Άκου...

Κική.

Επειδή τα πράματα τελικά είναι απλά,

ήθελα να σου πω ότι φεύγω γιατί μπορώ χωρίς εσένα.

Σε θέλω. αλλά δεν σε χρειάζομαι*.

Ούτε χρειάζομαι να θέλεις να σε θέλω για να σε θέλω.

Ούτε θέλω να χρειάζεσαι να μ’αρέσεις.

Μ’αρέσεις αλλά δεν χρειάζομαι να θέλεις να μ’αρέσεις.

Δεν ξέρω αν σε μπέρδεψα…

Εγώ επιτέλους κατάλαβα.

Γι’αυτό σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι

που τα λέει πολύ καλύτερα από μένα, για σένα.

Επειδή μ’αρέσω καλύτερα έτσι.

Αντίο.

*«I like you, and I'd like you to like me to like you
But I don't need you, don't need you to need me to like you
Because if you didn't like me, I would still like you, you see
la lala... la lala...

I lick you, and I'd like you to like me to lick you
But I don't need you, don't need you to like me to lick you
If your pleasure turned into pain, I would still lick for my personal gain
la lala... la lala...

I fuck you, and I'd like you to like me to fuck you
But I don't fucking need you, don't need you to need me to fuck you
If you need me to need you to fuck, that fucks everything up
la lala... la lala...

I want you, and I want you to want me to want you
But I don't need you, don't need you to need me to need you

That's just me, so take me or leave me
But please don't need me, don't need me to need you to need me
Because we're here a minute, the next we're dead
So love me or leave me but try not to need me
Enough said.

I want you, but I don't need you...

I love you, and I love how you love how I love you
But I don't need you, don't need you to need me to love you
If your love changed into hate, would my love had been a mistake?
I don't know. I don't know.

So I'm gunna leave you, I'd like you to leave me to leave you
But love, believe me; it isn't because I don't need you
(You know I don't need you)
All I wanted was to be wanted
But you're drowning me deep in your need to be needed
la lala... la lala

I want you, and I want you to want me to want you
But I don't need you, don't need you to need me to lead you

That's just me, so take me or leave me
But please don't need me, don't need me to need you to need me
Because we're here a minute, the next we're dead
So love me or leave me but try not to need me
Enough said.

I want you, but I don't need you...»

Momus

Αυτή η αγανάκτηση είναι ένα παιχνίδι με μια χαρά φιλοσοφία, μια πρόγευση της άλλης στο maya’s playground… είστε καλεσμένοι !

*ακούγεται βεβαίως το “I want you but I don’t need you” του Momus

Autumn fools...

Κι έτσι συνέχισε…

Με την ουλή χωρίς κλειδαριά να κοπανάει στον αέρα

και κάτι σμπαράλια διακοσμημένα με πολύχρωμη σκόνη.

Πέρασε μια κορδέλλα χάρτινη σ’εκείνη την πνιγμένη λέξη.

να θυμάται πλέον νηφάλια τον ρόλο που γέμισε το μαγνητόφωνο.

Record… κόκκινο κουμπί… εκτίναξης από κάθε λογική.

Ερμηνεία: αξιόφοβη. Ερμηνεία? Καμία…

Στην αυλή το χώμα ήταν γεμάτο ερωτηματικά άλλου τόπου

και μια σκοτεινή πινακίδα μπηγμένη στα σωθικά, έλεγε:

«ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΥΣΦΗΜΙΣΕΙΣ…»

Τα φώτα αναβόσβηναν τον παλμό της καρδιάς

μα η ροή του προγράμματος ήταν ανάποδη.

Σ’ένα αυλάκι λίμναζε μια αγάπη, ακόμη περήφανη

για κάθε παράταιρη αντίσταση.

Κάπως έτσι παρουσιάστηκε η μακέτα

μιας πραγματικότητας απειλητικής

μιας φαντασίας αληθινής

μιας μέρας που πέρασε το φράγμα.

Οι απουσίες χειροκρότησαν δυνατά.

Κι όταν η ουλή υποκλίθηκε, σκίστηκε στα τρία.

*ακούγεται το “I hate the way” της polly scattergood
**ο πίνακας είναι του warren criswell

Isn't it marvellous...?

Μαρέσει η ελληνική ύπαιθρος μακρυά από την αθήνα…

Αλλάζουν τα χρώματα, η διάθεση, οι ρυθμοί.

Δεν νοιώθω συχνά περήφανη για μέρη μας…

Μαρέσει που μπήκαμε στην χειμωνιάτικη μόντα…

Ωραία θερμοκρασία για δουλειά, τακτά προγράμματα, πάπλωμα.

Μαρέσει που έβαλα ζακέτα εχτές το βράδυ

για να δω ένα τρομερό ντοκυμαντέρ για τον jim Morrison…

Μαρέσει που δυσκολεύτηκα να μιλήσω στην κάμερα στα εγκαίνια μου

Επειδή είναι τόσο σημαντική η αγάπη μου που συγκινήθηκα σαν μαλάκας.

Μαρέσει που γέμισε μηνύματα και τηλέφωνα το κινητό μου

Από σκέψεις ανθρώπων για την δική μου σημαντική στιγμή ευτυχίας.

Μαρέσει που ανακάλυψα επιτέλους ποιοι λένε αυτό το υπέροχο τραγούδι!

Και θα μου θυμίζει πάντα πλέον την έκθεση αυτή…

Μαρέσει που στρώθηκα ήδη στην δουλειά για νέα projects…

Μαρέσει η ατζέντα με τις μουσικές και τους φίλους του χειμώνα…

Μαρέσει… που δεν βρίσκω τροχοπέδες στο χαμόγελο μου…

*ακούγεται το "rapunzel" από τους novac 

I am being EXPOSED…

Τι έρωτας είναι αυτός μωρό μου?

Πιο αλτρουιστικά, πιο ολικά από κάθε εραστή με κυριεύεις.

Αναπνέω για να σε ‘αγγίζω’

κι έπειτα σε αφήνω να ταξιδεύεις…

Η γαλουχία σε τρυφερό αποχαιρετισμό…

Και γω ΠΕΤΑΩ.

Σίγουρη για όσα μας ενώνουν πέρα από τις αισθήσεις,

Γεμάτη από την Στιγμή Ευτυχίας που μου χάρισες…

που σου δημιούργησα. με πάθος.

Φουσκώνω περηφάνια και γλυκιά αγωνία…

Βαθιές ακρυλικές νότες… δυνατά βήματα αναγνώρισης…

Ready to move on without you.

Good enough because of you.

My Breath of Art…

*ακούγεται το «yes i do» με την μόνικα.

**και Ευχαριστώ.maira del mar που γι ΑΛΛΗ ΜΙΑ φορά you made ΙΤ possible. 

Χωρίς την έννοια...

Οι λέξεις συνέχισαν να αντιλαλούν θυμωμένες, αμετανόητες…

«Θα σε τιμωρήσω!» είπε ο Αψεγάδιαστος Άρχοντας.

«Έχω ήδη τιμωρηθεί» απάντησε ήρεμα εκείνος.

«Τα λάθη ανατοκίζονται!!» βρυχήθηκε ο Άρχοντας, ανασηκώνοντας τις άκρες της μπλε του κάπας. Βρόχινο κρύο απλώθηκε στην Μαρμαρωμένη Αίθουσα. Έξω από τα ανάκτορα, επικρατούσε καλοκαίρι πάλι. Ο Πρίγκηπας θυμόταν την ζέστη…

«Πλήρωσα πολλές φορές τους θυμούς. Πια φτάνει.»

«Καημένε Πρίγκηπα! ΠΟΤΕ δεν φτάνει! Δεν είσαι κανονικός. Ακόμη και σώφρων! Πάντα αυτό θα απαγορεύεται. Πάρτε τον!»

Τότε ακούστηκε ο ήχος από το μπαστούνι της, δυνατά σε όλων τα ναρκωμένα αυτιά. Ο χρόνος σταμάτησε από την έκπληξη. Στάθηκε Υπέροχη μπροστά στον Αψεγάδιαστο Άρχοντα ειρωνικά. Εκείνος μίκρυνε εκπνέοντας. Ύψωσε γρήγορα το στέμμα του και την κοίταξε ξανά. Δακρυσμένα. Ένα του δάκρυ έπεσε στο πάτωμα σαν νότα ντο. Η Aίθουσα πάγωσε. Μια κουρτίνα θρόισε αναστενάζοντας το βάρος του βελούδου… κι ο Πρίγκηπας κράτησε με τα χέρια του την λογική που χτυπούσε στους κροτάφους.

«Ακόμη με φοβάσαι…» του είπε τρυφερά .

«Σήμερα», ξεκίνησε εκείνος, «πάλι στέκεσαι εδώ μπροστά μου. θα σε ρωτήσω άλλη μία φορά: ποια λέξη κρύβεις?»

«Άσε επιτέλους τον Πρίγκηπα να φύγει. Και μετά θα μιλήσουμε, όσο αντέχεις.»

Εκείνος με όση εξουσία μπορούσε να φορέσει, είπε: «Είναι ελεύθερος ο Πρίγκηπας. Μόνος του φυλακίζεται από τους δαίμονες του!»

«Είναι οι δικοί σου εφιάλτες. Απελευθέρωσε τον…»

«Δώσε μου επιτέλους την έννοια!» φώναξε εκείνος.

«Δεν έμεινε… τίποτα… Αποχωρώ.» είπε εκείνη και κατευθύνθηκε προς την οικεία απογοήτευση.

«Μπορώ να σου πάρω τα όνειρα! Είμαι η πίσω πλευρά του καθρέφτη!!!» της υπενθύμισε δυνατά. Και τα κίτρινα μάτια του γυάλισαν ακόμη μία φορά από το μόνο συναίσθημα.

«Πόσους ακόμα θα καταστρέψεις?» ακούστηκε πάλι ο Πρίγκηπας στους τοίχους.

«Θάνατος στις σκέψεις! Σπάστε του τα κόκκαλα της ψυχής του!» διέταξε τον στρατό του.

Όμως δεν είχε μείνει κανείς μες την Aίθουσα πια. Δεν υπήρχε πια βασίλειο. Ούτε ήλιος. Ούτε κρύο …μνήμη … όνειρα. Και το μένος του αντήχησε μες τον εφιάλτη και του ήρθε πίσω σαν ανεμοστρόβιλος, χτυπώντας το στεγνό πια δέρμα του σκληρά. Αντιστάθηκε ελάχιστα… μέχρι που έλιωσε στο μάρμαρο σιωπηλός… γιατί δεν είχε μια καλή σκέψη ούτε για το Τίποτα. Έτσι χάθηκε για πάντα. Αψεγάδιαστος από ζωή. Και δεν γράφτηκε ποτέ η ιστορία του.

*ακούγεται το "i'm deranged" του david bowie

Αργύρης Καβίδας 1976-2010 γαμότο.

Αργύρης Καβίδας 1976-2010 γαμότο.

Ένας υπέροχος άνθρωπος.

Δημιουργικός. Ταλαντούχος. Νέος. Και πραγματικά Καλός άνθρωπος.

Έφυγε… πολύ νωρίς.

Λυπάμαι τόσο μα τόσο πολύ.

Αν δεν με μούδιαζε τόσο η αδικία του πρόωρου θανάτου υπέροχων ανθρώπων, θα θύμωνα περισσότερο κάθε φορά… για τους μίζερους και φρικτούς και ανάποδους που μένουν κι άλλο κι άλλο… στα 80… στα 90… ενώ φεύγουν Καρδιές, τόσο νωρίς, τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα.

Δεν είναι η στιγμή όμως.

Καλό σου ταξίδι Αργύρη.

*ακούγεται το "as tears go by" των rolling stones
**η φωτό του αργύρη καβίδα απο την ταινία "στρέλλα" 

Μ'αρμενίζεις...

Θάχει πάει εφτά… Ο ήλιος δεν καίει πια. Η παραλία αδειάζει όπως οι αγωνίες. Αλεξήλια γαλήνη. Σε κοιτάζω να διαβάζεις. Να σημειώνεις… Δερματοστιξίες στον χρόνο. Έχουν περάσει δύο ώρες δίχως λέξη. Δεν χρειάζεται. Τρυφερή σιωπή. Βλέπω πάνω στην θάλασσα την ρότα μου να λαμπιρίζει ανακουφίζοντας παλαιές μάχες. Ισοπαλία του θέλω και του θέλεις… Βουτάω στην θαλπωρή των χρωμάτων. Οικεία ομορφιά. Κυκλάδες. Μια τεράστια αγκαλιά. Μια ελάχιστη διακοπή. Ακούω μουσικές στην ένταση που παρεμβάλλεται ο ήχος της ακροθαλασσιάς. Δεν θέλω να ξε-χάσω τίποτα. Πάνε τρία χρόνια. Δύο. Ένα. Πάνε πολλά και μένουν όσα θέλουμε πραγματικά. Και όσοι θέλουν πραγματικά. Δίκοπη πρόσκληση η ελευθερία… μεταγλωττίζεται και επίπονα σε απραξία. Ας είναι. Απάθεια ή πάθος? Μην απαντήσεις. Άκουσα καθαρά τον σκοπό εκείνο. Φάλτσο σε ευκρινές πεντάγραμμο… Όμως στις καμπυλωτές γραμμές της ιστορίας, ξανά σταμάτησα τον χρόνο σε μια Στιγμή. Εδώ, τώρα, που σ’έχω δίπλα μου. Εδώ, τώρα, που όλα σε θυμίζουν κι όλα ξεχάστηκαν. γιατί

Στο στρίφωμα της καρδιάς μου φυλάω μόνο αγάπη.

Άλλο ένα κύμα… άλλο ένα καλοκαίρι… στα πλούτη της ψυχής μου. Γιατί Αγαπάω. Απεριόριστα. και Μαγικά. Το ξέρεις. Κλείνει το βιβλίο κι ανοίγει η αγκαλιά σου. Χώνομαι. Χύνομαι. Χάνομαι. Και χαμογελάω… 
Απέραντα. Σαν την θάλασσα μου…


*ακούγεται το "you are the sun" του dj shah

Λειψυχία...

Χωρίς κρότο στον πάτο του συναισθήματος.

Απόλυτη ησυχία αντικαθιστά τις αντιδράσεις.

Πρωτόγνωρο μούδιασμα ιαματικό.

Ξοδεύτηκε η λύπη σε αλλεπάλληλες απορίες στα χρόνια

και μόνο κάτι ουλές τσιμπάνε στην επιδερμίδα πια.

Πατροπαράδοτη αδιαφορία? Καιρός ήταν…

Μαθήματα λοιπόν σε πιάτο κρύο…

Λυτρωτική απo-φυγή άλλων δώρων…

Καλωσορίζω τον παντοδύναμο χρόνο

που λειαίνει αναπάντεχα τις α-γωνίες

και στυλώνει ανάστημα στον παραλογισμό.

Ξεψυχούν χρόνιοι θυμοί και άγουρες ελπίδες

Σ’ένα ακόμη ρέκβιεμ ακατέργαστο.

Λυπάμαι. Δεν σπάω.

Αρκετά.

Λυγίζω μόνο για πολύτιμες αγκαλιές.

Έτσι. Όπως κούρνιασες στο στέρνο μου

χωρίς εξηγήσεις και άμυνες

σε μια Στιγμή Ευτυχίας.

Μου φτάνει.

Για την ΞΕΝΗ καταιγίδα

Δεν έχω να πω τίποτα.

Δεν έμεινε κάτι.

*ακούγονται οι xaxakes στο "au revoir"

καταΚΑΛΟκαιρο...

Ζεστός αέρας αγαλλιάζει την νηνεμία μου πριν-

Παύση κάθε ιδιότητας.

Μένω μόνο εγώ στην πρίζα φόρτισης…

Παραδεισένια μέρα μοναξιάς σε

προετοιμασία για άλλες ομορφιές.

Ξεπακετάρω την αλμύρα…

και ετοιμάζω μόνο τα απαραίτητα:

Χαρά, χαρά, χαρά…

Τις διπλώνω τρυφερά στην τσάντα μου.

Προορισμός: απλές πράξεις που καταλαβαίνω.

Δεν μορφοποιώ άλλο λέξεις.

Προχωρώ, ακολουθώ, σπάω εμπόδια

και προσμένω το αρόδου μου.

Έχω γερή πυξίδα…

Μα πες μου. χαμογελάς στα όνειρα?

*ακούγεται η μαγική shakira στο "pienso en ti" 

ΠΟΥ ζω κυρία μου !!!!

…Μάλλον σε παράλληλο σύμπαν! Του 1950 ίσως… με την πονηριά του 2020.

Κατ’αρχάς είμαι ΔΕΚΑ μέρες (πλέον) χωρίς τηλέφωνο και internet λόγω της μπόρας (!) την περασμένη κυριακή. Δεν με νοιάζει ποιος φταίει, αν βρέχονται καλώδια κι αν γαμιέται ο μπάμπης. Με νοιάζει που σε αυτή την χώρα ο πελάτης έχει πάντα άδικο –ΚΑΙ στις ιδιωτικές εταιρίες- και σου μιλάνε συγκαταβατικά λες κι είσαι χαζός. Που μάλλον είσαι για να επιμένεις ελληνικά…

Κατά δεύτερον, συμμετείχα σε μια έκθεση όπου με συμβουλεύσανε «φιλικά» στο παρά τρία να μην εκθέσω «καλύτερα» κάποιο έργο που «ενόχλησε» ως προκλητικό…(!) τους άλλους συμμετέχοντες! Δηλαδή καλλιτέχνες! Δηλαδή ελεύθερα πνεύματα! No further comment.

Μα τω παράλογω, Αν δεν είχα παιδιά, την είχα κάνει! Δυό χρόνια το φλερτάρω.

Ειλικρινά σιχαίνομαι όλη αυτή την δηθενιά. Σε όλους, σε όλα. Κανείς δεν παίρνει ευθύνη για τίποτα μα όλοι ακκίζονται σε υποθετικές φιλοσοφίες και αρχές. Αρχίδια. Όσο πιο δυνατά προασπίζονται ιδέες και θεωρίες οι άνθρωποι, τόσο πιο κάλπικοι είναι. Ο καθένας το τομαράκι του χαϊδεύει! Πάμπολλα τα απτά παραδείγματα…

 Γι’αυτό απαγορεύεται η ειλικρίνεια. ΕΝΟΧΛΕΙ. Ταράζει το κυματάκι ψευτιάς στην τεχνητή πραγματικότητα που πάνε να μας πασάρουν - Που πάτε πολλοί σας να μου πασάρετε ως φυσιολογική! Γελάω ρε πούστη μου με τον στόμφο που υποστηρίζετε μη-ευθύνη, φιλίες, ευγενή συναισθήματα, δικαιοσύνη και τον καημένο τον αλτρουϊσμό! αχ τι τραβάει κι αυτός ο δόλιος από την πείνα σας… όλο απόκριες έχουμε!

Πληρώνω πολύ το συναίσθημα. Και την πίστη στο καλό. Και το γαμημένο double play! Μεταφορικά μα και εντελώς υλικά σε παπαριές και παπάρες. Γιατί χαρίζω την αμφιβολία μέχρι το σημείο μη-επιστροφής. Αλλά αλήθεια νομίζετε ότι δεν αντιλαμβάνομαι την ύπουλη εκμαίευση ? τον κεκαλυμμένο φθόνο? Την αμυντική κατηγορία?

Αλήθεια ?

Θέμα στάσης ζωής είναι, όχι στάσης νόησης.

Βλέπω γύρω μου πραγματικά προβληματικούς ανθρώπους με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Αυτές οι αρρώστιες δεν φαίνονται με σπυράκια και βήχα…… Και σοβαρά, δεν ξέρεις ποτέ ποιος είναι πίσω από το τηλέφωνο τεχνικής υποστήριξης της εταιρίας τηλεφωνίας. Ή ενός ‘εγκάρδιου’ χαμόγελου. Ή μιας ‘φιλικής’ συμβουλής.  Ή της οθόνης ενός υπολογιστή (χμμμ.. αυτή η λέξη …τυχαία? Δεν νομίζω!)

Αλλάζω εταιρία κινητής πρώτη φορά. Μου προσφέρανε άλλοι, μεγαλύτερη έκπτωση στο iphone από αυτούς τους οποίους ‘προτιμώ’ από το 1992 (!). Το είπα στην εταιρία μου, μήπως μου κάνουν κάτι καλύτερο ως παλιά πελάτισσα? Όχι. Οκ… Εχτές όμως, τους πήγε η αίτηση ‘φορητότητας’ (Η λέξη??) και βέβαια με πήραν και μου έκαναν περίπου την προσφορά που τους ζήτησα για να μην φύγω. Γιατί πρέπει να φτάσουμε εκεί? Δεν μιλάω ελληνικά? Δεν καταλαβαίνω… και αλλάζω εταιρία παρ’όλα. Έτσι. να δώσω σε ΑΛΛΟΥΣ την ευκαιρία να τους εκτιμήσω. Ατέλειωτο πείσμα έχω ότι υπάρχουν σωστοί άνθρωποι, επαγγελματίες, άνδρες, φίλες, φίλοι… Ευτυχώς έχω δίκιο κάποιες σπουδαίες φορές.

Α και το άλλο! Σε γνωστό σούπερ μάρκετ είδα αφίσα καμαρωτή που έλεγε ότι ως 30/8 ΔΕΝ θα αλλάξουν τις τιμές τους. (!) Πάμε καθόλου καλά ?!! δηλαδή πρέπει να τους πούμε μπράβο που τον σεπτέμβριο που θ’αρχίσουμε να βλέπουμε πραγματικά τα αποτελέσματα των απολύσεων και των μειώσεων μισθών και βιοτικού επίπεδου, εκείνοι θα ανεβάσουν τις τιμές?????? Πωπω τρομερή μαγκιά ε?

 Δεν ξέρω πού πάμε... Και κυρίως δεν καταλαβαίνω πώς πάμε…

…Μήπως ακριβώς επειδή έχω την ευθύνη δυό παιδιών στο Αύριο, ΠΡΕΠΕΙ να την κάνω με ελαφρά?

*Αυτή είναι μια αγανάκτηση της (απότομης) επιστροφής. Φλυαρώ τις απορίες μου και κυρίως την λιμνάζουσα απογοήτευση μου… δεν ταράζονται με τίποτα τα νερά γαμότο.

**ακούγεται το «souvenir» από τους OMD σε remix του moby που λατρεύω. Δεν παύει νάναι καλο καίρι :) και είμαι σε φάση αναδρομών ακόμη… συν τις αναρτήσεις της τάλισκερ και της νέγκμα, που συνειδητοποιώ τα τρία χρόνια εδώ… πώς πέρασαν… όσα σημαίνουν… ΑΛΛΗ αγανάκτηση είναι αυτή.
***ο πίνακας είναι "la chambre d'ecoute" του rené magritte