Αγαμίδια ! (με την πιο υπέροχη έννοια ) !

Άνοιξη.

Ανοίγω όλες τις πόρτες

Να μπει η φρεσκάδα μου.

Θυμάσαι εκεί που σε φύλαξα?

Πήγα σήμερα να ξεσκονίσω τις κρύπτες

Και βρήκα το χαμόγελο σου. Ακόμη.

Ήταν μαζεμένο μες την σκόνη…

Πέρασα τα δάκτυλα μου πάνω του

Και νοστάλγησα για ώρα.

Αποχαιρετισμός στα όπλα…

Έπειτα στάθηκα κοντά στην πόρτα

Και άφησα τρία δάκρυα να φύγουν.

Μαζί με την εποχή που κλείνει πίσω μου.

Της έδωσα μαζί και όλα τα στερητικά α.

Ο μακρύς χειμώνας της αναγέννησης.

Έμεινα ρέστη και ξυπόλητη επιτέλους.

Σήκωσα και τα χαλιά.

Να φανεί το χαλασμένο παρκέ διαρκείας.

Η ομορφιά δεν γυαλίζει ποτέ.

Διαβάζω πέρα από τα βιβλία.

Κι αποτυπώνω γραμμές με αστάρι.

Λίγο-λίγο θα φτιάξω καινούργια χρώματα

Για να βάψω την κορδέλλα στην καρδιά μου.

Πρώτη θα με χαϊδέψω.

Και τελευταία.

Για μένα θριαμβεύω…

Προς μια ευτυχία νέτη.

Όχι από σύγκριση.

Από έκρηξη.

Αγαμίδια.

*ακούγεται το «some velvet morning» των primal scream γιατί με φτιάχνει !

Αυτοσχεδιασμοί ανόμοιων πνευμάτων...

Παίζουμε την πραγματικότητα του παραλόγου.

Σε παρατηρώ… κάθε εσύ του κόσμου μου

που ερμηνεύεις αντίθετη τροχιά

παραμυθιάζοντας το σιωπηλό γογγυτό.

Σε προκαλώ αναλαμβάνοντας την παραμέλεια.

Με απειλείς ενάντια στο ρεύμα του δίκιου.

Σε ανέχομαι στο όνομα του λόγου.

Με παραποιείς καλαίσθητα στο μαυρόασπρο φόντο.

Και σε επιτρέπω κύκνειο άσθμα

παραποιώντας υπεύθυνα το χρώμα του χρόνου.

Είναι όμως αντίστροφη μέτρηση…

Μια ορχήστρα ανόμοιων πνευμάτων αυτοσχεδιάζει…

Τα ευγενή αισθήματα μπερδεύονται ιπποτικά

κι αποζητάω την θαλπωρή της αγένειας παντού.

Λίγη αλήθεια να ξυπνήσει το σύμπαν.

Και να δω το κάθε εσύ

χωρίς την κεκτημένη του ασφάλεια.

Και το δικό μου… ελεύθερο.

Ακόμη και από το ‘μου’.

Τελειώνει… τελειώνω…

και αρχίζω… πάλι…

έλξη ευδαιμονίας…

*ακούγεται το "feel the sun" των tindersticks

Προθέρμανση της άσκησης ...

Σκέφτομαι λοιπόν τι καλή που είμαι. Ανεκτική. Έως στωική… Πόσες φορές σε αφήνω να σαλιαρίζεις κοντά μου… πόσες μαλακίες έχω ακούσει και δεν σ’έχω αδειάσει. Πόσα λάθη σου, έχουν μαρτυρήσει το ελάχιστο που μπορείς. Πόση ανοχή μου ονομάτισες αποδοχή… Πόσο λίγος είσαι. Και γω σε βοηθάω στην κοροϊδία του επιπέδου σου. Γιατί το κάνω? Γιατί είμαι ευγενική. Γιατί είμαι πλούσια στις ευκαιρίες. Γιατί ελπίζω να είσαι καλύτερος από τους πολλούς. Γιατί ξέρω ότι κάνεις ό,τι καταλαβαίνεις. Γιατί έχω ανάγκη να καβλώνω εγκεφαλικά. Γιατί προσπαθώ να κατευνάζω την έπαρση μου κόντρα στην δική σου. Χάρη σου κάνω. Ξανά και ξανά εμφανίζεσαι στην ζωή μου και γω…? Σε προστατεύω από την πραγματικότητα σου. Τα λυπηρά κρεμαστάρια σου. Αλλά όταν ορθώνεις το ελάχιστο ανάστημα σου δίπλα σε σκιές για να μπερδευτώ, εκεί φορτώνω. Όταν τολμάς να μας ταιριάζεις με τις ίδιες λέξεις, χάνω την υπομονή μου. Όταν βολεύεσαι που μπορώ νάμαι απλή σαν σένα και δεν πιάνεις ότι σου μεταφράζω… όταν αδυνατείς κυριολεκτικά να πιλοτάρεις πνευματικά, αδειάζω. Στο στόμα σου χάνεται το βάρος των εννοιών. Τότε θυμάμαι ότι έχει ξανασυμβεί!… Είσαι και θα είσαι πάντα λίγος. Δανείζεσαι των άλλων τις εμπειρίες για να χρωματίζεις τα Απάθη σου. Μαθαίνεις βαρύγδουπα αποφθέγματα για να στολίσεις τα κενά σου. Ακουμπάς ανθρώπους σαν εμένα με θράσος. Καμιά φορά μου επιτίθεσαι για να μην σε προλάβω εγώ. Καμώνεσαι σουρεαλιστικά πως είμαστε ίδια ράτσα. Ξανά και ξανά. Λοιπόν. Σε προειδοποιώ ανθρωπάκι. Στο πληκτρολόγιο των αρχών μου, μακρυά από το enter έχω το delete. Βάστα το μόνο σημαντικό: …ΕΧΩ. ΤΟ. DELETE. Αντέχω πολύ χωρίς πνευματική τροφή γιατί την παράγω και μόνη μου. Επιτρέπω ένα σωρό πληγές σε ευγενή ονόματα. Παραμένω ελαστική και στα crash test. Γιατί θέλω καλύτερους ανθρώπους. Ελπίζω αδιόρθωτα. Και με γουστάρω γι’αυτό. Αλλά φτάνει μια στιγμή που τα τυχερά σουλάτσα σου μέσα μου θα πρέπει να ανταποδώσουν την προσφορά. Χωρίς σαχλαμάρες. Με τα ‘εγώ’ κρεμασμένα στο χωλ. Και τον νου ιδρωμένο. Ναι προσφορά είναι που σε αφήνω στον κόσμο μου. Έναν κόσμο ολόκληρο σου ανοίγω. Μαγικό και μοναδικό. Μην κοιτάς που δεν διαφημίζομαι. Πιστεύω στον μηχανισμό σκέψης. Πρέπει να σταθείς αντάξιος του ταξιδιού μου. Είσαι? Καιρός είναι να αναμετριόμαστε ΚΑΙ στην δική μου ζυγαριά. Αρκετά κακόμαθες. Αρκετά βαρέθηκα. Αγαμίδια στην αρχική. Μπούχτισα από καλούς τρόπους και μετριότητα. Αγαμίδια.

*ακούγεται το «bolero» του ravel σε διασκευή της anjelique kidjo

**γι'αυτούς που δεν ξέρουν, παλαιότερες ασκήσεις ανακούφισης εδώ και μετά εδώ και καπάκι εδώ και τέλος εδώ .

Η μελωδία της στιγμής...

Μαρέσει ο έρωτας στις νότες του συνθέτη

Μαρέσει η αγκαλιά αγαπημένων βιβλίων στο ταμείο

Μαρέσει η αθήνα το βράδυ μόνη μου

Μαρέσει που σε κάθε ομορφιά, εισβάλεις εσύ

Μαρέσει το πολύτιμο δάκρυ χαράς

Μαρέσει που γεννιούνται λέξεις που μου κρατούν ταχυπαλμία

Μαρέσει το μυαλό μου που χορεύει ατίθασα στην μουσική

Μαρέσει που η επόμενη στροφή οδηγεί σε μένα.

Μαρέσει που με καταλαβαίνουν λίγοι.

Μαρέσει η απόχρωση της μυρωδιάς σου, όπου κι αν είσαι.

Μαρέσει που κρατάω την καρδιά μου να μην πεταχτεί έξω.

Μαρέσει αυτή η στιγμή ευτυχίας.

.

..

…Εχτές το βράδυ ήμουν στον Ιανό, για την παρουσίαση της νέας δουλειάς του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή. Τον έχουν χαρακτηρίσει 'Χατζιδακικό'… βαριά ευθύνη… ο ίδιος δεν θέλει μεγάλες κουβέντες. «θέλω να είμαι εγώ» λέει. Και γω, παρ’όλο που βλέπω καταβολές, θεωρώ άδικη την ανάγκη του κόσμου να συσχετίσει πράγματα και ανθρώπους… Δεν είναι ο καινούργιος τάδε! Είναι ο Δημήτρης Μαραμής: νέος, ταλαντούχος, πολύ συμπαθής και χαμηλών τόνων. –τι σπάνιο, ε?

Τον είχα πρωτοακούσει πέρσυ σε μια παρουσίαση –πάλι στον Ιανό- για το «Αντίνοος» του fernando pessoa, θυμάσαι? Να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο… και δάκρυζα, δάκρυζα... τόση ομορφιά... δεν μπόρεσα πολύ καιρό να βρω μουσική του. και ξαφνικά τον απρίλιο λόγω μιας απίστευτης συγκυρίας τον γνώρισα (!)…

Μου έγραψε στο νέο του cd «Σκηνές από βουβή ταινία» μια απίστευτη αφιέρωση… και ακούγονται εδώ το «μια στιγμή» και «τίτλοι τέλους»

**και στο άλλο μου blog, ακούγεται άλλο ένα τραγούδι, η "πόλη".

Δεν μ'αρέσει, λέμε!

ΠΕΡΙ ΦΙΛΙΑΣ... ή έλλειψης της...

Δεν μ'αρέσει να μου κλέβουν ομορφιά απο τα λίγα που δίνω αξία.

Δεν μ’αρέσει ο κόσμος μας, μόνο λίγοι μέσα της.

Δεν μ’αρέσουν οι χειρισμοί και τα έρποντα μισόλογα.

Δεν μ’αρέσει να κάνω λάθος. Αλλά θα το παραδεχτώ άμα. Το λέμε ωριμότητα.

Δεν μ’αρέσει να μου φιμώνουν το στόμα.

Δεν μ’αρέσουν οι ανταλλαγές ευθυνών όπου δεν βολεύει.

Δεν μ’αρέσουν τα πισώπλατα εκτός σεξ.

Δεν μ’αρέσει να χαϊδεύω με παρωπίδες. Ούτε στον εαυτό μου δεν το επιτρέπω.

Δεν μ’αρέσει να συναναστρέφομαι τα εγώ των άλλων. Συνωστισμός παιδιά!

Δεν μ’αρέσει να δίνω και να κοιτούν το άλλο χέρι για το επόμενο κέρασμα.

Δεν μ’αρέσουν οι ύπουλες, πλάγιες κατηγορίες. Κοίτα με στα μάτια, αν μπορείς!

Δεν μ’αρέσει να πετιούνται τα διαμάντια και να λάμπουν τα σκουπίδια.

Δεν μ’αρέσει να κλείνουν blogs που γουστάρω.

Δεν μ’αρέσει η φιλία στηριγμένη στο συμφέρον. Απαξιώ.

Δεν μ’αρέσει να με παίρνουν για μαλάκα. Delete.

.

.

*ακούγεται το "anthem" του leonard cohen με τον απίστευτο στίχο που σημαίνει αυτό, και το άλλο και το άλλο, ακόμη και αυτό: "There is a crack in everything. that's how the light gets in..." και τώρα που χαλάρωσα, μπορώ πάλι να σκεφτώ τα όμορφα. δεν πνίγονται σε μια σταλιά σάχλας. ούτε γω, by the way! το τραγούδι είναι υπέροχο, ο καιρός ξεκάθαρος, πάμε παρακάτω...

Πάμε άλλη μία την άσκηση...?

Όσο φτιάχνομαι, χαλιέμαι.

Αγαμίδια λοιπόν!

Στην φαντασία που με βασανίζει να βλέπω πιο πέρα.

Στα μονοκύτταρα μυαλά που επιμένω να προσδίδω ουσία.

Στον μερολήπτη χρόνο που τρέχει όταν γελάω και κοιμάται άμα πονάω.

Αγαμίδια και εσύ μικρέ τιποτούλη που με κρίνεις αντί να με φτάσεις,

πατώντας πάνω μου για να ψηλώσεις

ενώ έσκυβα για να μην τρομάξεις.

Αγαμίδια στα ελλιπή ψυχόμετρα που τολμούν να με ζυγίζουν!

Αγαμίδια στις εντολές που σφυρηλατείτε στα φτερά μου,

στα ‘εγώ’ όλων που παρατάχθηκαν στην πόρτα μου,

και στους πικρόχολους ευφυείς παντού.

Αγαμίδια έμφυτη αξιοπρέπεια που μου κλέβεις την ικανοποίηση.

Αγαμίδια στις σιωπές που δεν κρύβουν τελικά τίποτα…

και στις νότες που ξανακούγονται χωρίς αναμνήσεις.

Αγαμίδια και συ που κάθεσαι απ’την μεριά μου

μόνο για να μην τ’ακούσεις.

Αγαμίδια στο πείσμα μου να θυμάμαι.

Αγαμίδια για νάρθουμε στα ίσα μας…

Α γ α μ ί δ ι α.

Γιατί ναι ρε! Πειράζει!

.

*ακούγεται το “the dove” των ikon.

Κι ο Ζορό ζορίζεται!

Νάναι τα ‘περιττά κιλά’ του χειμώνα?
Νάναι η ανία της άδειας ζωής?
Νάναι απλή αδιαφορία προς τους ανθρώπους?
Νάναι η ομάδα «Ετσι-είμαι-εγώ» που με ‘τρομοκρατεί’?
Νάναι η αλλαγή της θερμοκρασίας?
Ή μήπως έχουμε απλά πλεόνασμα σε μαλάκες?
...

Για πάμε την άσκηση ανανεωμένη:
Αγαμίδια εσύ που μετράς την ακοινώνητη αδυναμία σου προς τον θάνατο πιο σημαντική από την απώλεια του φίλου σου. Grow up!
Αγαμίδια εσύ που βαρέθηκες να την παίζεις και εκτοξεύεις δυσαρέσκεια και ποταπή ειρωνία προς άλλους που δεν σε ενοχλήσανε. Απλά επειδή δεν τους καταλαβαίνεις. Get a life!
Αγαμίδια εσύ που δεν μου στάθηκες αλλά τώρα που έχεις την ίδια εμπειρία θες να σε ακούω μέχρι τελικής πτώσης. Tough luck!
Αγαμίδια και συ που επωφελείσαι της δικής μου αξιοπρέπειας για να βρεθείς τελικά με τζάμπα πίνακα. Δεν ξεχνώ!
Αγαμίδια εσύ που δεν χορταίνεις τα φώτα πάνω σου. Συνωστισμός εγωπαθών… γίνατε πολλοί και δεν σας προλαβαίνω…Γρήγορα στην μαμά σου για χάδια!
Αγαμίδια και συ που νομίζεις πως επειδή περνάει ο καιρός περνάει και το δίκιο μου. Ποτέ δεν θα συγχωρέσω χωρίς να ακούσω συγνώμη. You still make me sick.
Αγαμίδια εσύ που είχες το θράσος να ζυγίσεις το πολύ μου με την ψευδαίσθηση σου ότι με φτάνεις. Πόσο λίγος είσαι… μα πόσο…
Αγαμίδια στην τελική τζάμπα μάγκες μου. πλημμυρίσαμε ...

WHAT BOTHERS ME DOES NOT EXIST. (μια μέρα θα το καταφέρω, πού θα μου πάει… κοντά είμαι…)
*ακούγεται το "you bloody motherfucking asshole" της martha wainrwright για ενίσχυση. το λατρεύω και πάλι ευχαριστώ στιχάκια μου που μου το γνώρισες...

Ασκήσεις ανακούφισης...

Αγαμίδια εσύ που από φόβο ατιμάζεις τα παράσημα της ηλικίας σου
Αγαμίδια εσύ που κλείνεις όνειρα από βολική ασφάλεια
Αγαμίδια και συ που με κρίνεις λίγη στην ζυγαριά του ελάχιστου σου
Αγαμίδια εσύ που με πήρες σβάρνα όταν αυτάρεσκα συστηνόσουν Μίδας
Αγαμίδια εσύ που με ζήλεψες από αχρωματοψία
Αγαμίδια και συ που στήνεις ψεύτικη πραμάτεια και μου πουλάς χαμόγελα
Αγαμίδια εσύ με τον προκάτ ψυχισμό σου
Αγαμίδια και συ με το τεφτέρι των αναποτελεσματικών πρέπει
Αγαμίδια εσύ βολικά συνεπαρμένη από την ανία του εαυτού σου
Αγαμίδια και συ ονειροπαγίδα εκτός λειτουργίας
Και συ άγνωστε δολοφόνε ιδανικών και άλλων ‘κοινότοπων’ αξιών
Και συ που μιλάς με το δάκτυλο ορθωμένο σαν μαστίγιο
Και συ απατεώνα πνευματικών δοκιμασιών
Και συ βιασμένη αισιοδοξία που γερνάς
Και συ άρρυθμε χρόνε
Και συ νταή που υπογράφεις του άλλου τις σκέψεις
Αγαμίδια και συ παρία της ομορφιάς
Αγαμίδια στην τελική εσύ. που χαμήλωσες τα μάτια μόλις.

*ένα έργο του salvador dali και ο ίδιος που σαν σήμερα την έκανε.
**ακούγεται το kosmic blues της janis joplin
ΔΙΟΡΘΩΣΗ: το κείμενο ήθελα να αφιερώσω στον δημοσθένη που προχωράει και στον sal (για το ζόρι που τράβηξε με την κλοπή του κειμένου του!) για χαλάρωση! τώρα είδα το λάθος μου! μιας και το αφιέρωσα και στον μορφέα εκ παραδρομής, είναι και στους τρεις με χαμόγελο! (έφυγαν τα αλαμπουρνέζικα και ήρθε το μυαλό σούπα πάλι!)