"Όχι άλλο μπαλάκι!" - updated!

«Όχι άλλο μπαλάκι!» (με την κραυγή του κούρκουλου).

«πω πω μπαλάκια…» γέμισε ο τόπος! Αποφάσισα να μαζέψω όοοοοοολα τα μπαλάκια που μούχουν πετάξει κατά καιρούς γιατί εδώ μέσα γίνεται της πουτάνας! Υπόσχομαι να μην τα ρίξω σε άλλου το γήπεδο. Απλά δεν χωράω εγώ πια εδώ μέσα! Έχει και ζέστη…

(UPDATE: στο τέλος αυτού του κειμένου, μάζεψα τις απίστευτες ατάκες που αφήσατε στα σχόλια. πωπω μπαλάκια...)

1. «Νόμιζα ότι θα καταλάβεις…»
ναι! Δεν κατάλαβα μεγάλε (ανεξαρτήτως φύλου)! Την κάθε ανώμαλη συμπεριφορά, φταίω εγώ που δεν την έπιασα? Και να μπαίνω στο τριπάκι ότι αν καταλάβαινα τον κυκεώνα της σιωπής ή της αψυχολόγητης συμπεριφοράς ΜΟΝΗ μου, κάτι θα άλλαζε? Δεν θέλω to read between the lines πια! Κανείς δεν το κάνει για μένα! ΔΕΝ-ΕΧΩ-ΧΡΟΝΟ-ΛΕΜΕ! ΑΝ Θες κάτι να μου πεις ή να καταλάβω, π ε ς το. Λιανά.

2. « Αφού ξέρεις πώς είμαι…»
Πάσο διαρκείας. Γιατί (?) η μαλακία είναι οκ αν επαναλαμβάνεται, δεν τόχω πιάσει…! Αυτό το έτσι-είμαι-γω τόχω ξανακαφρίσει. Με τρελλαίνει λέμε! Κούνα τα μπαούλα κούλα.


3. «Ό,τι και να μου πεις, έχεις δίκιο…»
α, ωραία. Κολυμπάω στο δίκιο μου με σωσίβιο το άδικο. Και να μην μπορώ να ρίξω και χριστοπαναγίες! Διπλός εκνευρισμός. Τι να το κάνω το γαμοδίκιο? Εκείνο το παραμύθι που μαθαίνουμε από τα λάθη μας…? Σου λέει κάτι? Μελέτα!


4. "Σε σέβομαι όσο κανέναν…»
yeah, yeah, yeah… Σου ζήτησα ΕΓΩ να με βάλεις σε βάθρο ώστε να μην μπορείς να με ακουμπήσεις? Τι παπάρα κι αυτή! Πόρισμα: η πολλή εκτίμηση σκοτώνει τον έρωτα. Τα τσόλια δεν σταμάτησαν ποτέ να πηδιούνται. Τσκ!


5. «Ό,τι μου πεις, θα κάνω…»
που έρχεται μετά από μια σειρά βλακωδών αποφάσεων και εκεί που δεν πάει παραπέρα, καλείσαι εσύ να βγάλεις το φίδι από την τρύπα! Ρε, για ισιώστε λίγο που θα φταίω εγώ μετά! Είπαμε. Να παίρνουμε τις ευθύνες! Όχι και των άλλων εξυπνάκια!



6. «Δεν σου αξίζω…»

με πολλές παραλλαγές:

«Δεν μπορώ να σου προσφέρω ό,τι σου αξίζει...»

«Εγώ φταίω…»

«Χαραμίζεσαι μαζί μου…»

μπλα. μπλα. μπλα. και διάφορα άλλα τέτοια με συνοδεία βιολιών. Έλα τώρα! Remix DJ ξανθόπουλου στην διαπασών. Για πόσα κιλά μαλάκα με έχετε?

7. «Ό,τι νομίζεις εσύ...»
ώστε μετά να στηθεί το marakana για να έχω την πλήρη ευθύνη του αυτογκόλ. Πάντα με μουρμουρισμένα αποσιωπητικά «αλλά εγώ πιστεύω ότι…» classic! Μιλάει η εμπειρία εκ του ασφαλούς. Μπλιαχ.


8. "Στόπα εγώ, δεν μ’άκουγες!...»
διπλό μπλιαχ. το ελληνικό I-told-you-so. Βαρύ και δασκαλίστικο. Και υπεροπτικό. Μπορώ παρακαλώ να κάνω τα λάθη ΜΟΥ, όπως μου καπνίσει?!!! Μεγάλος άνθρωπος είμαι. Μαθαίνω απ’αυτά! Και δεν ζητάω και τα ρέστα. Νταξ’?


9. «Έχεις αλλάξει…»
Ναι! Αναπαράγονται (ευτυχώς ακόμη) τα κύτταρα μου κι αυτό, μέρα με την μέρα με μεταλλάσσει! Βρε, πάμε καλά? Ό,τι δεν φτάνεις , που πριν το θαύμαζες, τώρα απ’την οικειότητα, το κατακρίνεις?


10. «Να ξέρεις, ό,τι χρειαστείς θα είμαι πάντα εδώ...»
αυτό έρχεται πάντα as the famous last words σε ‘πολιτισμένα ζευγάρια’ και εξηγήστε μου: Πώς γίνεται, νάχεις, ας πούμε, χωρίσει και να σου λέει «είμαι κοντά σου» ενώ την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια? Και να μην μπορώ να τον πω μαλάκα επειδή είναι ιππότης? Πάλι εγώ η κατίνα? 'Είσαι παντού και πουθενά'? Όχι ευχαριστώ. Έλεος με τις θεατρικές ατάκες!

11. «Αλλά δεν φταίει κανείς άλλος… ΕΓΩ φταίω που…»
να το αφήσω ασχολίαστο γιατί γίνεται πάρτυ αναμνήσεων σε όλους? μαμάδες, μπαμπάδες, γκόμενοι, γκόμενες, δάσκαλοι, τόσο μα τόσο πολλοί έχουν ξεστομίσει αυτήν την φρικτή πρόταση!



...Θα σταματήσω κάπου εδώ. Είμαι σίγουρη ότι ξεχνάω κορυφαία στιγμιότυπα… και δυστυχώς δεν πρόκειται περί παιχνιδιού. Αυτά τα λένε αληθινοί άνθρωποι και με σοβαρό ύφος. GO FIGURE! Αλλά επειδή πολύ γουστάρω να ξορκίζω την μαλακία, αν έχετε κι άλλα μπαλάκια να μαζέψουμε, μέσα!!! Πάντα υπάρχουν και πρωτότυπες ατάκες που μένουν στην ιστορία. Μια που μούρθε μόλις είναι (και έχει ειπωθεί σε φίλη μου κατόπιν κέρατου) «μα μαζί της είναι απλά γαμήσι. Μαζί σου, κάνω έρωτα!»

UPDATE: όοοοοοοοολα τα μπαλάκια που βοηθήσατε να μαζέψουμε...

Deedee

- "Δεν εχω προβλημα να βγεις μονη σου....δουλευουμε ολη μερα ομως, θελω κι εγω λιγακι να σε δω" Εγω τι πρεπει να καταλαβω;; Θα βγω μονη αλλά....τελικα εχει ή δεν εχει προβλημα ο κυριος;;;

Δημοσθένης

"θέλω να σε αγαπήσω και να γνωριστούμε καλύτερα. Δεν θέλω απλά σεξ μαζί σου, αλλά να κάνουμε έρωτα"

"Να δείς που όταν βρεις τον κατάλληλο άνθρωπο, πόσο καλά θα είσαι..." Μμμμναι..!

negma

Θέλω να βρω τον εαυτό μου (στις μέσα τσέπες, κοίταξες; ) - Δεν είναι αυτό που νομίζεις (Όχι, είναι αυτό που ΒΛΕΠΩ!) - Αν ........ τότε ........ (επιτρέψτε μου να παραθέσω τη δική μου απάντηση σε τέτοιες υποθετικές ατάκες: "Κι αν η γιαγιά μου είχε αρχίδια, θα ήτανε παππούς μου!!!" - Εγώ για σένα το κάνω (Εμένα με ρώτησες;;;;;;;; ) - Είναι περίπλοκο (Εγώ στα 15 έφτιαχνα τον κύβο το Ρούμπικ, οπότε... για try me!) - Κι ο τάδε, κι όλοι, αυτό λένε (ΕΣΥ τι λες ρε παπάρα, τι με νοιάζει η γνώμη της εκκλησίας του Δήμου;;;; ) - Κάποτε θα με καταλάβεις (το τώρα, το αποκλείουμε; ) - Κι εσύ στη θέση μου, το ίδιο θά 'κανες (ΤΟ ΑΦΗΝΩ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΩΣ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ!!!!!! Τι μπαλάκι δηλαδή... μπάλα του μπάσκετ είν' αυτό...)

Diva

"Εγώ πάλι θα σε αγαπώ και θα σε φροντίζω.." "Πρέπει να είμαι υπεύθυνος άνθρωπος" "Εγώ;!" τσκ τσκ τσκ

maya

"πώς μπόρεσες/τόλμησες να σκεφτείς κάτι τέτοιο για ΜΕΝΑ?"

ειρήνη

"χρειάζομαι λίγο χρόνο" ! Αυτό όπως όλοι ξέρουμε είναι η μεγαλύτερη παπάρα! Χρόνο για να παίξεις και αλλού προφανώς διότι αν χρειάζεσαι χρόνο για να δείς αν με θέλεις, τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλίαααα ! "χρειάζομαι λίγο χώρο, δεν έχω οξυγόνο" (Μπλιάχ !)Εύχομαι να σκάσεις λοιπόν.

Μοίρα

"..δεν αντέχω άλλο μάτια μου.. μου ζήτησε να παντευτούμε κ θα πω ναι.."

καιρό μετά:¨ "παντρεύτηκα για να δω εάν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα.."

maira del mar

« Να ξέρεις, δεν θα σε αγαπήσει κανείς όπως εγώ…» Έφυγα, με αυτήν την πληροφορία στο τσεπάκι μου. Κι αλήθεια !!! Δεν βρέθηκε κανένας άλλος να με τσακίσει όπως αυτός.

Λάκης φουρουκλάς

Εγώ ό,τι κάνω το κάνω για το καλό σου:)

Chryssa

' Αγάπη μου ήξερα απο την αρχή οτι δεν θα λειτουργήσει... ' ΣΓΝΤΟΥΠ!!! Και τι το κράταγες κρυφό ρε μα...κα????

άγγελος σπύρου

"Σ' αγαπάω αλλά δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου".

Κωνσταντίνος π.

-"πώς μπορείς και είσαι τόσο καλός μαζί μου όταν συμπεριφέρομαι τόσο χάλια;" -"είμαστε τόσο τέλεια μαζί που φοβάμαι ότι αν είμασταν ΜΑΖΊ θα τα καταστρέφαμε όλα" -"γιατί να είσαι τόσο καλό παιδί"; -"ωραία είναι τα όνειρα και μόνον μαζί σου τα κάνω, αλλά η πραγματικότητα διαφέρει"

λάκης θλιμμένος

"... θα δούμε" (μακάρι να ήξερα κι εγώ τι άλλο θα μπορούσαμε ή θα θέλαμε να δούμε...!!!)

maya

"να ξέρεις ότι θάχεις πάντα ένα μέρος στην καρδιά μου..."

φάβα

- Περνάω τέλεια μαζι σου, αλλα σκεφτομαι ακομα την αλλη! (και εγω τι να κανω, να παω να στην βρω? σιχτιρια)

αλεξάνδρα

Το "δεν θα σε ξεχάσω ποτέ;" που μου κάνει κάτι σε κατάρα παρά σε ευχή; Μπαλάκι που ξεφεύγει και σε βρίσκει στο δόξα πατρί γιατί εγω ΘΕΛΩ να ξεχάσω αν δεν σε πειράζει.

Negma

- Ήξερες που μπλέκεις (κι εσύ επίσης) - Με ξαφνιάζει ο εαυτός μου (και σε ξέρεις και τόσα χρόνια, εγώ τι να πω;) - Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, αλλά δεν θέλω να σε χάσω από τη ζωή μου (ο υπέρτατος ευφημισμός για το "θέλω και την πίτα σωστή και το σκύλο χορτάτο") - Με την άλλη είναι αλλιώς... Εσύ είσαι άλλο... (η σαφήνεια σ' όλο της το μεγαλείο) - Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να σε πληγώσω (που νά 'ταν και το πρώτο δηλαδή) - Εσύ είσαι δυνατή (συγνώμη, αλλά επειδή το συγκεκριμένο μου ξύνει νεύρωση: ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΒΑΖΕΤΕ ΚΑΤΩ ΝΑ ΜΕ ΠΑΤΑΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟ Θ' ΑΝΤΕΞΩ??????????????????)

sally finkenstein Δεν είμαι σε φάση για κανονική σχέση (ξυνίζει όμως όταν μπαίνει και ο άλλος στην ίδια φάση... Μαζί θα καταλήξουμε μια μέρα, να το δεις! (αυτό το ¨καταλήξουμε¨ γιατί εμένα μου θυμίζει τον ιατρικό όρο, και φοβάμαι, μπρρ...) μίλτος πασχαλίδης δια στόματος αν ακούς κι όσα σου είπα δεν μπορώ να τα πιστέψω να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ' τα όνειρά σου να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω... φούρκα ξέρεις σ΄ αγαπάω… αλλά φιλικά. χμμμμ.. όσο ψάχνουμε, θα βρίσκουμε κι άλλα!!!!!!! ατέλειωτη δουλειά αυτό το συμμάζεμα!!! συνεχίζουμε... (για κάποιο λόγο που πασχίζω ώρα να καταλάβω, κάποια σχόλια βγαίνουν μαζεμένα χωρίς line breaks! σόρι. δεν βρίσκω πώς να το φτιάξω!)

*ακούγεται το "και τι ζητάω" του λαυρέντη μαχαιρίτσα. στην διαπασών (εγώ).

UPDATE: 2 Blogoπαίχνιδα: οι εμμονές & οι ερωτήσεις

Εμμονές, ε?

Διπλή πρόσκληση από γιάννη φιλιππίδη και adaeus (ΕΔΩ ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ. ΑΥΤΌ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ... ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΩ, ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΞΩ :) και μη-πρόσκληση από τάλισκερ. Πάει πολύ να αρνηθώ. Άλλωστε είναι πολύ ελεύθερο θέμα και χωρίς τεφτέρι θα βρω μια-δυό!! Ελπίζω να εννοούμε εμμονές όπως = κολλήματα = παραξενιές = ταπηροκρανιάσεις. Και ουχί πάθη γιατί εκεί αλλάζει δραματικά. Και δεν θέλω να πάω εκεί τώρα! Πάμε a capella την πρώτη εκδοχή:

Blogoπαίχνιδο Νο1 : ΕΜΜΟΝΕΣ

***UPDATE 2: Ό,τι δεν βρείτε εδώ, παρακαλώ να διαβάσετε τις υπόλοιπες εμμονές μου στην αστέρωμ' και στο σχόλιο του γιάννη στης τάλισκερ που επίσης , βρήκα κοινά στοιχεία. θέλετε κι άλλα?...

Λοιπόν, τα παίρνω στην κράνα όταν…

1…μου ανοίγουν το περιοδικό ΠΡΙΝ το διαβάσω. Ειδικά με επιφωνήματα!!! (δεν παίρνω πια περιοδικά οπότε μπορεί να τόχω ξεπεράσει…)

2…μπήγουν πηρούνι ή χέρι στο πιάτο μου. ΕΙΔΙΚΑ αν είναι πατάτες τηγανητές. -> Εννοείται ότι έξω παίρνω δική μου μερίδα. (τώρα που το σκέφτομαι πια δεν πολυασχολούμαι φτάνει να προσκαλέσω κάποιον να πάρει και όχι να το κάνει ετσιθελικά).

3…σηκώνω το τηλέφωνο και ξεκινούν να μιλάνε χωρίς να μου λένε ποιος είναι -> Αυτός ο εγωισμός ότι ΜΟΝΟ τον συγκεκριμένο άνθρωπο ξέρω και μιλάω… και χωρίς να ρωτούν αν μπορώ να μιλήσω εκείνη την στιγμή…τι να πω! Βόδια.

4…δέχομαι copy/paste σχόλια -> δηλαδή γκρουπ αποστολή μίνιμουμ προσπάθειας.

5…’αγανακτώ’ κάτι από την ψυχή μου και μου γράφουν φιλάκια κλπ χωρίς νάχουν ΚΑΝ διαβάσει. ΠΑΝΕ (που λέει κι η τάλισκερ) παραπέρα για τυπικότητες και χαχαχούχα!

6…μιλάω ή μου μιλάει κάποιος και δεν με κοιτάζει στα μάτια.-> Τρελλαίνομαι λέμε!

7…η όποια πωλήτρια μου μιλάει στον ενικό ή με πιο πολύ ύφος από μένα. (που δεν έχω!) -> κόβω το μαγαζί και το λέω και όπου βρω, να σκάσει η σκύλα.

8…ακούω ή μου γράφουν υποκοριστικά τύπου καφεδάκι, κειμενάκι (να πεθάνω!), μουσικούλα, γλυκούλι, κλπ. ->αγαμιδάκια! Τρελλαίνομαι!

9…δεν αντιδρούν σ’έναν πίνακα μου που ΞΕΡΩ ότι είναι γαμάτος.-> δεν θέλω μπράβο, θέλω αντίδραση στην προσπάθεια μου.

10…με διακόπτουν όταν μιλάω. -> θέμα ευγένειας. Ευτυχώς τα παιδιά το κάνουν περισσότερο. Θα μάθουν, πού θα πάει…

11…μου ανοίξουν ή μου δαγκώσουν την σοκοφρέτα. Είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ σοκολάτα που έχω κόλλημα κι έχω ιεροτελεστία στον τρόπο που την τρώω. Αν μου κάνουν κάτι, προτιμάω να μην την φάω καθόλου. -> ναι, ναι, κόλλημα χοντρό!

12…αργώ. Προτιμώ να περιμένω παρά να κοιτάζω στο ρολόι την αργοπορία μου.

13…τρώνε με ανοικτό το στόμα ή μιλάνε ενώ τρώνε -> θέμα ευγένειας πάλι.

14…οι άνδρες κάθονται στην τηλεόραση με το χέρι στα παπάρια (όχι μόνοι, εννοείται!). -> ΠΟΣΟ απαράδεκτο?!!!!! -> φαντάσου να κάναμε το ίδιο!…γιατί δεν είναι το ίδιο? Δεν κατάλαβα!

15…δεν βρίσκω την μπλούζα/φούστα/σκουλαρίκι/φόρεμα που αποφάσισα ότι θέλω να φορέσω χρωματικά. Κολλάω χοντρά και χαλιέμαι.

16…πλατιάζω (ή είναι πλατΕιάζω?) τόσο που βαριέμαι τον εαυτό μου! τέλος.

Καλώ την κατερίνα, τον δημοσθένη, την rip1708 και την κόκκινη ομπρέλλα.

καλώ επίσης την ντίβα αλλά μ'ακούει? προλαβαίνει? για λε', για λε'...

Blogoπαίχνιδο Νο2 : ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Γιατί κλαις? κάποια κολόπαιδα άνοιξαν την βρύση και δεν σταματάω…=======================

Γιατί δεν κλαις? για σπάσιμο καμιά φορά.========================

3) Που είναι ο βάλτος? παντού γύρω μου αλλά έβαλα χρωματιστό μανταλάκι στην μύτη==================

4) Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας? «ποιος είστε κύριε?»============================ 5) Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο? στον κάθε άσπρο καμβά εντός και εκτός.======================== 6) Περιφρονείς κάτι? τον φόβο και τους φίλους του======================== 7) Θα ερωτευόσουν για πάντα? έχουμε την επιλογή? Πείτε μου αν είναι!

Το άλλο παραμύθι το ξέρεις?===================== 8) Γιατί πουλιούνται τα "έργα τέχνης"? για φτιάχτε με τώρα! Να βγάζουν όλοι και οι ζωγράφοι να χαρίζουν? Πώς την είδατε?============= 9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση? μήπως να αποφασίσεις ποια είναι η ερώτηση αντί να ρωτάς εμένα?========================= 10) Do you remember revolution?

Α τότε που πιο πολλοί πίστευαν σε πιο ουσιώδεις αξίες?…

Τότε που δεν είμασταν αστείοι που νοιαζόμαστε?

Όχι. Μόνο από βιβλία…=============================== 11) Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου? πώς ακριβώς μπορεί να σου επιβάλλει κάτι το ωροσκόπιο? Ν ξεκαθαρίσουμε κάτι. Έχω αλλεργία με τις ομάδες. Δεν θέλω να ανήκω κάπου. Τα ζώδια δεν με αφορούν. Παρά μόνο για πλάκα με τον καφέ και φίλους αλλά ως παραμύθι.=================================== 12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ’ τον πάγο?

Θα έβαζα την φαλακρή τραγουδίστρια να το κάνει. Είχα δουλειά εκείνη την ώρα.===================== 13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ? ναι, από υπέρτατη ηδονή.=================================

14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?

Το πρωί δεν κουνιέται τίποτα ευτυχώς. Ποιανού τον νόμο λες?=========================== 15) ???? πολύ καλή ερώτηση.=============================== 16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?

Για να πάω πού? γιατί ως περίπατο, μάλλον ντέκα μου κάνει.========================== 17) Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ? δεν γουστάρω ούτε τα εκλαίρ, ούτε τον μπους, αλλά θεωρώ ότι μόνο τον εαυτό μας έχουμε δικαίωμα να ξεπαστρέψουμε.============================== 18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια? αν τα έβλεπες εσύ, σίγουρα.======================== 19) Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος/η? αχ όχι, δεν μου αρέσει η πολυκοσμία… προτιμώ την θλίψη με ύφος.===========================

*ακούγεται η nina simone αλλάδεν είμαι σίγουρη πώς λέγεται το τραγούδι ΚΑΙ τελειώνει απότομα. Τάχω πάρει που δεν το κάνω σωστά (εμμονή κι αυτή!) αλλά η εμμονή μου να αγανακτήσω απόψε είναι μεγαλύτερη! :))))))

update: το κομμάτι λέγεται "sinnerman" - ευχαριστώ adaeus και κωνσταντίνο/στιχάκια μου.

**ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΣΤΗΝ ΚΡΑΝΑ ΠΟΥ Ο BLOGGER ΔΕΝ Μ'ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΜΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥς ΟΠΩς ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΤΙΆΞΩ!!!!!!!! ΓΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!

Blogοπαίχνιδο "Η ξεφτίλα"

Θέλω να θυμάστε οτι με συμπαθούσατε πριν αρχίσει ο όλεθρος αυτός! γιτί θα σας εκμυστηρευτώ οτι για τα περισσότερα τραγούδια, ΔΕΝ ντρέπομαι! το φρικτό είναι οτι έχω μια δικαιολογία για όλα τύπου: "α, αυτό αρέσει στην κόρη μου και μου κόλλησε...", "α, αυτό μου θυμίζει όταν ήμουν μικρή...", "α, αυτό μόνο σε καψούρα το ακούω..."

ε,όχι μάγια. είσαι ΚΑΙ καρέκλα, είσαι ΚΑΙ σκυλί ενίοτε! πολύχρωμη δεν είπαμε? πάρτε τώρα φλουό, φανταζί και καθόλου ασορτί...

Μάγια Ξεφτιλίδη-Κιτς υγ.μην πιάσω κανέναν, να μην τα ακούσει ΟΛΑ! έχει βελάκι δεξιά για να πάτε στο επόμενο τραγούδι... υγ2.εννοείται οτι θα παίξουν ΟΛΟΙ στα links μου αλλοιώς δεν σας έχω πια φίλους! υγ3.δεν έβαλα στίχους όπως η εστρέλλα! που άρχισε το παιχνίδι. νάσαι καλά, συνάδελφε! (μα καλά...τι ποίηση η άντζελα...) *ΚΑΘΕ ΚΟΥΤΙ YOUTUBE ΕΧΕΙ 5-6 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ! ΤΑ ΒΕΛΑΚΙΑ ΑΡΙΑΣΤΕΡΑ-ΔΕΞΙΑ ΠΡΟΧΩΡΑΝΕ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ. **ΑΝ δεν το ξέρετε (που σιγά! ψεύδεστε ασυστόλως!), ακούγεται το "έλα μωράκι μου" του χρήστου κυριαζή. (όντως τρελλαίνεται η κόρη μου... αλλά και γω!)

Πώς θάλεγα σ'αγαπώ με τραγούδια...

Blogοπαίχνιδο! πάμε...

Σαν χελιδονάκι

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος Μουσική: Μίμης Πλέσσας Πρώτη εκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη

Σαν χελιδονάκι στο μπαλκόνι μου γύρεψες την πρώτη σου φωλιά γείρε να πλαγιάσεις στο σεντόνι μου να γεμίσ' η κάμαρη πουλιά. Τρέχει το νερό πάνω στο σώμα σου τρέχω το κατόπι σου κι εγώ δώσε μου αγόρι μου το στόμα σου στο βαθύ φιλί σου να πνιγώ. Η ζωή μου αρχίζει μες στα χέρια σου ήμουνα αγέννητη ως τα χτες πάρε με αγόρι μου στα χέρια σου πάρε με και κάνε με ό,τι θες.

~*~

Ξαφνικός Έρωτας

Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη

Έλα λίγο μόνο για λίγο ζω και ξαναζώ κάθε μας στιγμή σε χώρο μυστικό

καρδιά μου σ' ανταμώνω Έλα λίγο μόνο για λίγο μέσα μου σιωπή μίλα μου εσύ όλη μου η ζωή στα χέρια σου κλεισμένη Έλα λίγο μόνο για λίγο

ζω και ξαναζώ κάθε μας στιγμή σε χώρο μυστικό καρδιά μου σ' ανταμώνω Έλα λίγο μόνο για λίγο...

~*~

Άγιος ο Έρωτας

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς Μουσική: Γιώργος Ανδρέου Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ανδρέου

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.

Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου; Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας, ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας. άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες.

λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός. Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι σηκώνεις τα άστρα σε χορό και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι. άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες. λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός

θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

~*~

τι

να

λέμε

τώρα...

Πήρα διπλή πρόσκληση (ευχαριστώ mahler76 και adaeus J)

και παίζω παρ’όλο που είναι στην πιο δύσκολη κατηγορία για μένα (τι εννοείτε να διαλέξω 2 (!) τραγούδια? Μόνο?! Δεν παίζει αυτό)

Είναι το θέμα τέτοιο, που αποκλείεται να μην πάρω όμως μέρος.

Έτσι σκέφτηκα - για να μην σαστίσω τελείως – να βάλω τις πρώτες μου σκέψεις. αυθόρμητα λοιπόν αυτά είναι τα τραγούδια που με ριγούν. Αυτά είναι που μπορεί και σε πολύ αδιάφορη στιγμή να ακούσω και να πλημμυρίσω συγκίνηση μέχρι δακρύων. Η φωνή της βιτάλη που νομίζεις θα σπάσει από αγάπη, η αφοπλιστική λαχτάρα της ρένας κουμιώτη, ο ύμνος του γιώργου ανδρέου – ποίηση στον έρωτα … Αυτά για μένα είναι έρωτας. Δίψα, ανάγκη ηδονή και παράδοση άνευ όρων…

…Αγανακτώ γρήγορα γιατί σιγά-σιγά θυμάμαι την χαρούλα, τον παπακωνσταντίνου, τον μάλαμα, τους πυξ λαξ, την τσανακλίδου, και, και, και, τι να λέμε τώρα!!! Και δεν ακούμπησα ΚΑΝ το ξένο ρεπερτόριο! Καν! πάμε: publish post γιατί θα μείνω ως το βράδυ…

πάσα? χμμμ... ποιός δεν έχει παίξει? καλώ τον δημοσθένη (στην τσίτα είμαι σίγουρη!), τον γιάννη φιλιππίδη (σαν της χαρούλας τα ανίγματα, τι?), τον κωνσταντίνο π.(καλά, πού είσαι?!) και τον σινεστέφ (περιμένω κλασσικά). ναι, όλο άνδρες! ωραία, δεν είναι?

Alice in Wonderland - The Wall

το blogοπίχνιδο της τάλισκερ για αγαπημένα κινούμενα σχέδια.
δεν βρήκα την σκηνή με το κλάμμα. επίσης δεν έχει τα τριαντάφυλλα που βάφουν κόκκινα. είναι απο τα πολύ αγαπημένα μου καρτούν...
και βέβαια το συγκλονιστικό the wall των Pink Floyd. ποιά σκηνή να πρωτοδιαλέξω?!!!

Το διπλανό βιβλίο μου σελ.123

...

Η θάλασσα πολλά Κρεββάτια στρώνει Γι'αυτούς που τον ύπνο μισούν - Το φοβερό της δώμα ανοιχτό μένει - Οι κουρτίνες του απαλά ανεμίζουν - Αποτρόπαια είν'Όλα τ'άλλα Σε δωμάτια που κυματίζουν Κι η έκταση τους σε τέλος δεν φθάνει - Κι ο άξονας τους ποτέ δεν ισιώνει

της Εμιλυ Ντίκινσον c.1877 "Μια ώρα είναι μια θάλασσα" Τα ολιγόστιχα ...

Αυτό είναι το blogοπαίχνιδο πιάσε-το-βιβλίο-πιο-κοντά-σου, πάσα της αλεξάνδρας. αυτό το βιβλίο ήταν δίπλα μου, άνοιξα την σελ.123, πέρασα τις πρώτες 5 προτάσεις (στο περίπου γιατί είχε παύλες αντί για τελείες). κι έγραψα κάτι παραπάνω απο τις 6η,7η,8η πρόταση γιατί δεν θάβγαζε νόημα το ποίημα.. αυτά. καλά, συγνώμη, η σελίδα 123, τι ακριβώς συμβολίζει?!!! όποιος γουστάρει, παίζει :)))

Αφουγκράσου...

Στου έρωτα την γιορτή πήγαμε καλεσμένοι απρόοπτα. Στην πόρτα ευγενικά μας καλωσόρισαν και μας πήραν τις σκονισμένες προσκλήσεις. Θυμάμαι φορούσες κι ένα καπέλο βαρύ, όλων των αναμνήσεων σμίλεμα. Έβγαλα και γω διστακτικά το μακρύ κασκόλ ασφυξίας που είχα περάσει στον κομποδεμένο λαιμό μου τρεις φορές. Η καμπαρτίνα της μοναξιάς σου έκπληκτη έφυγε από πάνω σου. Μου χαμογέλασες σαν από χρόνια νάχαμε συνεννοηθεί να βρεθούμε εκεί. Εγώ δάγκωσα τα χείλη μου , ματωμένα από την σκληράδα. Έπειτα σε κοίταξα βαθιά και γω, αφήνοντας το παλτό της απόγνωσης μου να γλιστρήσει απ’τους ώμους μου. Το αποφασισμένο σου χέρι, με οδήγησε μέσα, στην μουσική χαμένων ευχών. Αφήσαμε την ομπρέλα των άλλων έξω. Μια ορχήστρα ξεχασμένων πόθων έπαιζε ρυθμικά, αναστατώνοντας το ξαφνικά γυμνό μου δέρμα. Οι νότες προσεκτικές. Να θυμηθεί ο καθένας στον δικό του χρόνο τι θα πει: ζω. ελπίζω. Διεκδικώ. Ονειρεύομαι. Απολαμβάνω. ζητήσαμε το ίδιο ποτό και τσουγκρίζοντας τα καβούκια μας, ήπιαμε τους χυμούς μας. Υπέροχα γλυκός ήσουν. Έκλεισες τα μάτια χαμογελώντας κι έπινες, μ’έπινες…Τόσο διψασμένοι στην έρημο που χρόνια απλωνόταν μέσα μας. Με φωνή βραχνή από τα κλειστά χρόνια, δειλά προφέραμε λέξεις, τις κάναμε φράσεις και χορέψαμε. Με τα μάτια θυμηθήκαμε βήματα, με τα δάκτυλα ψηλαφίσαμε το κενό του άλλου για να γεμίσουμε τον χώρο των χρωμάτων. Οι έννοιες των λέξεων και οι ανάσες μας ρυθμικά δώσανε το τέμπο στην αέναη μουσική. Στην αρχή αργά. Έπειτα με τα κορμιά μας εμπνευστήκαμε δικό μας αναρχικό χορό. Γρήγορο και βαθύ μαζί. Μέθυσα. Κάθησες δίπλα μου και μου χάιδευες την μέθη, τόσο απαλά, μιλώντας μου, αναστενάζοντας, ζαλισμένος και συ σε απέραντη στιγμή ευτυχίας. Η φωνή σου ανύψωσε την μουσική, οδηγός στο ελπιδοφόρο όνειρο. Σαν αποτυχημένος μάγος πάσχισα να βγάλω γαλήνη απ’το καπέλο της απελπισίας, δύναμη απ’το πολύχρωμο μαντήλι με τους κόμπους και να λύσω τους κρίκους της αποπνικτικής σου αλυσίδας. Μου χάιδεψες τα μαλλιά. Αυτή η κίνηση μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Πόσος πόνος πρέπει να σε κατασπαράξει για να δακρύσεις με ένα χάδι? Πόση σιωπή μεταφράζει την κραυγή? Ποιος αντέχει? Έρωτας δίχως λογική… Υπάρχει κι άλλος? *είναι το blogοπαίχνιδο "Έρωτας δίχως λογική" **οι φωτογραφίες είναι ένα άγαλμα άνδρα στην φύση και άγαλμα νεοκλασσικής γυναίκας στο musee d'orsay. ***η μουσική είναι απο το soundtrack της ταινίας "A beautiful mind" των James Horner & Jim Brickman

3&3=22...ε? (οι αριθμοί δεν είναι το φόρτε μου!)

Κάθε μέρα, λέμε(!) :

Γιάννης – υπέροχα κείμενα που συνήθως διαβάζω με κόμπο στον λαιμό, κάποιες φορές με δάκρυα και άλλες με την σχιζοφρένεια ότι έχει μπει μες το κεφάλι μου και γράφει από μέσα μου…με συγκλονίζει. ΖωΓράφει.Λάτρης της ευτυχίας, ξέρει ότι η μόνη οδός είναι μέσ’από δύσβατα δάση πόνου και ασχήμιας. Δέκτης όλων των χρωμάτων, μεταφράζει τα άυλα που μας πετάνε και μας γκρεμοτσακίζουν σε λέξεις, μουσικές και εικόνες. Με την αγνότητα του παιδιού και την ωριμότητα του ψημένου με μνήμη. (ααα θέλει post ολόκληρο τούτος…)

πόρτα-πόρτα:

Αλεξάνδρα – η πρώτη που αποκάλεσα φιλενάδα. Και δεν το λέω εύκολα. Είμαι πεπεισμένη ότι έχουμε κάνει παράλληλες διαδρομές, σε επαναστάσεις, μουσικές, ξεκαθαρίσματα θέσεων. Είναι το χαμόγελο όχι της προστατευμένης ευτυχίας αλλά της πραγματικής ζωής. Γράφει υπέροχα, διαλέγει σπονδυλωτά τα θέματα της και όταν σχολιάζει, σιωπώ και θαυμάζω. Και σκέφτομαι τι τυχερά παιδιά έχει…άσε που πρέπει να είχαμε τους ίδιους δίσκους!

Ζαφειρένια – η τρίτη της οικογένειας: η ήρεμη δύναμη. όχι από ευκολία, αλλά από γνώση. Η μελωδική φωνή που μου είπε μια μέρα: «χαμογέλα, σου πάει» και με συγκλόνισε. Σε μια στιγμή που η ζωή μου μέσα κι έξω ήταν ανεμοστρόβιλος, αγάπησα αυτή την φράση σαν φάρο και δεν χάθηκα ξανά. Στα σχόλια, συμφωνώ τόσο που κινδυνεύω να γίνω σαχλή.

Μωβ – ήρθε λίγο αργότερα γιατί είχε ξενυχτήσει! Αλλά έκανε εμφάνιση. Τρελαίνομαι για τις λίστες της, τα λακκάκια της και τον τρόπο που πέφτει αυθόρμητα πάνω στα όμορφα, αψηφώντας. Ψαγμένη και τελείως ανθρώπινη. Την σκέφτομαι και νοιώθω ότι έχω μια φίλη κει πάνω που αν φωνάξω βοήθεια, θα με ακούσει.

Τάλισκερ – μμμμ…δεν ξέρω πότε έγινε το κλικ αλλά δεν θυμάμαι το πριν. Ο άνθρωπος που βλέπει καθαρά πίσω από τον αγώνα μου να θυμίζω πολυάννα. Δυνατή γραφή, χειρίζεται τις λέξεις σκληρά και χωρίς γυαλιά για τις σπίθες (αισθάνομαι κι αυτά που δεν πιάνω!). Έχει τσαγανό με ευαισθησία, βλέπω και γω πέρα από το μαύρο της και είναι η αδελφή τσατσά μου, θέλει-δεν θέλει. Χιούμορ απίστευτο και τελείως σουρεαλ (my style) που με πάει γαμιώντας να γελάω σαν την χαζή μπροστά στην οθόνη. Καθημερινή ανάγκη η καλημέρα μας, σαν το φιλί στον φίλο μόλις τον βλέπεις.

Κωνσταντίνος – ο στιχάκιας μου! Μούχει χαρίσει μεγάλες χαρές με την μουσική που συμφωνούμε, μ’έχει στείλει με στίχους την στιγμή που έπρεπε, και μου αρέσει που αναρωτιέται, αισθάνεται, κι όταν πονάει. Όταν ακούω για Γιάννενα, θέλω να πω: α! έχω έναν φίλο εκεί!

Χωρίς αυτούς, η γειτονιά δεν θα με χωρούσε. Όταν ήρθα εδώ, ούτε που είχα φανταστεί ότι μια μέρα θα μιλούσα για φίλους που γνώρισα εδώ έτσι. Νοιώθω πολύ προνομιούχα και πολύ πιο γεμάτη στο μυαλό και την καρδιά μου. Αν πω ευχαριστώ, θα είμαι τελείως σάχλας? ... Ε, στ’αρχίδια μου (με την καλή έννοια!). Σας ευχαριστώ! Το κράτησα στα 6, ανορθόδοξα! Ουφ!

...............................................................................................

Η επόμενη ενότητα (σιγά μην τα’άφηνα έτσι και μεγάλη η χάρη σας γιατί δεύτερη φορά τα γράφω!!!! Αχ γιαννοτάλισκερ!) είναι άτομα που έχω ξεχωρίσει και γουστάρω αφάνταστα για διαφορετικούς λόγους τον καθένα:

Οι ποιητές σε ρίμα και πεζό:

Άγγελος Σπύρου – από τους λίγους που δεν τρομάζω όταν βλέπω μακροσκελή κείμενα. Γουστάρω τις μουσικές του, γράφει με ευαισθησία ωριμότητας και οι σκέψεις του με πάνε παραπέρα.

Η μπρουχίτα μου – αγαπάει την ζωή και το εκφράζει με τον απόλυτο αντίθετο τρόπο από μένα, σκληρά, υπέρ ρεαλιστικά και κατευθείαν στην ψυχή μου. Με συγκλονίζει.

Νίκος Περάκης - οι λέξεις υπό την ευθύνη του χορεύουν όλους τους σκοπούς με ντάμα την καρδιά μου. Υπέροχος!

Η μαρίνα μου – OTAN γράφει, οι λέξεις γίνονται εικόνες 3D. Όταν σχολιάζει θέλω να την πάρω αγκαλιά. Το χαμόγελο της είναι βάλσαμο.

Ο βασίλης – ποίηση εικόνας. My addiction.

Οι contemporaries μου που διαλέγουν το χαμόγελο ακόμη και με θολωμένα τζάμια:

Η εστρέλλα μου - τραβάμε με την ίδια δύναμη τα ζόρια, γελάμε σαρκαστικά στους ίδιους πόνους και μούχει χαρίσει τα πιο συγκινητικά λουλούδια εδώ και χρόνια.

Η τζότζα μου - ντάλε κουάλε στίψιμο και χαμόγελο. άλλη μια νικήτρια.

Τα ‘τεκνά’ που γουστάρω αφάνταστα (κοπλιμέντο είναι!):

Αρτού – Είναι στην ηλικία της ευχαριστημένη (εύγε!) αλλά το μυαλό της το ζορίζει.

Το κρεμμυδάκι μου – απίστευτο χιούμορ, ταλέντο και τσαμπουκάς.

Η ντίντι/ραφαέλα/λειντιντι/… - ήρθε επίσης αργότερα αλλά το χαμόγελο της με φτιάχνει. Και πίσω απ’αυτό, έχει να πει.

Κυβέλη – το πιο μικρό. Εύθραυστη και αέρινη. Αυτό που δεν υπήρξα ποτέ. Με εκπλήσσει.

Σταθεροί κομήτες:

Διαστήματα – σαν να τον ξέρω ένα πράμα. Και γράφει απολαυστικά.

Η γλαρένια μου – η mother goose αλλά ίσως έπρεπε να την βάλω με τα τεκνά γιατί στην ψυχή ούτε 5 τεκνά δεν έχουν το μπρίο της.

Η tradescadia – λίγες, ουσιαστικές κουβέντες. Κάποια σχόλια στην αρχή με βοήθησαν πολύ. Πάντα την σκέφτομαι.

Lockheart – η γλυκιά μου καλημέρα. Πολύ διαφορετικός από μένα και μου αρέσει αυτό.

Το κατερινάκι μου – φωνή που βαραίνει από την έλλειψη ανεμελιάς και την λαχτάρα να βουτήξει στα όμορφα. Γράφει υπέροχα μαύρα.

Ε, ναι, τελικά το ξανάγραψα όλο. Τελείως ζαβολιάρα αλλά μετά το τράκο που έπαθα… μου το επέτρεψα! σίγουρα άφησα απ’έξω ή ξέχασα σημαντικούς blogger πούχω βρει και μ’ενδιαφέρουν. Ποτέ δεν μπορούσα να καλουπωθώ στους όρους του παιχνιδιού. Έτσι το ένοιωσα, έτσι συμμετέχω. Αν πειράζει, βγάλτε με εκτός συμμετοχής! *ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ...

Αααα μην ξεχάσω: Περάστε μια βόλτα από http://www.malakas.blogspot.com έχει πολλή άποψη!

Αυτά…

Κύριε, μπορώ να πάω να πιώ νερό τώρα?