Χ- ασκήσεις γραμματικής ...

Ο παρατατικός στην ουρά.

Περιμένει το πάσο της αοριστίας.

Στο γκισέ, ο χρόνος. Μυστήριος.

πώς μετράει?

ΤΩΡΑ από-τυπώνεται η στιγμή.

Κρατάει συνέχεια… αν κρατηθείς. ΕΚΕΙ.

Αόριστοι όλοι σ’ορισμένο παρελθόν.

Και κλείνουν οι παρατατικοί…

Μόνος ο ενεστώτας στην παράταση

Κλέβει ατάκες από τον μέλλοντα…

Κλίνω λοιπόν τα βήματα

Και αποστηθίζω ρήματα σ’όλα τα πρόσωπα.

Άσκηση δραματικής που μαθαίνω… απ’έσω.

Χαμογελάω την παύση.

Δεν ΠΑΙΖΩ θέατρο.

Τώρα θ’ανοίξει η αυλαία…

Καρδιοκροτήματα απ’το καινό.

Υπέρτιτλος : ΕΞΟΦΛΗΘΗ…

*ακούγεται το «lullaby» των pink martini

Υποχρωματισμοί ...

Κλείνει την πόρτα και πετάει τα κλειδιά στο πάσο. Ησυχία. Μέσα του όμως αντηχούν τα γέλια των άλλων. Και τα δικά του, που ακολουθούσαν προκαθορισμένα. Κάθε βραδιά μοιάζει επικίνδυνα πια με την προηγούμενη. Όπως κι οι μέρες του. Ξεθωριασμένο καρμπόν αλλοτινών επιλογών. Η γρίπη της siemens, το lifestyle των ‘μικρών’ ελλήνων και το ολόδικο του guantanamo που δεν έκλεισε ακόμα. Ανοίγματα παντού. Έτσι προχωράς. Ρισκάροντας. Κι έτσι σταματάς να γεύεσαι. Η ζωή σε καραντίνα στόχων και η επαγγελματική πορεία σε τέμπο μαρς. είναι ιδέα του ή ακούει επαναληπτικά «σ’αγαπώ» από playlist συνήθειας? Με ποιόν να τα βάλει για τις επιλογές του? Βγάζει τα ρούχα του και μυρίζει το άρωμα της κάπου. Αδιάφορο. Όμορφη. Αρκετά μικρότερη. Σχετικά πνευματώδης. Στέκει στις παρέες, αφήνεται στον έρωτα. «Αφήνεται στον έρωτα» ! Έρωτας και μαλακίες. Αφήνεται … ως εκεί? Κι από κει και πέρα? Πότε σταμάτησε ν’ατενίζει? Γιατί ξαφνικά αυτό το «κι εγώ» του πιέζει τα μηνίγγια? Πότε ξέχασε την ζωή του στο repeat? Τι χρώμα μάτια έχει…? …αδύνατον ! Τι έφαγε? Rib-eye steak με πράσινη σαλάτα. Κάτι πάει λάθος… ΚΑΙ η μνήμη πλήττει. Τι θα πει «νάχω την ηρεμία μου»? με τι φόρο την αγόρασε? Το ταμείο της ευφορίας στο μείον…

*ακούγεται το «fade into you» των mazzy star ki ας μην ταιριάζει απόλυτα με το κείμενο ... ήθελα να το ακούω ...

Ο (υπέροχα) νευρικός εραστής...

Διάπλατες οι πύλες του νου μου …

Εσύ εκκρίνεσαι στην παραλιακή μου στράτα

Με καρδιά απεριορίστων διαδρομών.

Γκαζώνεις… νοιώθω κάθε παντιλίκι

Να μου κόβει την ανάσα…

Για να μου την χαρίσει πάλι ορμητικά.

Πολύχρωμα φανάρια… περνάς….

Ακούω παντού την μουσική στη διαπασών.

Μυρίζω την ταχύτητα της ανάγκης σου.

Ο δρόμος μου ανοίγεται για σένα… κι άλλο…

Κι από τους πόρους μου

εκκρίνω δικό σου ιδρώτα…

Νύχτα σχεδόν καλοκαιρινή…

Βόλτες ιλιγγιώδους σαγήνης… εντός μου…

*ακούγεται το «I put a spell on you» από την nina simone

**ο τίτλος είναι του γιάννη λόγια … έμπνευση από μια κουβέντα για οδήγηση …

Απλή αριθμητική...?

Σαν να ζέστανε ο ήλιος…

Μετράει τούτη η άνοιξη τις χαμένες.

Μετράω και γω νοερά στα δάκτυλα.

Με της αφής την σιγουριά, σαν πρώτα.

Για πάντα μαθήτρια.

με λάθη και άριστα μπερδεμένα.

Στο άσπιλο άγγιγμα μετριέμαι :

Είχα τόσα, βγάζω κείνα… πόσα έχω?

Τώρα κατανοώ την μαγεία των μαθηματικών,

Αψηφώντας περίπλοκους υπολογισμούς.

Αλλοιώς, πώς γίνεται αφαιρώντας τόσα

Να βρίσκομαι πολλαπλασιασμένη?

Διαίρεση άκρων στο κάθετο της λύσης.

Στις πράξεις δεν έχει ίσως.

Μόνο ένα ίσον να υπόσχεται αποτέλεσμα.

Παντού μου το άγνωστο Χ

μπλέκει ηδονικά στα σημεία Υ.

γοητευτική αβεβαιότητα…

Κι ένας ήλιος ολόΔΙΚΟΣ μου…

Ανυπολόγιστος…ελεύθερος…

Φτιάχνει ο καιρός…

*ακούγεται το «I can see clearly now» από τους hothouse flowers

Ανάσες ανοιξιάτικης βροχής ...

Κοιμάται γυμνή. Απ’όλα. Ξεχασμένες αισθήσεις… Το κορμί σε επαφή με τα άσπρα σεντόνια. Χωρίς σχέδια. Ούτε κείνη τολμάει σχέδια. Απολαμβάνει. Η μαγική νηνεμία πριν την συνέχεια. Μελωδία της πολυπόθητης παύσης. Δεν είναι στατική η ηρεμία. Ρέει μέσα και γύρω της συγχρονισμένη. Και σαν μουδιασμένη από πολύχρονη φυλακή ήχων. Φάλτσα κρεμασμένα σε πειραγμένο πεντάγραμμο. Δεν την χωράει πια. Απλώνεται… διαστέλλει τα άκρα ηδονικά. Άβολα θαρρείς. Και ονειρεύεται εκεί, παράξενα σίγουρη από το δικό της οξυγόνο. Αγγίζει το δέρμα της, χαϊδεύει ως μέσα της προστατευτικά. Κανείς δεν έφτασε να την σκληρύνει σαν τις αντοχές της. Ξέρει ότι αυτή είναι η μόνη νίκη που θα γραφτεί…που φύλαξε από αχόρταγο σκώρο το μετάξι της, αθώο …

*ακούγεται το «oblivion» του astor piazolla από την milva

ΠρωτοΜάγια ...

Αυθαίρετα χρήζω κι εμένα μπουμπούκι

και ανθίζω πάλι. καινούργια φορά.

Χρειάστηκε ένα φθινόπωρο ψυχοβόλο

και κείνος ο πολλαπλός βαρύς χειμώνας

για να συνθέσω τα κομματιασμένα απαραίτητα

και να πετάξω το παλιό δέρμα...

Η βαθιά μου φύση έβραζε συνωμοτικά

ελευθερώνοντας αναθυμιάσεις ανάσας,

αναμοχλεύοντας αρωματικά συστατικά

…αναγεννώντας τα χρώματα μου…

αταίριαστα σε χρόνους υπερμετρωπίας.

Σήμερα ριγώ στο άνοιγμα του πρώτου μου πέταλου

γιατί μέσα φυλάει το φως του ήλιου που είχα κρύψει.

Θησαυρός μιας πεταλούδας διψασμένης.

Θ’ανοίξω όλη… Θα δεις…

*ευχαριστώ απίστευτα πολύ τον δον ψυχώτη μου γι’αυτό το ανεκτίμητο δώρο, το τραγούδι (μου) η Μάγια των active member. Τόχω λιώσει …

Mirror, mirror, Break the wall...

Ρώτα με. "γιατί"

και θα σου πω…

Γιατί μόνο έτσι ξέρω.

Αγνοώ επιδεικτικά τα μαθήματα

και μαθαίνω απ’έξω να αψηφώ.

Ρώτα με. "πώς?"

και θα χαμογελάσω…

Με κάθε τρόπο που αντέχεις, σου απαντώ,

θα πολλαπλασιάζομαι στο φως σου.

Ρώτα με. Μόνο εσένα αγναντεύω.

Μάζεψα απαντήσεις μες τον χρόνο μου

Περιμένοντας μια υπεύθυνη ερώτηση..

Ρώτα με. "πότε?" και ξέρω ότι

Θέλω να μείνω μετά την μουσική.

Τότε που παλεύεις στην σιωπή.

Τότε που νόμισες πως φύγαν όλοι.

Ρώτα με "γιατί" και θα σου πω

…φτιάχνοντας επιτέλους ρίμα...

*ακούγεται το «ready to carry you» των madrugada

Τι γίνεται ???

Καλημέρα. Σήμερα διάβασα σε άλλο μπλογκ αυτό το σχόλιο σε μένα :

βρε!!!!! τι γινεται στο σπιτικο σου.... πηγα να γραψω μια κουβεντα.... βρε αθεοφοβο(ι)...430 σχολια;;;;!!!!!!!!!.... μπηκα βγηκα.... αγχωθηκα...λες και τα ειχα εγω....

…

τι γίνεται …?

Μια απίστευτη παρέα έχει μαζευτεί ανεξήγητα σε μένα -ποτέ δεν ήμουν καραδημοφιλής! λόγω χαρακτήρα- από ανθρώπους μοναδικούς. Υπέροχα μυαλά. Γνωριστήκαμε από μέσα προς τα έξω, ριζώνοντας δεσμούς επικοινωνίας που ‘όξαποδώ’ θα έπαιρνε πολύ καιρό να ‘δέσει’.

Ίσως γι’αυτό. Και κείνοι βλέπουν πέρα από το προφανές . από μέσα προς τα έξω.

Άνοιξα αυτό το μπλογκ για να εκφραστώ ελεύθερα. Για να πω κάποιες σκέψεις ανώνυμα.

Δεν περίμενα να μπει άνθρωπος. Αλήθεια. Σίγουρα δεν είχα κανένα σκοπό να γνωρίσω ‘στην πραγματικότητα’ κανέναν. Όλα αυτά ήταν έκπληξη για μένα. Ευχάριστη και σημαντική.

Γράφω. Γράφω πάρα πολύ. Όπως ζωγραφίζω. Είναι ανάγκη μου. και κάθε δημιουργική έκφραση είναι ευαίσθητη. Με την έννοια της σημαντικότητας. Της σοβαρότητας. Είναι ό,τι πιο κοντά στην ψυχή μου η κάθε ‘κατάθεση’ εδώ μέσα. Ακόμη και τα σχόλια. Εδώ και όπου επιλέγω να δώσω τον χρόνο μου. διαβάζω τους άλλους. πραγματικά. Σχολιάζω όταν έχω καταλάβει, όταν έχω νοιώσει, όταν έχω κάτι να πω. αυτό θέλω κι από τους άλλους. να σέβονται την ‘αγανάκτηση’ μου. γιατί σημαίνει πολλά. Όποιοι δεν το κατάλαβαν και μπήκαν για καλημέρα και κοζερί, στον χρόνο την έκαναν σε μπλογκ με λιγότερες απαιτήσεις. Ε ναι, απάιτηση είναι ο σεβασμός στην κάθε έκφραση του άλλου. Σόρι.

Τον τελευταίο καιρό έχει γίνει της μουρλής εδώ μέσα. Από χιούμορ και καλή διάθεση. Αμέρικαν μπάρρρρ ναι. Και πολλές φορές γελάω μόνη μου δυνατά. πιστεύω στο γέλιο. Το θέλω, το αποζητώ. Όλοι μας. Πάντα έχω μια αβεβαιότητα μήπως ‘υποβιβάζω’ τα κείμενα μου με τον τζερτζελέ… και μου το έχουν επισημάνει οι πολύ φίλοι… όχι έλεγα, η πλάκα έρχεται ΜΕΤΑ. Αφού μιλήσουμε για το κείμενο. Και πόσο πια να μιλήσουμε για ένα κείμενο? Εντάξει, εκφραζόμαστε, δεν είμαστε πνευματικοί! (βρε είμαστε! Εννοώ με την κάθετη έννοια.)

Κι όμως. Νομίζω ότι πλέον δεν είναι πηγαίο. Ανταγωνιζόμαστε τα προηγούμενα για να ανεβάσουμε 100άρια. Με αγχώνει όλο αυτό. Νοιώθω άβολα στα τόσα σχόλια. Ειλικρινά. Και βλέπω ότι έφτασε να αποτρέπει κι αυτούς που θέλουν να σχολιάσουν σοβαρά, να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια … αυτό με στεναχωρεί. Άσε και τον χρόνο που παίρνει όλο αυτό… όταν βρισκόμαστε πολλοί μαζί online! Εχτές μου μιλούσαν τα ανθρωπάκια μου και ούτε τις άκουγα. Ε όχι… κάπου ξεπεράστηκε ΤΟ όριο…

Γι’αυτόν τον λόγο άνοιξα το 2^ο μπλογκ. Για να μπορούμε εκεί να λέμε τα άλλα μας. Εδώ εκτίθεμαι στα πιο μαγικά μου. μου είναι πολύ σημαντικό. θέλω λοιπόν να παρακαλέσω όλους εσάς, που ξέρετε πόσο σας γουστάρω, να αφήσουμε αυτό το μπλογκ να ανασαίνει στον ρυθμό που του αρμόζει. Με όσα σχόλια αξίζει. Όχι 600άρια! Ξέρετε την διεύθυνση της παιδικής χαράς. Ξέρετε και πόσο τρελλαίνομαι για τις ‘συνεδρίες’ μας! Εκεί όμως. Γίνεται?

*ακούγεται το "ατλαντίς" απο τα ξύλινα σπαθιά. παλιό κι αγαπημένο.

Mantra ...μου ...

η στιγμή ευτυχίας… μια απέραντη στιγμή νύχτας… με φώτα σβησμένα… ο νους σε τελετουργία συνείδησης… η μουσική παίζει γύρω και μέσα μας… η καρδιά συνοδεύει σε λάγνους ρυθμούς… το κορμί αχόρταγο να προσφέρει και να νοιώσει… εσύ… υπέροχα πελώριος στο ολόδικο μου σύμπαν… ακούω την ανάσα σου σαν mantra… ξανά και ξανά… βαριά, βαθιά, δικιά μου… έχεις τα μάτια κλειστά και τις άμυνες ολάνοιχτες να εισχωρήσω… ψηλαφίζω το δέρμα σου και μαλακώνω τις κακές σου σκέψεις… κάθε μου εκπνοή διαλύει τα σύννεφα μας… και συ… μου φιλάς έντονα τα βήματα… Σε νοιώθω να μου μιλάς… συμπλέουμε… η γλώσσα σου… λατρεύει κάθε μου ρίγος σαν μοναδική ιδέα… μένουμε ακίνητοι προς τον έξω κόσμο κι όμως μαγευόμαστε άυλα θαρρείς… θεία θυσία του εγώ επιτέλους… υπνωτική έκσταση μεθάει τον πραγματικό χρόνο… σε παραζάλη ομορφιάς… καμία αλήθεια δεν νικάει την ευδαιμονία της απόλυτης ένωσης πνευμάτων… έτσι βουβά αγαποιήσαμε… κρυφά σχεδόν… μέσα σε μια μυστηριώδη πτυχή της δίνης μας… μια γιορτή διαύγειας στα όμορφα…

*ακούγονται (ίσως) οι portishead.. δεν λέω το όνομα του τραγουδιού για να μην με μαλώνει η τάλισκερ!

Πεταρίζω ...

Επειδή δεν θρηνώ σήμερα

αλλά αγαλλιάζω στην ηρεμία ΜΟΥ

Επειδή τα σύννεφα πια είναι απαλά και διαφανή

Επειδή ο ήλιος εισχωρεί στα πιο κρυφά μας σκούρα

επειδή νοιώθω ένα ΘΑ να μου χαμογελάει ώριμα

επειδή έφυγε η σκόνη από τα φτερά μου

επειδή στάθηκα ακλόνητη εκεί που με έσειαν

επειδή δεν έπαψα να μιλάω στον καθρέφτη

επειδή είναι πολύτιμα μικρή η ζωή

επειδή είναι ανέλπιστα μεγάλη η ζωή

επειδή με μελώνει μια γλύκα προσδιορισμένη

επειδή είναι οι ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ χρονιάρες μέρες

επειδή χαμογελάω γιατί μου πάει!**

*ακούγεται ένα ιταλικό από compilation που ούτε ξέρω ποιος και τι αλλά μιφτιάν’ !!!φτου σκόρδα ! μια χαρά είμαστε !

**ελενάκι μου, δε σε ξεχνώ ποτέ ! ελπίζω να το δεις ...