Αθάνατο δέντρο ελιάς...

Την ώρα που η νύχτα κοιτούσε την ημέρα

Η γραμμή του ορίζοντα

για μια στιγμή

χόρεψε

Συνοδεύοντας

την τελευταία σου πνοή.

Κοίτα με πόση αγάπη σε ξεπροβοδίζουν

Καθώς ελευθερώνεις τα φτερά σου

Και ακουμπάς τον ήλιο…

Βλέπεις ένα χαμόγελο κει πάνω?

Είναι τ’ουρανού η συγκίνηση

Που θα σε αγκαλιάσει

Ελεύθερο..

Ξεκούραστο..

Υπέροχο..

Λατρεμένο…

Καλό σου ταξίδι Τάκη.

*ακούγεται το “sweet lullaby” των deep forest. Αφιερωμένο στον Σ που ξέρει να αγαπάει και δεν σπάει. Κουράγιο.

Σιωπηρή πομπή

Μια μυρωδιά θανάτου
εισχωρεί μακρόσυρτα
στα ρουθούνια της ψυχής μου.
Κολλάει στα τοιχώματα
σφραγίζει τα παράθυρα
επιβάλλεται…

Μοίρα μαυροφορεμένη ήδη
κοιτάζει γύρω της
να διαλέξει τι να πρωτοκλάψει.
κάθε τέλος πανηγυρίζει τον ερχομό του
στο σκοτεινό γλέντι της τελείας.

Ανυπεράσπιστες ελπίδες μέσα μου
σπαρταράνε σε πρόβα πένθους
και γω συνοδεύω την άκομψη πομπή,
εκκρίνοντας πίκρα απ’την χολή
με βαθύ αντίλαλο.

Μια μυρωδιά θανάτου
με πνίγει αδίστακτα…
Δολοφόνος κατά συρροή
έστησε τα όπλα του αθόρυβα
στις σκιερές στοές του ελάχιστου
και προσμένει…

Οργανισμός σε αδράνεια…
Σαν χλωροφόρμιο με ναρκώνει
αυτή η μυρωδιά θανάτου
ανθρώπων. και αξιών. και σημασίας.
Πριν ακριβώς από την σύγκρουση
δεν βρίσκω τις λέξεις να τρομάξω πια.

περιμένω
με την απόκοσμη μυρωδιά
βουλιαγμένη παντού μου ............................................ *ακούγεται "ο λόγος της σιωπής" απο την δήμητρα γαλάνη και τον παύλο σιδηρόπουλο...υπέροχο αγαπημένο σκοτεινό...

Καλοτάξιδη όμορφη γερόντισσα...

Η Σοφία μας έκλεισε τα μάτια της. ... Με πολλή συγκίνηση και αγάπη όλης μου της ζωής σε αποχαιρετώ σιωπηλά. ευχαριστώ. για. όλα. Η καρδιά μου θα σε συνοδέψει για λίγο μέχρι να χαμογελάσεις ήρεμα και να συνεχίσεις μόνη πια το ταξίδι σου. οι ουρανοί ήδη ανοίγουν τις αγκαλιές τους σήμερα τ'αστέρια θα χορεύουν που πια θα ξεκουραστείς. ο πόνος έσβησε. η μνήμη σου ποτέ. Καλή ξεκούραση φιάκιμου.

* η φωτογραφία είναι η αμοργός. της Σοφίας.

** ακούγεται το "Indian chanting" των Enigma

A TRIBUTE

Φόρος τιμής. το αφιερώνω στις τρεις γυναίκες της ζωής του που τον αποχαιρέτησαν και επίσημα σήμερα, με όλη την αγάπη που μπορεί να υπάρξει . και παληκαρίσια. αυτά θα του έλεγε η θεία μου σίγουρα... ας τον συνοδεύσει στο μεγάλο του ταξίδι. με πολλή αγάπη γεμάτος έφυγε... και χαμογελούσε ευτυχώς.

Αντίο .

Το τελευταίο. ένας μήνας στο νοσοκομείο τελείωσε σήμερα. μπήκε με μια απλή λοίμωξη. επιδεινώθηκε, αποδυναμώθηκε ο οργανισμός απο λάθος αντιβιώσεις και άρπαξε το τρομερό μικρόβιο της εντατικής που απο το 1952 δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. τέλος. θείος μου. της αδελφικής μου ξαδέλφης πατέρας. τέλος. 17 ιουλίου έκανε διακοπές. τώρα δεν είναι πια εδώ. έφυγε για το άλλο ταξίδι, το μεγάλο. έτσι. ξαφνικά. αυτός ο πόνος του θανάτου. πόσο ολοκληρωτικός. κάνει τα άλλα να φαντάζουν παιδικά. η οδύνη στα μάτια, τα καυτά δάκρυα, η φωνή που αλλάζει η χροιά της. όλα έχουν μια άλλη απόχρωση. τίποτα δεν χωράει μαζί με τέτοιες στιγμές. ο χρόνος έχει άλλο ρυθμό. οι κουβέντες λυτρωτικές. αναμνήσεις, διαδικαστικά, περιλήψεις των τελευταίων ημερών, οι υποψίες, η ανακούφιση αν δεν πόνεσε, τα γαμημένα "αν" που πάντα πέφτουμε στην παγίδα ενώ ξέρουμε οτι τίποτα πια δεν αλλάζει. και κάθε τόσο η άρνηση. δεν τον πιστεύουμε εύκολα τον θάνατο. δεν χωράει στην ζωή. δεν τον καταννοούμε. είναι πιο μεγάλος, πιο δυνατός, παντοτινός όπως η ζωή δεν μπορεί νάναι. λες θ'ανοίξει τώρα την πόρτα και θα μπει. το ελπίζεις σχεδόν. μα την επόμενη στιγμή, πάλι ξέρεις. και το χειρότερο. ο πόνος των άλλων. αυτών που αγαπάω. που δεν μπορω να απαλύνω τίποτα απο το σκίσιμο που νοιώθουν. είμαι εκεί και δεν μπορω καθόλου να πάρω την οδύνη απο μέσα τους. τον δικό μου πόνο, τον γνωρίζω. αλλά η αδυναμία να κάνω κάτι όταν κάποιος που αγαπάω πονάει, αυτό με ξεπερνάει. και αύριο θάναι δύσκολα. μεθαύριο η κηδεία. και μετά η υπόλοιπη ζωή. αλλοιώτικη. κουράγιο εύχομαι. να μαλακώσει ο πόνος. και καλό ταξίδι σε σένα.