη αγωνία. Δικαιωμένη από το σκοτάδι. Το αύριο με ηχώ. Σαν να γέμισε το δωμάτιο, γιγάντιο μαξιλάρι πάνω του παντού. Έψαξε το φως. Να μειώσει έστω την ταχύτητα της υπερβολής. Με μουδιασμένα χέρια τράβηξε πίσω τα μαλλιά του. Ιδρωμένος. Και συ πού είσαι? Άλλες απαγορευμένες σκέψεις. Άλλες εποχές. It’s the end of the world as we know it… Να πάλι ο πονοκέφαλος. Άμεσα δυνατός. Κάνε κάτι! Δεν είναι κάτι. …Κι αν είναι …? Τα βλέμματα των φίλων του μόλις τους το ανακοινώσει… πόσον καιρό θα πάρει? Ποιος θα προσέξει τον σκύλο του μετά? Για ποιόν να κάνει διαθήκη? Φύγε από κει! Ένας πονοκέφαλος είναι. Και αληθινά προβλήματα. Πούναι τα τσιγάρα? Άλλο ένα με την γεύση του μοναχικού ύπνου. Σίχαμα κι αυτό πια. Ούτε τις σκάλες δεν άντεχε χτες να ανέβει. Κάποια στιγμή θα το κόψει. Μετά θα κάνει και εξετάσεις. Νάχει τον χρόνο. Πούχει πάει όλος…? Δεν έπρεπε να ZEI παράλληλα? Τι θα μείνει μετά? Η επιτυχία? Τα χρέη? Άδεια μπουκάλια και χαμόγελα? Είναι καρκίνος? Μοναξιά? Μια μνήμη για κάποιους κοντινούς? Σταμάτα! Ακούει την νύχτα πάλι. Η ναρκωτική μελωδία του λαβύρυνθου… κι ο μίτος τυλιγμένος γύρω από το δάκτυλο του. Να μην ξεχάσει. Να μην χαλαρώσει. 

Να μην αντέχει άλλο έτσι. 

*ακούγεται το no quarter των led zeppelin