ΜΥ φρίχτmas spirit ...

Υπάρχουν και καλά που συμβαίνουν τα φριχτούγεννα...

Φτάνει να μπορείς και να θέλεις!

Alors, Θα αφήσω τα γλυκερά χαμόγελα των ημερών,

Την ψευλάβεια και τα αλλεπάλληλα «πρέπει» (τραπεζώματα, ευχές και διακόπτες) ΕΔΩ

Και θα πάω ΕΚΕΙ… με την καλύτερη παρέα.

Για καλύτερα.

Θα ξεκουράσω τα μάτια μου με ομορφιά και φως, ζωγραφική και θέα,

Γαστρονομία και αισθητική.

Και τα πιο αληθινά γεμάτα χαμόγελα που θάχω δει ποτέ!

Εύχομαι σε όλους αυτό που αξίζουν. Τώρα και γενικότερα.

Bonne Année !!!

Και ΘΑ είναι :))))

Υγ.Το εορταστικό ποστ παίζει στην παιδική χαρά γιατί εδώ δεν χωράνε γρμφ ! πάτε μια βόλτα γιατί αξίζει τον κόπο να γιορτάζουμε όπως πρέπει. Ε ?

(βλέπω τον ΕΜΠΕΝΙΖΕΡντίνο να χαμογελάει… και την ΤΣΟΥΓΔισκερ να βρρρρράζει ! και την στέλλα να φχαριστιέται no matter what! ααααχ… ΑΥΤΑ είναι φριχτούγεννα!)

"La vie est parfois trop amère Si l'on ne croit pas aux chimères..."*

Ευτυχώς χειμώνιασε λίγο…

Σε βλέπω, μικρή.

Κουρνιασμένη σε μια ζεστή κουταλιά,

Που μαλακώνει τον λαιμό.

Ακούς μεστωμένη τον δίσκο που παίζει…

Είναι ο ήχος παλιός, γλυκιά μου βροχή,

απρόσμενη βελόνα που αγγίζει τις αυλακιές σου.

Κλείνεις τα μάτια. γιατί?

Είναι καλά αυτά τα μάτια. Έχουν χρώμα θαλασσί.

Είναι δυνατά αυτά τα χέρια. Γιατί μάθαν να χαϊδεύουν…

Σε βλέπω μικρή που λαχταράς.

Ο χρόνος ολάνοιχτος για την δικαίωση στο χρώμα,

κορτάρει με σιγουριά το λευκό σου.

Και συ… μια ευχή γιγάντια ν’απαλύνεις.

Η προσμονή, η Έκθεση, η Στιγμή, ο αιώνιος εραστής.

Σε βλέπω μικρή να μεγαλώνεις αγάπη.

Και στο πειραμύθι δεν μας τρομάζει το αύριο, θυμάσαι?

Κρατήσου μόνο μην δακρύσεις στο άγγιγμα.

Γιατί κάποιοι φοβούνται τις χαράδρες…

Κι ας είναι πολύχρωμες.

Έλα… σκούπισε τα πινέλα σου.

Σε βλέπω μικρή. Να γίνεσαι μεγάλη.

*ο τίτλος της αγανάκτησης είναι απο το τραγούδι "parlez moi d'amour" της lucienne boyer (που ΛΑΤΡΕΥΩ και ακούγεται) 
και σε ελευθερη μετάφραση λέει:   
"Η ζωή είναι μερικές φορές πολύ πικρή  
Αν δεν πιστεύουμε στα όνειρα."

Blog off !

Η ζωή δεν είναι like στο facebook.

Ούτε δανεισμένες φιλοσοφίες σ’ένα κουτί σχολίων.

Τους φίλους τους κερδίζεις.

Δεν είναι followers της εικονικής πραγματικότητας ,

ούτε καβαντζώνονται με request.

Τους ανθρώπους πρέπει να τους Αγαπάς για να σταθούν δίπλα σου…

Η ηλεκτρονική ευκολία στα συναισθήματα είναι παρωχημένη…

και τα ψέματα ανεπηρέαστα στην κρίση.

Εργαλείο η γλώσσα, ναι.

Όμως δεν αναπληρώνονται οι πράξεις με λέξεις.

Ούτε τα λάθη. Ούτε ο σεβασμός.

και πάνω απ’όλα πρέπει να Αγαπάς τον εαυτό σου.

Χμμμ… λάθος κατάλαβες. Όχι τυφλά βολικά.

Για να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου,

πρέπει να τον ζορίζεις,

να τον κοιτάς μες τα μάτια χωρίς να τον χαϊδεύεις.

Χάδι είναι το αποτέλεσμα.

Φτάνει να μάθεις να κάνεις την σωστή Πράξη…

Η διαφορά του blogging με το facebook, είναι ότι το πρώτο είναι γεμάτο φανταστικά πλούτη σκέψης ενώ στο δεύτερο είναι όλοι όσο ρηχοί είναι και ΕΞΩ. Έχουμε κάνει λάθη στα blogs… Θεωρήσει αληθινούς κάποιους που πρόβαλλαν απελπισμένα ευσεβείς πόθους αξίας για να γκρεμιστούν ατσούμπαλα στον αληθινό χρόνο. Έχουμε όμως νοιώσει πολλές φορές ομορφιά.

Στο facebook είναι αλλοιώς τα πράματα. Εκεί τα ΕΓΩ κάνουν άλλο πάρτυ, πιθανώς πιο μπέσικα αλλά τόσο, μα τόσο ωμά. Πλήττω επικίνδυνα με τους κακούς τρόπους μετρίων, την αυτοπροβολή και την αυταρέσκεια. Αηδιάζω με την ανάγκη αποδοχής και ομαδοποίησης. Αποξενώνομαι ξανά από το αλισβερίσι ανασφάλειας και ελαφρότητας…

Επιστρέφω στα blogόσπιτα που ερημώσανε πια. Λίγοι μείνανε. Στερεύει η ανάγκη έκφρασης. Στερεύει και η έμπνευση? Έχω πεθυμήσει να συγκινηθώ, να σκεφτώ, να ‘με κουνήσει’ κάτι.

Είναι τέλος εποχής?

*ακούγεται το "hardest heart" της anne clark 

Πολύ αργά...

Την είδε εντελώς τυχαία. Καθόταν στο μπαρ. Πόσος καιρός είχε περάσει? Τον περισσότερο καιρό δεν την άφηνε καν να περνάει από το μυαλό του. Και νάτην τώρα. Ξανά. Έντονη. Το ίσως που δεν άφησε να ξεδιπλωθεί, η υπόσχεση που δεν συνάντησε, η γυναίκα που δεν τόλμησε. Ένοιωσε αμήχανα. Νευρίασε πάλι με την αίσθηση αυτή που του προκαλούσε. Συνέχισε να την παρατηρεί αφανής. Εκείνη ήπιε μια γουλιά από το κρασί της και άναψε ένα τσιγάρο. Αργά, βασανιστικά, απολαυστικά. Ζήλεψε πάλι την πληρότητα της. Θύμωσε με την απόλαυση της. Γιατί τον είχε αγγίξει. Ήξερε το χάδι της στο πρόσωπο του. Θυμόταν το βλέμμα της, βαθύ και εγκάρδιο. Για λίγο ήταν δικό του. Τόσα χρόνια κλειδωμένα και ξάφνου εκείνη ολάνοιχτη… και κείνος? Την έθεσε σε διαθεσιμότητα… τόσα χρόνια αυτάρεσκης σιγουριάς παρέλυσαν σε μια ελπίδα. Το τεράστιο οχυρωμένο Εγώ συρρικνώθηκε στην σκιά μια Γυναίκας. Ενώ τόσες και τόσες περνούσαν εφήμερα στην επιφάνεια του. Εκείνη όμως… με κατακόρυφη αγνότητα απλώθηκε μέσα του. Πόσο πολλή φάνηκε στο λίγο πούχε μάθει… Άφησε την μουσική να γαργαλήσει την φαντασία του. Γνώριμα παιχνίδια του νου… Κι όμως. Υπήρχαν πάντα στιγμές που λαχταρούσε να ζήσει την σκέψη του, να αφεθεί στην θάλασσα της, να επιτρέψει πια την διείσδυση. Και τότε τον είδε εκείνη. Και τον κοίταξε ζεστά.   αλλά μακρινά. Με βλέμμα γλυκόπικρης θύμησης. και κενά. Σειρά σου να ζήσεις με αυτά, του έλεγε. Κατάπιε την τελευταία του γουλιά με κλειστά μάτια. Και όταν τα ξανάνοιξε… εκείνη έλειπε.

*ακούγεται το «face to face» της siouxsie and the banshees
**η εικόνα  είναι μέρος του πίνακα "δύο γυναίκες στο μπαρ" του pablo picasso

Αργά ...?

Ξύπνησε πάλι. Δεν κοίταξε καν το ρολόι. Ήταν αργά. Λίγο νερό. Και ανάσα. Να ηρεμήσει την ταχυπαλμία. Τα όνειρα δεν ήρθαν πάλι. Μόνο η υπέρογκη αγωνία. Δικαιωμένη από το σκοτάδι. Το αύριο με ηχώ. Σαν να γέμισε το δωμάτιο, γιγάντιο μαξιλάρι πάνω του παντού. Έψαξε το φως. Να μειώσει έστω την ταχύτητα της υπερβολής. Με μουδιασμένα χέρια τράβηξε πίσω τα μαλλιά του. Ιδρωμένος. Και συ πού είσαι? Άλλες απαγορευμένες σκέψεις. Άλλες εποχές. It’s the end of the world as we know it… Να πάλι ο πονοκέφαλος. Άμεσα δυνατός. Κάνε κάτι! Δεν είναι κάτι. …Κι αν είναι …? Τα βλέμματα των φίλων του μόλις τους το ανακοινώσει… πόσον καιρό θα πάρει? Ποιος θα προσέξει τον σκύλο του μετά? Για ποιόν να κάνει διαθήκη? Φύγε από κει! Ένας πονοκέφαλος είναι. Και αληθινά προβλήματα. Πούναι τα τσιγάρα? Άλλο ένα με την γεύση του μοναχικού ύπνου. Σίχαμα κι αυτό πια. Ούτε τις σκάλες δεν άντεχε χτες να ανέβει. Κάποια στιγμή θα το κόψει. Μετά θα κάνει και εξετάσεις. Νάχει τον χρόνο. Πούχει πάει όλος…? Δεν έπρεπε να ZEI παράλληλα? Τι θα μείνει μετά? Η επιτυχία? Τα χρέη? Άδεια μπουκάλια και χαμόγελα? Είναι καρκίνος? Μοναξιά? Μια μνήμη για κάποιους κοντινούς? Σταμάτα! Ακούει την νύχτα πάλι. Η ναρκωτική μελωδία του λαβύρυνθου… κι ο μίτος τυλιγμένος γύρω από το δάκτυλο του. Να μην ξεχάσει. Να μην χαλαρώσει. 

Να μην αντέχει άλλο έτσι. 

*ακούγεται το no quarter των led zeppelin

Με ταξίδι...

...Βρέχει τρυφερά.

Νοτισμένα χρώματα.

Αντιμετωπίζω τα γράμματα σου.

Είναι σοβαρό παιχνίδι αυτό.

Όπως δοκιμάζουμε το νερό να μην καούμε.

Επιλέγω μουσικές που γδέρνουν με χάδια

Και διαβάζω γοητευτικές υποσχέσεις.

Ως πού φτάνεις?

Οι έμποροι εκθειάζουν την πραμάτεια τους

Και γω ονειρεύομαι τις υφές πάνω μου…

Με τονίζει το κόκκινο?

Μια καρφίτσα με τρυπάει…

Αν φαίνομαι καλά, είμαι καλά.

Τέλος, μπαίνει ο πραματευτής με τ’απαγορευμένα.

Δέχομαι την πρόκληση στον καθρέφτη.

Αφού αντέχω τις στροφές της πένας σου

Μπορώ και ζω μυριάδες ακόμη.

Δένω μια λεπτή κορδέλλα στα μαλλιά,

Ηνία πλασματικά για να διακοσμήσω την ελευθερία.

Προστατεύω τον θησαυρό των σκέψεων μου

κι απολαμβάνω την γαλήνη του πάθους.

Το άρωμα μου υλοποιείται απαλά…

*ακούγεται το μαγικό "adi menekse" της sezen aksu. ακούστε πάθος...

Άκου...

Κική.

Επειδή τα πράματα τελικά είναι απλά,

ήθελα να σου πω ότι φεύγω γιατί μπορώ χωρίς εσένα.

Σε θέλω. αλλά δεν σε χρειάζομαι*.

Ούτε χρειάζομαι να θέλεις να σε θέλω για να σε θέλω.

Ούτε θέλω να χρειάζεσαι να μ’αρέσεις.

Μ’αρέσεις αλλά δεν χρειάζομαι να θέλεις να μ’αρέσεις.

Δεν ξέρω αν σε μπέρδεψα…

Εγώ επιτέλους κατάλαβα.

Γι’αυτό σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι

που τα λέει πολύ καλύτερα από μένα, για σένα.

Επειδή μ’αρέσω καλύτερα έτσι.

Αντίο.

*«I like you, and I'd like you to like me to like you
But I don't need you, don't need you to need me to like you
Because if you didn't like me, I would still like you, you see
la lala... la lala...

I lick you, and I'd like you to like me to lick you
But I don't need you, don't need you to like me to lick you
If your pleasure turned into pain, I would still lick for my personal gain
la lala... la lala...

I fuck you, and I'd like you to like me to fuck you
But I don't fucking need you, don't need you to need me to fuck you
If you need me to need you to fuck, that fucks everything up
la lala... la lala...

I want you, and I want you to want me to want you
But I don't need you, don't need you to need me to need you

That's just me, so take me or leave me
But please don't need me, don't need me to need you to need me
Because we're here a minute, the next we're dead
So love me or leave me but try not to need me
Enough said.

I want you, but I don't need you...

I love you, and I love how you love how I love you
But I don't need you, don't need you to need me to love you
If your love changed into hate, would my love had been a mistake?
I don't know. I don't know.

So I'm gunna leave you, I'd like you to leave me to leave you
But love, believe me; it isn't because I don't need you
(You know I don't need you)
All I wanted was to be wanted
But you're drowning me deep in your need to be needed
la lala... la lala

I want you, and I want you to want me to want you
But I don't need you, don't need you to need me to lead you

That's just me, so take me or leave me
But please don't need me, don't need me to need you to need me
Because we're here a minute, the next we're dead
So love me or leave me but try not to need me
Enough said.

I want you, but I don't need you...»

Momus

Αυτή η αγανάκτηση είναι ένα παιχνίδι με μια χαρά φιλοσοφία, μια πρόγευση της άλλης στο maya’s playground… είστε καλεσμένοι !

*ακούγεται βεβαίως το “I want you but I don’t need you” του Momus

Autumn fools...

Κι έτσι συνέχισε…

Με την ουλή χωρίς κλειδαριά να κοπανάει στον αέρα

και κάτι σμπαράλια διακοσμημένα με πολύχρωμη σκόνη.

Πέρασε μια κορδέλλα χάρτινη σ’εκείνη την πνιγμένη λέξη.

να θυμάται πλέον νηφάλια τον ρόλο που γέμισε το μαγνητόφωνο.

Record… κόκκινο κουμπί… εκτίναξης από κάθε λογική.

Ερμηνεία: αξιόφοβη. Ερμηνεία? Καμία…

Στην αυλή το χώμα ήταν γεμάτο ερωτηματικά άλλου τόπου

και μια σκοτεινή πινακίδα μπηγμένη στα σωθικά, έλεγε:

«ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΥΣΦΗΜΙΣΕΙΣ…»

Τα φώτα αναβόσβηναν τον παλμό της καρδιάς

μα η ροή του προγράμματος ήταν ανάποδη.

Σ’ένα αυλάκι λίμναζε μια αγάπη, ακόμη περήφανη

για κάθε παράταιρη αντίσταση.

Κάπως έτσι παρουσιάστηκε η μακέτα

μιας πραγματικότητας απειλητικής

μιας φαντασίας αληθινής

μιας μέρας που πέρασε το φράγμα.

Οι απουσίες χειροκρότησαν δυνατά.

Κι όταν η ουλή υποκλίθηκε, σκίστηκε στα τρία.

*ακούγεται το “I hate the way” της polly scattergood
**ο πίνακας είναι του warren criswell

Isn't it marvellous...?

Μαρέσει η ελληνική ύπαιθρος μακρυά από την αθήνα…

Αλλάζουν τα χρώματα, η διάθεση, οι ρυθμοί.

Δεν νοιώθω συχνά περήφανη για μέρη μας…

Μαρέσει που μπήκαμε στην χειμωνιάτικη μόντα…

Ωραία θερμοκρασία για δουλειά, τακτά προγράμματα, πάπλωμα.

Μαρέσει που έβαλα ζακέτα εχτές το βράδυ

για να δω ένα τρομερό ντοκυμαντέρ για τον jim Morrison…

Μαρέσει που δυσκολεύτηκα να μιλήσω στην κάμερα στα εγκαίνια μου

Επειδή είναι τόσο σημαντική η αγάπη μου που συγκινήθηκα σαν μαλάκας.

Μαρέσει που γέμισε μηνύματα και τηλέφωνα το κινητό μου

Από σκέψεις ανθρώπων για την δική μου σημαντική στιγμή ευτυχίας.

Μαρέσει που ανακάλυψα επιτέλους ποιοι λένε αυτό το υπέροχο τραγούδι!

Και θα μου θυμίζει πάντα πλέον την έκθεση αυτή…

Μαρέσει που στρώθηκα ήδη στην δουλειά για νέα projects…

Μαρέσει η ατζέντα με τις μουσικές και τους φίλους του χειμώνα…

Μαρέσει… που δεν βρίσκω τροχοπέδες στο χαμόγελο μου…

*ακούγεται το "rapunzel" από τους novac 

I am being EXPOSED…

Τι έρωτας είναι αυτός μωρό μου?

Πιο αλτρουιστικά, πιο ολικά από κάθε εραστή με κυριεύεις.

Αναπνέω για να σε ‘αγγίζω’

κι έπειτα σε αφήνω να ταξιδεύεις…

Η γαλουχία σε τρυφερό αποχαιρετισμό…

Και γω ΠΕΤΑΩ.

Σίγουρη για όσα μας ενώνουν πέρα από τις αισθήσεις,

Γεμάτη από την Στιγμή Ευτυχίας που μου χάρισες…

που σου δημιούργησα. με πάθος.

Φουσκώνω περηφάνια και γλυκιά αγωνία…

Βαθιές ακρυλικές νότες… δυνατά βήματα αναγνώρισης…

Ready to move on without you.

Good enough because of you.

My Breath of Art…

*ακούγεται το «yes i do» με την μόνικα.

**και Ευχαριστώ.maira del mar που γι ΑΛΛΗ ΜΙΑ φορά you made ΙΤ possible.