Δικαίωμα μου .

Αποποίηση πανευθυνότητας…

Έτσι απλά.

Άκουσε κανείς το κλικ στο δάσος …?

Το ένοιωσα. Στις ρίζες .

απόλυτο και αμετάκλητο.

Απομυθοποίηση παντοδυναμίας.

Ακόμη και από αγάπη ορμώμενη…

Δεν κρατιέται ήρεμη η θάλασσα με τα χέρια.

Αποκλήρωση προστασίας από φυσικά αίτια.

Έτσι σκληρά.

Μοίρασα επιτέλους τα τετράδια αδιόρθωτα.

Μόνο έτσι θα προβιβαστούν…

Απολύτρωση και απόσβεση στον πίνακα προόδου

Χωρίς μονόπλευρη συγκοινωνία.

Απόλαυση του βάρους μου. μόνο.

Έτσι καθαρά.

Πιο εύκολα πετάς αν δεν σε κρατούν κάτω…

Εισπνοή το μερτικό μου… πάντα βαθιά…

και εκπνοή το πολυξείδιο των ευθυνών άλλων …

Κλείσαν οι αντιπροσωπείες.

Ραντεβού στον καθρέφτη.

*ακούγεται το ariadne από τους dead can dance

Δώρο μου ...

Μου χάρισαν ένα ολοκαίνουργιο παλιό βιβλίο.

Ήταν σχεδόν επέτειος επαιτείας...

Μετά την βίαιη μοιρασιά.

Το περιτύλιγμα …

Έκπληξη και υπόσχεση.

Έψαξα να το ανοίξω προσεκτικά…

Πρώτα έλυσα την κορδέλα…

Μετά, διστακτικά, να βγάλω το χαρτί…

Χωρίς να σκίσω ούτε γωνία αιχμής.

Όλα μετράνε. Ασύγκριτα.

Το κράτησα λίγο απαλά στα γόνατα μου.

Και το χάιδεψα προσηλωμένη στην ομορφιά.

Πόσα χρόνια… είχα αποκλείσει την ολότητα.

Ένα καινούργιο δικό μου παλιό βιβλίο.

Διάβασα τον τίτλο δυνατά σαν μάντρα

Ξανά και ξανά

Βιβλίο μου… βιβλίο μου…

Έπειτα το άνοιξα τυχαία κάπου

να μυρίσω το μελάνι στο χαρτί.

Εμπειρίες που χόρεψαν ως εδώ.

Σκόρπιες λέξεις που με καθήλωσαν.

Άρωμα ερωτικό που σαστίζει τον νου.

Αδιάβαστο παλιό βιβλίο…

Σε λάτρεψα από την πρώτη ευχή

Να με ταξιδέψεις …

… και δεν επιστρέφω…

Είμαι τώρα στο δεύτερο κεφάλαιο.

Κάπου διάβασα γρήγορα

Αλλού στάθηκα πιο ψύχραιμα.

Είμαι ακόμη μαγεμένη να μαθαίνω…

Και είναι μόνο η αρχή…

…βιβλίο μου…

*ακούγεται το “recuerdos de la Alhambra” με την liona boyd

La mer est calme d'ici...

Ξύπνησα ψηλά.

Πάνω από την θάλασσα μου.

Την μάγισσα μου…

κοίταξα ώρα πίσω… κάτω…

τον μακρόκοσμο που αναπτύχθηκε γύρω μου.

Που προσβάλλοντας στρατηγικές και πολεοδομία,

θρέφτηκε μαγνητικά από αγαπουσίες μου.

Και χτίστηκε σαν τσιμεντένιος κισσός

Διψασμένος για κωδικούς ασφάλειας και σύμβολα…

Αχόρταγος να πνίξει κάθε ανάσα αγνή πλέον.

Αφύπνιση σκληρή πριν με αφανίσει.

Ξύπνησα από χαμηλά.

Κι η παλάμη μου ορθώθηκε γιγάντια

Καλύπτοντας τους σωρούς.

Όχι για να φυλαχτούν,

ξιπασμένα τρόπαια της ιστορίας…

Όχι.

Θα διακρίνω να ξεριζώσω τα φύκια

Θα σβήσω κάθε ασυντήρητο σύμβολο

Θα ψεκάσω παρασιτοκτόνο από πάνω και

Θα φυσήξω ούρια στην φύση μου. εγώ.

Με το βλέμμα αγάπης στην Θάλασσα μου.

Σήμερα ξύπνησα επιτέλους ψηλά.

Και είδα όλα τα χρώματα της σε όμορφη αταξία.

Και λαμπερές αχτίδες πέρα από το σκοτάδι.

Μες απ’το σκοτάδι.

Ένα φως. καντήλι ψυχής …

Πιο επίμονο από τους επίμονους.

Πιο θυμωμένο. Πιο πληγωμένο.

Αλλά.

Πιο απλόκαρδα ταμένο στα όμορφα.

Επιμένω.

*ακούγεται το “the sea is calm” με την coco rosie

A wish to build a dream on...

Ένα καρουσέλ επιτέλους εκτός πορείας.

Παλιά θέα οι ηρωικές θυσίες. σε ταχεία προσπέραση.

Δεν αλλάζουν ύψος οι έννοιες πλέον.

Αγοραπωλησία ελευθερίας μες την κρίση

λιώνει τα δικαιώματα.

Καυτός ήλιος που γαργαλάει τις ευχές…

Άτακτες σκιές φυσάνε το φως σου. Έτσι παίζεται.

Ν’αγαπάς τον άνεμο σου λέω, κι ας σε λυγίζει.

Σου χαρίζει την αλμύρα εμπειρίας που σε ομορφαίνει.

Ξέρω… κουράστηκες …

Έλα… Γείρε μέσα μου και κλείσε τα μάτια.

Θα σου πω εγώ τι βλέπω. Πέρα.

Μ’εμπιστεύεσαι ?

Θα σου χαϊδεύω χρώματα ανέγγιχτα

Ψιθυρίζοντας στην διαπασών των αισθήσεων.

Τραχιές οι παλάμες μου να σου ξυπνώ τους πόρους.

Και μαλακές ανάσες να στηριχτείς.

Θα σου εμπιστευτώ πιο τολμηρά όνειρα

Με αντίτιμο που αξίζει να πληρώσουμε.

Χαμογέλα καρδιά μου …

*ακούγεται το «a kiss to build a dream on» του louis armstrong

Χ- ασκήσεις γραμματικής ...

Ο παρατατικός στην ουρά.

Περιμένει το πάσο της αοριστίας.

Στο γκισέ, ο χρόνος. Μυστήριος.

πώς μετράει?

ΤΩΡΑ από-τυπώνεται η στιγμή.

Κρατάει συνέχεια… αν κρατηθείς. ΕΚΕΙ.

Αόριστοι όλοι σ’ορισμένο παρελθόν.

Και κλείνουν οι παρατατικοί…

Μόνος ο ενεστώτας στην παράταση

Κλέβει ατάκες από τον μέλλοντα…

Κλίνω λοιπόν τα βήματα

Και αποστηθίζω ρήματα σ’όλα τα πρόσωπα.

Άσκηση δραματικής που μαθαίνω… απ’έσω.

Χαμογελάω την παύση.

Δεν ΠΑΙΖΩ θέατρο.

Τώρα θ’ανοίξει η αυλαία…

Καρδιοκροτήματα απ’το καινό.

Υπέρτιτλος : ΕΞΟΦΛΗΘΗ…

*ακούγεται το «lullaby» των pink martini

Υποχρωματισμοί ...

Κλείνει την πόρτα και πετάει τα κλειδιά στο πάσο. Ησυχία. Μέσα του όμως αντηχούν τα γέλια των άλλων. Και τα δικά του, που ακολουθούσαν προκαθορισμένα. Κάθε βραδιά μοιάζει επικίνδυνα πια με την προηγούμενη. Όπως κι οι μέρες του. Ξεθωριασμένο καρμπόν αλλοτινών επιλογών. Η γρίπη της siemens, το lifestyle των ‘μικρών’ ελλήνων και το ολόδικο του guantanamo που δεν έκλεισε ακόμα. Ανοίγματα παντού. Έτσι προχωράς. Ρισκάροντας. Κι έτσι σταματάς να γεύεσαι. Η ζωή σε καραντίνα στόχων και η επαγγελματική πορεία σε τέμπο μαρς. είναι ιδέα του ή ακούει επαναληπτικά «σ’αγαπώ» από playlist συνήθειας? Με ποιόν να τα βάλει για τις επιλογές του? Βγάζει τα ρούχα του και μυρίζει το άρωμα της κάπου. Αδιάφορο. Όμορφη. Αρκετά μικρότερη. Σχετικά πνευματώδης. Στέκει στις παρέες, αφήνεται στον έρωτα. «Αφήνεται στον έρωτα» ! Έρωτας και μαλακίες. Αφήνεται … ως εκεί? Κι από κει και πέρα? Πότε σταμάτησε ν’ατενίζει? Γιατί ξαφνικά αυτό το «κι εγώ» του πιέζει τα μηνίγγια? Πότε ξέχασε την ζωή του στο repeat? Τι χρώμα μάτια έχει…? …αδύνατον ! Τι έφαγε? Rib-eye steak με πράσινη σαλάτα. Κάτι πάει λάθος… ΚΑΙ η μνήμη πλήττει. Τι θα πει «νάχω την ηρεμία μου»? με τι φόρο την αγόρασε? Το ταμείο της ευφορίας στο μείον…

*ακούγεται το «fade into you» των mazzy star ki ας μην ταιριάζει απόλυτα με το κείμενο ... ήθελα να το ακούω ...

Ο (υπέροχα) νευρικός εραστής...

Διάπλατες οι πύλες του νου μου …

Εσύ εκκρίνεσαι στην παραλιακή μου στράτα

Με καρδιά απεριορίστων διαδρομών.

Γκαζώνεις… νοιώθω κάθε παντιλίκι

Να μου κόβει την ανάσα…

Για να μου την χαρίσει πάλι ορμητικά.

Πολύχρωμα φανάρια… περνάς….

Ακούω παντού την μουσική στη διαπασών.

Μυρίζω την ταχύτητα της ανάγκης σου.

Ο δρόμος μου ανοίγεται για σένα… κι άλλο…

Κι από τους πόρους μου

εκκρίνω δικό σου ιδρώτα…

Νύχτα σχεδόν καλοκαιρινή…

Βόλτες ιλιγγιώδους σαγήνης… εντός μου…

*ακούγεται το «I put a spell on you» από την nina simone

**ο τίτλος είναι του γιάννη λόγια … έμπνευση από μια κουβέντα για οδήγηση …

Απλή αριθμητική...?

Σαν να ζέστανε ο ήλιος…

Μετράει τούτη η άνοιξη τις χαμένες.

Μετράω και γω νοερά στα δάκτυλα.

Με της αφής την σιγουριά, σαν πρώτα.

Για πάντα μαθήτρια.

με λάθη και άριστα μπερδεμένα.

Στο άσπιλο άγγιγμα μετριέμαι :

Είχα τόσα, βγάζω κείνα… πόσα έχω?

Τώρα κατανοώ την μαγεία των μαθηματικών,

Αψηφώντας περίπλοκους υπολογισμούς.

Αλλοιώς, πώς γίνεται αφαιρώντας τόσα

Να βρίσκομαι πολλαπλασιασμένη?

Διαίρεση άκρων στο κάθετο της λύσης.

Στις πράξεις δεν έχει ίσως.

Μόνο ένα ίσον να υπόσχεται αποτέλεσμα.

Παντού μου το άγνωστο Χ

μπλέκει ηδονικά στα σημεία Υ.

γοητευτική αβεβαιότητα…

Κι ένας ήλιος ολόΔΙΚΟΣ μου…

Ανυπολόγιστος…ελεύθερος…

Φτιάχνει ο καιρός…

*ακούγεται το «I can see clearly now» από τους hothouse flowers

Ανάσες ανοιξιάτικης βροχής ...

Κοιμάται γυμνή. Απ’όλα. Ξεχασμένες αισθήσεις… Το κορμί σε επαφή με τα άσπρα σεντόνια. Χωρίς σχέδια. Ούτε κείνη τολμάει σχέδια. Απολαμβάνει. Η μαγική νηνεμία πριν την συνέχεια. Μελωδία της πολυπόθητης παύσης. Δεν είναι στατική η ηρεμία. Ρέει μέσα και γύρω της συγχρονισμένη. Και σαν μουδιασμένη από πολύχρονη φυλακή ήχων. Φάλτσα κρεμασμένα σε πειραγμένο πεντάγραμμο. Δεν την χωράει πια. Απλώνεται… διαστέλλει τα άκρα ηδονικά. Άβολα θαρρείς. Και ονειρεύεται εκεί, παράξενα σίγουρη από το δικό της οξυγόνο. Αγγίζει το δέρμα της, χαϊδεύει ως μέσα της προστατευτικά. Κανείς δεν έφτασε να την σκληρύνει σαν τις αντοχές της. Ξέρει ότι αυτή είναι η μόνη νίκη που θα γραφτεί…που φύλαξε από αχόρταγο σκώρο το μετάξι της, αθώο …

*ακούγεται το «oblivion» του astor piazolla από την milva

ΠρωτοΜάγια ...

Αυθαίρετα χρήζω κι εμένα μπουμπούκι

και ανθίζω πάλι. καινούργια φορά.

Χρειάστηκε ένα φθινόπωρο ψυχοβόλο

και κείνος ο πολλαπλός βαρύς χειμώνας

για να συνθέσω τα κομματιασμένα απαραίτητα

και να πετάξω το παλιό δέρμα...

Η βαθιά μου φύση έβραζε συνωμοτικά

ελευθερώνοντας αναθυμιάσεις ανάσας,

αναμοχλεύοντας αρωματικά συστατικά

…αναγεννώντας τα χρώματα μου…

αταίριαστα σε χρόνους υπερμετρωπίας.

Σήμερα ριγώ στο άνοιγμα του πρώτου μου πέταλου

γιατί μέσα φυλάει το φως του ήλιου που είχα κρύψει.

Θησαυρός μιας πεταλούδας διψασμένης.

Θ’ανοίξω όλη… Θα δεις…

*ευχαριστώ απίστευτα πολύ τον δον ψυχώτη μου γι’αυτό το ανεκτίμητο δώρο, το τραγούδι (μου) η Μάγια των active member. Τόχω λιώσει …