Πολύ αργά...

Την είδε εντελώς τυχαία. Καθόταν στο μπαρ. Πόσος καιρός είχε περάσει? Τον περισσότερο καιρό δεν την άφηνε καν να περνάει από το μυαλό του. Και νάτην τώρα. Ξανά. Έντονη. Το ίσως που δεν άφησε να ξεδιπλωθεί, η υπόσχεση που δεν συνάντησε, η γυναίκα που δεν τόλμησε. Ένοιωσε αμήχανα. Νευρίασε πάλι με την αίσθηση αυτή που του προκαλούσε. Συνέχισε να την παρατηρεί αφανής. Εκείνη ήπιε μια γουλιά από το κρασί της και άναψε ένα τσιγάρο. Αργά, βασανιστικά, απολαυστικά. Ζήλεψε πάλι την πληρότητα της. Θύμωσε με την απόλαυση της. Γιατί τον είχε αγγίξει. Ήξερε το χάδι της στο πρόσωπο του. Θυμόταν το βλέμμα της, βαθύ και εγκάρδιο. Για λίγο ήταν δικό του. Τόσα χρόνια κλειδωμένα και ξάφνου εκείνη ολάνοιχτη… και κείνος? Την έθεσε σε διαθεσιμότητα… τόσα χρόνια αυτάρεσκης σιγουριάς παρέλυσαν σε μια ελπίδα. Το τεράστιο οχυρωμένο Εγώ συρρικνώθηκε στην σκιά μια Γυναίκας. Ενώ τόσες και τόσες περνούσαν εφήμερα στην επιφάνεια του. Εκείνη όμως… με κατακόρυφη αγνότητα απλώθηκε μέσα του. Πόσο πολλή φάνηκε στο λίγο πούχε μάθει… Άφησε την μουσική να γαργαλήσει την φαντασία του. Γνώριμα παιχνίδια του νου… Κι όμως. Υπήρχαν πάντα στιγμές που λαχταρούσε να ζήσει την σκέψη του, να αφεθεί στην θάλασσα της, να επιτρέψει πια την διείσδυση. Και τότε τον είδε εκείνη. Και τον κοίταξε ζεστά.   αλλά μακρινά. Με βλέμμα γλυκόπικρης θύμησης. και κενά. Σειρά σου να ζήσεις με αυτά, του έλεγε. Κατάπιε την τελευταία του γουλιά με κλειστά μάτια. Και όταν τα ξανάνοιξε… εκείνη έλειπε.

*ακούγεται το «face to face» της siouxsie and the banshees
**η εικόνα  είναι μέρος του πίνακα "δύο γυναίκες στο μπαρ" του pablo picasso

Αργά ...?

Ξύπνησε πάλι. Δεν κοίταξε καν το ρολόι. Ήταν αργά. Λίγο νερό. Και ανάσα. Να ηρεμήσει την ταχυπαλμία. Τα όνειρα δεν ήρθαν πάλι. Μόνο η υπέρογκη αγωνία. Δικαιωμένη από το σκοτάδι. Το αύριο με ηχώ. Σαν να γέμισε το δωμάτιο, γιγάντιο μαξιλάρι πάνω του παντού. Έψαξε το φως. Να μειώσει έστω την ταχύτητα της υπερβολής. Με μουδιασμένα χέρια τράβηξε πίσω τα μαλλιά του. Ιδρωμένος. Και συ πού είσαι? Άλλες απαγορευμένες σκέψεις. Άλλες εποχές. It’s the end of the world as we know it… Να πάλι ο πονοκέφαλος. Άμεσα δυνατός. Κάνε κάτι! Δεν είναι κάτι. …Κι αν είναι …? Τα βλέμματα των φίλων του μόλις τους το ανακοινώσει… πόσον καιρό θα πάρει? Ποιος θα προσέξει τον σκύλο του μετά? Για ποιόν να κάνει διαθήκη? Φύγε από κει! Ένας πονοκέφαλος είναι. Και αληθινά προβλήματα. Πούναι τα τσιγάρα? Άλλο ένα με την γεύση του μοναχικού ύπνου. Σίχαμα κι αυτό πια. Ούτε τις σκάλες δεν άντεχε χτες να ανέβει. Κάποια στιγμή θα το κόψει. Μετά θα κάνει και εξετάσεις. Νάχει τον χρόνο. Πούχει πάει όλος…? Δεν έπρεπε να ZEI παράλληλα? Τι θα μείνει μετά? Η επιτυχία? Τα χρέη? Άδεια μπουκάλια και χαμόγελα? Είναι καρκίνος? Μοναξιά? Μια μνήμη για κάποιους κοντινούς? Σταμάτα! Ακούει την νύχτα πάλι. Η ναρκωτική μελωδία του λαβύρυνθου… κι ο μίτος τυλιγμένος γύρω από το δάκτυλο του. Να μην ξεχάσει. Να μην χαλαρώσει. 

Να μην αντέχει άλλο έτσι. 

*ακούγεται το no quarter των led zeppelin

Με ταξίδι...

...Βρέχει τρυφερά.

Νοτισμένα χρώματα.

Αντιμετωπίζω τα γράμματα σου.

Είναι σοβαρό παιχνίδι αυτό.

Όπως δοκιμάζουμε το νερό να μην καούμε.

Επιλέγω μουσικές που γδέρνουν με χάδια

Και διαβάζω γοητευτικές υποσχέσεις.

Ως πού φτάνεις?

Οι έμποροι εκθειάζουν την πραμάτεια τους

Και γω ονειρεύομαι τις υφές πάνω μου…

Με τονίζει το κόκκινο?

Μια καρφίτσα με τρυπάει…

Αν φαίνομαι καλά, είμαι καλά.

Τέλος, μπαίνει ο πραματευτής με τ’απαγορευμένα.

Δέχομαι την πρόκληση στον καθρέφτη.

Αφού αντέχω τις στροφές της πένας σου

Μπορώ και ζω μυριάδες ακόμη.

Δένω μια λεπτή κορδέλλα στα μαλλιά,

Ηνία πλασματικά για να διακοσμήσω την ελευθερία.

Προστατεύω τον θησαυρό των σκέψεων μου

κι απολαμβάνω την γαλήνη του πάθους.

Το άρωμα μου υλοποιείται απαλά…

*ακούγεται το μαγικό "adi menekse" της sezen aksu. ακούστε πάθος...

Άκου...

Κική.

Επειδή τα πράματα τελικά είναι απλά,

ήθελα να σου πω ότι φεύγω γιατί μπορώ χωρίς εσένα.

Σε θέλω. αλλά δεν σε χρειάζομαι*.

Ούτε χρειάζομαι να θέλεις να σε θέλω για να σε θέλω.

Ούτε θέλω να χρειάζεσαι να μ’αρέσεις.

Μ’αρέσεις αλλά δεν χρειάζομαι να θέλεις να μ’αρέσεις.

Δεν ξέρω αν σε μπέρδεψα…

Εγώ επιτέλους κατάλαβα.

Γι’αυτό σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι

που τα λέει πολύ καλύτερα από μένα, για σένα.

Επειδή μ’αρέσω καλύτερα έτσι.

Αντίο.

*«I like you, and I'd like you to like me to like you
But I don't need you, don't need you to need me to like you
Because if you didn't like me, I would still like you, you see
la lala... la lala...

I lick you, and I'd like you to like me to lick you
But I don't need you, don't need you to like me to lick you
If your pleasure turned into pain, I would still lick for my personal gain
la lala... la lala...

I fuck you, and I'd like you to like me to fuck you
But I don't fucking need you, don't need you to need me to fuck you
If you need me to need you to fuck, that fucks everything up
la lala... la lala...

I want you, and I want you to want me to want you
But I don't need you, don't need you to need me to need you

That's just me, so take me or leave me
But please don't need me, don't need me to need you to need me
Because we're here a minute, the next we're dead
So love me or leave me but try not to need me
Enough said.

I want you, but I don't need you...

I love you, and I love how you love how I love you
But I don't need you, don't need you to need me to love you
If your love changed into hate, would my love had been a mistake?
I don't know. I don't know.

So I'm gunna leave you, I'd like you to leave me to leave you
But love, believe me; it isn't because I don't need you
(You know I don't need you)
All I wanted was to be wanted
But you're drowning me deep in your need to be needed
la lala... la lala

I want you, and I want you to want me to want you
But I don't need you, don't need you to need me to lead you

That's just me, so take me or leave me
But please don't need me, don't need me to need you to need me
Because we're here a minute, the next we're dead
So love me or leave me but try not to need me
Enough said.

I want you, but I don't need you...»

Momus

Αυτή η αγανάκτηση είναι ένα παιχνίδι με μια χαρά φιλοσοφία, μια πρόγευση της άλλης στο maya’s playground… είστε καλεσμένοι !

*ακούγεται βεβαίως το “I want you but I don’t need you” του Momus

Autumn fools...

Κι έτσι συνέχισε…

Με την ουλή χωρίς κλειδαριά να κοπανάει στον αέρα

και κάτι σμπαράλια διακοσμημένα με πολύχρωμη σκόνη.

Πέρασε μια κορδέλλα χάρτινη σ’εκείνη την πνιγμένη λέξη.

να θυμάται πλέον νηφάλια τον ρόλο που γέμισε το μαγνητόφωνο.

Record… κόκκινο κουμπί… εκτίναξης από κάθε λογική.

Ερμηνεία: αξιόφοβη. Ερμηνεία? Καμία…

Στην αυλή το χώμα ήταν γεμάτο ερωτηματικά άλλου τόπου

και μια σκοτεινή πινακίδα μπηγμένη στα σωθικά, έλεγε:

«ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΥΣΦΗΜΙΣΕΙΣ…»

Τα φώτα αναβόσβηναν τον παλμό της καρδιάς

μα η ροή του προγράμματος ήταν ανάποδη.

Σ’ένα αυλάκι λίμναζε μια αγάπη, ακόμη περήφανη

για κάθε παράταιρη αντίσταση.

Κάπως έτσι παρουσιάστηκε η μακέτα

μιας πραγματικότητας απειλητικής

μιας φαντασίας αληθινής

μιας μέρας που πέρασε το φράγμα.

Οι απουσίες χειροκρότησαν δυνατά.

Κι όταν η ουλή υποκλίθηκε, σκίστηκε στα τρία.

*ακούγεται το “I hate the way” της polly scattergood
**ο πίνακας είναι του warren criswell

Isn't it marvellous...?

Μαρέσει η ελληνική ύπαιθρος μακρυά από την αθήνα…

Αλλάζουν τα χρώματα, η διάθεση, οι ρυθμοί.

Δεν νοιώθω συχνά περήφανη για μέρη μας…

Μαρέσει που μπήκαμε στην χειμωνιάτικη μόντα…

Ωραία θερμοκρασία για δουλειά, τακτά προγράμματα, πάπλωμα.

Μαρέσει που έβαλα ζακέτα εχτές το βράδυ

για να δω ένα τρομερό ντοκυμαντέρ για τον jim Morrison…

Μαρέσει που δυσκολεύτηκα να μιλήσω στην κάμερα στα εγκαίνια μου

Επειδή είναι τόσο σημαντική η αγάπη μου που συγκινήθηκα σαν μαλάκας.

Μαρέσει που γέμισε μηνύματα και τηλέφωνα το κινητό μου

Από σκέψεις ανθρώπων για την δική μου σημαντική στιγμή ευτυχίας.

Μαρέσει που ανακάλυψα επιτέλους ποιοι λένε αυτό το υπέροχο τραγούδι!

Και θα μου θυμίζει πάντα πλέον την έκθεση αυτή…

Μαρέσει που στρώθηκα ήδη στην δουλειά για νέα projects…

Μαρέσει η ατζέντα με τις μουσικές και τους φίλους του χειμώνα…

Μαρέσει… που δεν βρίσκω τροχοπέδες στο χαμόγελο μου…

*ακούγεται το "rapunzel" από τους novac 

I am being EXPOSED…

Τι έρωτας είναι αυτός μωρό μου?

Πιο αλτρουιστικά, πιο ολικά από κάθε εραστή με κυριεύεις.

Αναπνέω για να σε ‘αγγίζω’

κι έπειτα σε αφήνω να ταξιδεύεις…

Η γαλουχία σε τρυφερό αποχαιρετισμό…

Και γω ΠΕΤΑΩ.

Σίγουρη για όσα μας ενώνουν πέρα από τις αισθήσεις,

Γεμάτη από την Στιγμή Ευτυχίας που μου χάρισες…

που σου δημιούργησα. με πάθος.

Φουσκώνω περηφάνια και γλυκιά αγωνία…

Βαθιές ακρυλικές νότες… δυνατά βήματα αναγνώρισης…

Ready to move on without you.

Good enough because of you.

My Breath of Art…

*ακούγεται το «yes i do» με την μόνικα.

**και Ευχαριστώ.maira del mar που γι ΑΛΛΗ ΜΙΑ φορά you made ΙΤ possible. 

Χωρίς την έννοια...

Οι λέξεις συνέχισαν να αντιλαλούν θυμωμένες, αμετανόητες…

«Θα σε τιμωρήσω!» είπε ο Αψεγάδιαστος Άρχοντας.

«Έχω ήδη τιμωρηθεί» απάντησε ήρεμα εκείνος.

«Τα λάθη ανατοκίζονται!!» βρυχήθηκε ο Άρχοντας, ανασηκώνοντας τις άκρες της μπλε του κάπας. Βρόχινο κρύο απλώθηκε στην Μαρμαρωμένη Αίθουσα. Έξω από τα ανάκτορα, επικρατούσε καλοκαίρι πάλι. Ο Πρίγκηπας θυμόταν την ζέστη…

«Πλήρωσα πολλές φορές τους θυμούς. Πια φτάνει.»

«Καημένε Πρίγκηπα! ΠΟΤΕ δεν φτάνει! Δεν είσαι κανονικός. Ακόμη και σώφρων! Πάντα αυτό θα απαγορεύεται. Πάρτε τον!»

Τότε ακούστηκε ο ήχος από το μπαστούνι της, δυνατά σε όλων τα ναρκωμένα αυτιά. Ο χρόνος σταμάτησε από την έκπληξη. Στάθηκε Υπέροχη μπροστά στον Αψεγάδιαστο Άρχοντα ειρωνικά. Εκείνος μίκρυνε εκπνέοντας. Ύψωσε γρήγορα το στέμμα του και την κοίταξε ξανά. Δακρυσμένα. Ένα του δάκρυ έπεσε στο πάτωμα σαν νότα ντο. Η Aίθουσα πάγωσε. Μια κουρτίνα θρόισε αναστενάζοντας το βάρος του βελούδου… κι ο Πρίγκηπας κράτησε με τα χέρια του την λογική που χτυπούσε στους κροτάφους.

«Ακόμη με φοβάσαι…» του είπε τρυφερά .

«Σήμερα», ξεκίνησε εκείνος, «πάλι στέκεσαι εδώ μπροστά μου. θα σε ρωτήσω άλλη μία φορά: ποια λέξη κρύβεις?»

«Άσε επιτέλους τον Πρίγκηπα να φύγει. Και μετά θα μιλήσουμε, όσο αντέχεις.»

Εκείνος με όση εξουσία μπορούσε να φορέσει, είπε: «Είναι ελεύθερος ο Πρίγκηπας. Μόνος του φυλακίζεται από τους δαίμονες του!»

«Είναι οι δικοί σου εφιάλτες. Απελευθέρωσε τον…»

«Δώσε μου επιτέλους την έννοια!» φώναξε εκείνος.

«Δεν έμεινε… τίποτα… Αποχωρώ.» είπε εκείνη και κατευθύνθηκε προς την οικεία απογοήτευση.

«Μπορώ να σου πάρω τα όνειρα! Είμαι η πίσω πλευρά του καθρέφτη!!!» της υπενθύμισε δυνατά. Και τα κίτρινα μάτια του γυάλισαν ακόμη μία φορά από το μόνο συναίσθημα.

«Πόσους ακόμα θα καταστρέψεις?» ακούστηκε πάλι ο Πρίγκηπας στους τοίχους.

«Θάνατος στις σκέψεις! Σπάστε του τα κόκκαλα της ψυχής του!» διέταξε τον στρατό του.

Όμως δεν είχε μείνει κανείς μες την Aίθουσα πια. Δεν υπήρχε πια βασίλειο. Ούτε ήλιος. Ούτε κρύο …μνήμη … όνειρα. Και το μένος του αντήχησε μες τον εφιάλτη και του ήρθε πίσω σαν ανεμοστρόβιλος, χτυπώντας το στεγνό πια δέρμα του σκληρά. Αντιστάθηκε ελάχιστα… μέχρι που έλιωσε στο μάρμαρο σιωπηλός… γιατί δεν είχε μια καλή σκέψη ούτε για το Τίποτα. Έτσι χάθηκε για πάντα. Αψεγάδιαστος από ζωή. Και δεν γράφτηκε ποτέ η ιστορία του.

*ακούγεται το "i'm deranged" του david bowie

Αργύρης Καβίδας 1976-2010 γαμότο.

Αργύρης Καβίδας 1976-2010 γαμότο.

Ένας υπέροχος άνθρωπος.

Δημιουργικός. Ταλαντούχος. Νέος. Και πραγματικά Καλός άνθρωπος.

Έφυγε… πολύ νωρίς.

Λυπάμαι τόσο μα τόσο πολύ.

Αν δεν με μούδιαζε τόσο η αδικία του πρόωρου θανάτου υπέροχων ανθρώπων, θα θύμωνα περισσότερο κάθε φορά… για τους μίζερους και φρικτούς και ανάποδους που μένουν κι άλλο κι άλλο… στα 80… στα 90… ενώ φεύγουν Καρδιές, τόσο νωρίς, τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα.

Δεν είναι η στιγμή όμως.

Καλό σου ταξίδι Αργύρη.

*ακούγεται το "as tears go by" των rolling stones
**η φωτό του αργύρη καβίδα απο την ταινία "στρέλλα" 

Μ'αρμενίζεις...

Θάχει πάει εφτά… Ο ήλιος δεν καίει πια. Η παραλία αδειάζει όπως οι αγωνίες. Αλεξήλια γαλήνη. Σε κοιτάζω να διαβάζεις. Να σημειώνεις… Δερματοστιξίες στον χρόνο. Έχουν περάσει δύο ώρες δίχως λέξη. Δεν χρειάζεται. Τρυφερή σιωπή. Βλέπω πάνω στην θάλασσα την ρότα μου να λαμπιρίζει ανακουφίζοντας παλαιές μάχες. Ισοπαλία του θέλω και του θέλεις… Βουτάω στην θαλπωρή των χρωμάτων. Οικεία ομορφιά. Κυκλάδες. Μια τεράστια αγκαλιά. Μια ελάχιστη διακοπή. Ακούω μουσικές στην ένταση που παρεμβάλλεται ο ήχος της ακροθαλασσιάς. Δεν θέλω να ξε-χάσω τίποτα. Πάνε τρία χρόνια. Δύο. Ένα. Πάνε πολλά και μένουν όσα θέλουμε πραγματικά. Και όσοι θέλουν πραγματικά. Δίκοπη πρόσκληση η ελευθερία… μεταγλωττίζεται και επίπονα σε απραξία. Ας είναι. Απάθεια ή πάθος? Μην απαντήσεις. Άκουσα καθαρά τον σκοπό εκείνο. Φάλτσο σε ευκρινές πεντάγραμμο… Όμως στις καμπυλωτές γραμμές της ιστορίας, ξανά σταμάτησα τον χρόνο σε μια Στιγμή. Εδώ, τώρα, που σ’έχω δίπλα μου. Εδώ, τώρα, που όλα σε θυμίζουν κι όλα ξεχάστηκαν. γιατί

Στο στρίφωμα της καρδιάς μου φυλάω μόνο αγάπη.

Άλλο ένα κύμα… άλλο ένα καλοκαίρι… στα πλούτη της ψυχής μου. Γιατί Αγαπάω. Απεριόριστα. και Μαγικά. Το ξέρεις. Κλείνει το βιβλίο κι ανοίγει η αγκαλιά σου. Χώνομαι. Χύνομαι. Χάνομαι. Και χαμογελάω… 
Απέραντα. Σαν την θάλασσα μου…


*ακούγεται το "you are the sun" του dj shah