MAYA'S LIFE

Ακατάπαυστα...

2011-12-15T09:10:00.001+02:00

Καίγομαι. Από ανάγκη. Επειδή θέλω. Για το καλό μου. Για το σωστό. Για τα λάθη. Για μένα. Για σένα που ποθώ μεστά. και για σένα που απωθώ όσο με πονάς. Πάθος αναβλύζει στις εξωτερικές τοξίνες.. Πρόσκρουση. Έκρηξη. Και διαρκής έκκριση… με τσιγαρίζει μέσα-έξω. Η πρόθεση καλή. Η θέση επιθετική. και η διπλανή πιασμένη. Ε και? Η θέα είναι όπου ακουμπήσω το βλέμμα μου τρυφερά.

Ένα παιχνίδι...

2011-09-30T13:56:00.002+03:00

Ένα σινεμά. Ένα παλιό καλό εστιατόριο. Ένα σαββατοκύριακο. Φίλοι… Η φωνή σου μόλις θέλω να σου μιλήσω. Τα χέρια σου όταν πονάω. Η Ανάσταση. Το σούρουπο του καλοκαιριού. Το πρώτο φιλί την πρωτοχρονιά. Η μυρωδιά σου μόλις ξυπνήσω. Η καλοσύνη στα μάτια σου. Η τρικυμία στο κορμί μου. …και παντού μου. Η ελευθερία σου… Η καρδιά μου. Οι επιλογές... Η αξιοπρέπεια. Η εκτίμηση…

Εν-χείρηση ανοικτής καρδιάς...

2011-09-08T14:36:00.001+03:00

Έφυγε ο Α-γουστος. Φθινόπωρο προ των παλιών. Μετέωρο κύμα… Λιαστά σπλάχνα προς τέρψιν και αλμυρά δάκρυα δραπέτες. Άρρυθμη η ανάσα της αορτής… Κι όμως η μουσική γράφτηκε ήδη. Το ακούς που δεν το λέω? Με κάποιες νότες σε προκαθορισμένη θέση. Άβολη. Και ψυχόρμητες σκέψεις εκτός γραμμής. Στην καμπύλη που σκιάζεται η λογική Ποιούν μαγικά τα όνειρα. Με μάτια ανοικτά.

Μικροβούτι Ευτυχίας...

2011-07-03T20:09:00.003+03:00

Άλλο ένα καλό καίρι κλείνει το χειμωνιάτικο βήμα. Ο ρυθμός πιο σίγουρος, οι παρεμβολές αυξημένες. Τελευταίο μάθημα: Μελέτη περιβάλλοντος… για απολογισμό. Ποιος θα απολογηθεί…? Ανασυγκρότηση πίστης στο ένστικτο. Ανακούφιση το αδιάσειστο καμάρι στην επικύρωση των αποφάσεων. «Είναι προκλητική η ευτυχία. Μαζέψου!» Απλώνομαι εκ πεποιθήσεως λοιπόν…. Έχεις προσέξει ότι άμα δεν

Έκθεση προς τον ήλιο ...

2011-06-06T13:17:00.003+03:00

Έχω περάσει τον καμβά μας Ανάσα. Πάνω εκεί στο άυλο σταθερό σχηματίζονται γραμμές. Έχει σημασία ΠΟύ πάνε? Έχει αξία που ΠΑΝΕ. Κώδικες μιας λογικής σε άλλη γλώσσα. Πόσο λίγοι μιλάμε… Προτρέπω τα χρώματα απαξιώνοντας το κοινό σχήμα. Είμαι παράφορη πραγματικότητα. Παράλληλη και Απαράμιλλη. Χύνομαι οργασμικά στο αντίθετο ρεύμα και ριγώ απάτητα. Ασφαλώς ακάλυπτη… Μα όσο μου

Αληθώς... τι ?

2011-04-24T10:12:00.003+03:00

Κατάνοιξη στο κρύο. Οι προβλέψεις δίναν καλό καιρό. Κι όμως… Οι αποφάσεις μείναν σκονισμένες Και άγουρες, πονώντας την ειλικρίνεια. Βάψαμε κόκκινα τα θέλω μας Σε έναν επιτάφιο αδιέξοδο. Ω πικρή μου έαρ… Ξεβράζεις γυμνές τις αδυναμίες Στ’ακροδάκτυλα της φαντασίας. Περιφορά πανικού στην σιωπή Χωρίς ίχνος ανάστασης. Μόνο πέντε νότες που λίγοι ακούν Σε μια φύση σαστισμένη.

DESERVE IT!

2011-03-19T12:31:00.002+02:00

Δεν βιάζομαι τώρα. Ο ήλιος μόλις ξεκινάει τον σαγηνευτικό κύκλο του. Σαν το καλό κονιάκ, βγάζω την μέσα ύλη μου στο φως ξανά. Νοιώθω κάθε κίνηση, κάθε Στιγμή ετοιμασίας. Έχω κοιμηθεί καλά κι έχω ξυπνήσει για τα καλά. Το βλέμμα μου κρυστάλλινο σαν την μπουνάτσα. Αντανάκλαση καρδιάς στο ζεστό θαλασσί σου. Μαθαίνω. Από σένα. Κυριεύεις το ανεξέλεγκτο και παραμένω. Να θαυμάζω με

Keep me burning...

2011-03-10T08:39:00.000+02:00

Θα μπορούσα ανετότατα ν’αρχίσω τα αγαμίδια. Καιρό έχω! και λόγους πολλούς. Να πω για τα ορμονικά? Που ΤΩΡΑ θυμήθηκε το σώμα να αντιδράσει στο χάος από το 2007? Και ό,τι τραγελαφικό ακολούθησε τα σοβαρά ? Να πω για τα δερματικά? Που έπαθα μόλυνση εγώ που ούτε ακμή δεν έχω περάσει γαμώ το τέλειο δέρμα μου κάποτε μέσα? Πήρα δεύτερη στάμπα γιατρού ότι είναι stress-related ΚΑΙ αυτό. Να πω για

Ασυναρτησίες ενός αντιρρησία...

2011-02-08T09:49:00.000+02:00

...Έτσι μούρχεται να γεμίσω το blog καρδούλες (που μισώ). Με μια μουσική γλυκανάλατα αθώα προς το μέλλον και να εκθειάσω με στόμφο την ημέρα των ερωτευμένων. Δεν υπάρχει άλλη γιορτή (πλην φριχτουγέννων και ονομαστικών εορτών) που να απεχθάνομαι περισσότερο από του βαλεντίνου. Δεν δέχομαι την επιβεβλημένη χαρά. Ποιος ερωτευμένος νοιώθει να γιορτάζει ΜΙΑ φορά τον χρόνο? Μην πιάσω την εμπορική

LIFE is all around us...

2011-01-08T09:40:00.004+02:00

Μια απόλυτα φυσιολογική βραδιά. Βγήκαν με φίλους, γέλασαν πολύ και γύρισαν την καλή διάθεση στο σπίτι. Εκείνος αποκοιμήθηκε σχεδόν αμέσως με το κρασί. Εκείνη άρχισε να στριφογυρνάει. Πόσους χωράμε σε ένα κρεββάτι, καφασώνοντας τα χρόνια …? Μάλλον αφορμή ήταν. Σηκώθηκε, ντύθηκε ξανά, πιο ζεστά και βγήκε από το σπίτι εισπνέοντας την σκοτεινή παγωνιά. Με ανακούφιση. Στο αυτοκίνητο άναψε την

ΜΥ φρίχτmas spirit ...

2010-12-25T16:11:00.000+02:00

Υπάρχουν και καλά που συμβαίνουν τα φριχτούγεννα... Φτάνει να μπορείς και να θέλεις! Alors, Θα αφήσω τα γλυκερά χαμόγελα των ημερών, Την ψευλάβεια και τα αλλεπάλληλα «πρέπει» (τραπεζώματα, ευχές και διακόπτες) ΕΔΩ Και θα πάω ΕΚΕΙ… με την καλύτερη παρέα. Για καλύτερα. Θα ξεκουράσω τα μάτια μου με ομορφιά και φως, ζωγραφική και θέα, Γαστρονομία και αισθητική. Και τα πιο αληθινά γεμάτα

"La vie est parfois trop amère Si l'on ne croit pas aux chimères..."*

2010-12-08T10:15:00.000+02:00

Ευτυχώς χειμώνιασε λίγο… Σε βλέπω, μικρή. Κουρνιασμένη σε μια ζεστή κουταλιά, Που μαλακώνει τον λαιμό. Ακούς μεστωμένη τον δίσκο που παίζει… Είναι ο ήχος παλιός, γλυκιά μου βροχή, απρόσμενη βελόνα που αγγίζει τις αυλακιές σου. Κλείνεις τα μάτια. γιατί? Είναι καλά αυτά τα μάτια. Έχουν χρώμα θαλασσί. Είναι δυνατά αυτά τα χέρια. Γιατί μάθαν να χαϊδεύουν… Σε βλέπω μικρή που λαχταράς.

Blog off !

2010-11-30T10:06:00.001+02:00

Η ζωή δεν είναι like στο facebook. Ούτε δανεισμένες φιλοσοφίες σ’ένα κουτί σχολίων. Τους φίλους τους κερδίζεις. Δεν είναι followers της εικονικής πραγματικότητας , ούτε καβαντζώνονται με request. Τους ανθρώπους πρέπει να τους Αγαπάς για να σταθούν δίπλα σου… Η ηλεκτρονική ευκολία στα συναισθήματα είναι παρωχημένη… και τα ψέματα ανεπηρέαστα στην κρίση.

Πολύ αργά...

2010-11-18T19:54:00.003+02:00

Την είδε εντελώς τυχαία. Καθόταν στο μπαρ. Πόσος καιρός είχε περάσει? Τον περισσότερο καιρό δεν την άφηνε καν να περνάει από το μυαλό του. Και νάτην τώρα. Ξανά. Έντονη. Το ίσως που δεν άφησε να ξεδιπλωθεί, η υπόσχεση που δεν συνάντησε, η γυναίκα που δεν τόλμησε. Ένοιωσε αμήχανα. Νευρίασε πάλι με την αίσθηση αυτή που του προκαλούσε. Συνέχισε να την παρατηρεί αφανής. Εκείνη ήπιε μια γουλιά

Αργά ...?

2010-11-13T21:18:00.002+02:00

Ξύπνησε πάλι. Δεν κοίταξε καν το ρολόι. Ήταν αργά. Λίγο νερό. Και ανάσα. Να ηρεμήσει την ταχυπαλμία. Τα όνειρα δεν ήρθαν πάλι. Μόνο η υπέρογκη αγωνία. Δικαιωμένη από το σκοτάδι. Το αύριο με ηχώ. Σαν να γέμισε το δωμάτιο, γιγάντιο μαξιλάρι πάνω του παντού. Έψαξε το φως. Να μειώσει έστω την ταχύτητα της υπερβολής. Με μουδιασμένα χέρια τράβηξε πίσω τα μαλλιά του. Ιδρωμένος. Και συ πού είσαι?

Με ταξίδι...

2010-10-29T14:37:00.000+03:00

...Βρέχει τρυφερά. Νοτισμένα χρώματα. Αντιμετωπίζω τα γράμματα σου. Είναι σοβαρό παιχνίδι αυτό. Όπως δοκιμάζουμε το νερό να μην καούμε. Επιλέγω μουσικές που γδέρνουν με χάδια Και διαβάζω γοητευτικές υποσχέσεις. Ως πού φτάνεις? Οι έμποροι εκθειάζουν την πραμάτεια τους Και γω ονειρεύομαι τις

Άκου...

2010-10-13T09:54:00.001+03:00

Κική. Επειδή τα πράματα τελικά είναι απλά, ήθελα να σου πω ότι φεύγω γιατί μπορώ χωρίς εσένα. Σε θέλω. αλλά δεν σε χρειάζομαι*. Ούτε χρειάζομαι να θέλεις να σε θέλω για να σε θέλω. Ούτε θέλω να χρειάζεσαι να μ’αρέσεις. Μ’αρέσεις αλλά δεν χρειάζομαι να θέλεις να μ’αρέσεις. Δεν ξέρω αν σε μπέρδεψα… Εγώ επιτέλους κατάλαβα. Γι’αυτό σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι που τα λέει πολύ

Autumn fools...

2010-10-08T13:39:00.000+03:00

Κι έτσι συνέχισε… Με την ουλή χωρίς κλειδαριά να κοπανάει στον αέρα και κάτι σμπαράλια διακοσμημένα με πολύχρωμη σκόνη. Πέρασε μια κορδέλλα χάρτινη σ’εκείνη την πνιγμένη λέξη. να θυμάται πλέον νηφάλια τον ρόλο που γέμισε το μαγνητόφωνο. Record… κόκκινο κουμπί… εκτίναξης από κάθε λογική. Ερμηνεία: αξιόφοβη. Ερμηνεία? Καμία… Στην αυλή το χώμα ήταν γεμάτο ερωτηματικά άλλου τόπου και

Isn't it marvellous...?

2010-10-05T13:24:00.001+03:00

Μαρέσει η ελληνική ύπαιθρος μακρυά από την αθήνα… Αλλάζουν τα χρώματα, η διάθεση, οι ρυθμοί. Δεν νοιώθω συχνά περήφανη για μέρη μας… Μαρέσει που μπήκαμε στην χειμωνιάτικη μόντα… Ωραία θερμοκρασία για δουλειά, τακτά προγράμματα, πάπλωμα. Μαρέσει που έβαλα ζακέτα εχτές το βράδυ για να δω ένα τρομερό ντοκυμαντέρ για τον jim Morrison… Μαρέσει που δυσκολεύτηκα να μιλήσω στην κάμερα στα

I am being EXPOSED…

2010-09-28T21:54:00.004+03:00

Τι έρωτας είναι αυτός μωρό μου? Πιο αλτρουιστικά, πιο ολικά από κάθε εραστή με κυριεύεις. Αναπνέω για να σε ‘αγγίζω’ κι έπειτα σε αφήνω να ταξιδεύεις… Η γαλουχία σε τρυφερό αποχαιρετισμό… Και γω ΠΕΤΑΩ. Σίγουρη για όσα μας ενώνουν πέρα από τις αισθήσεις, Γεμάτη από την Στιγμή Ευτυχίας που μου χάρισες… που σου δημιούργησα. με πάθος. Φουσκώνω περηφάνια και γλυκιά αγωνία… Βαθιές

Χωρίς την έννοια...

2010-09-19T09:50:00.003+03:00

Οι λέξεις συνέχισαν να αντιλαλούν θυμωμένες, αμετανόητες… «Θα σε τιμωρήσω!» είπε ο Αψεγάδιαστος Άρχοντας. «Έχω ήδη τιμωρηθεί» απάντησε ήρεμα εκείνος. «Τα λάθη ανατοκίζονται!!» βρυχήθηκε ο Άρχοντας, ανασηκώνοντας τις άκρες της μπλε του κάπας. Βρόχινο κρύο απλώθηκε στην Μαρμαρωμένη Αίθουσα. Έξω από τα ανάκτορα, επικρατούσε καλοκαίρι πάλι. Ο Πρίγκηπας θυμόταν την ζέστη… «Πλήρωσα πολλές

Αργύρης Καβίδας 1976-2010 γαμότο.

2010-09-13T00:10:00.001+03:00

Αργύρης Καβίδας 1976-2010 γαμότο. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Δημιουργικός. Ταλαντούχος. Νέος. Και πραγματικά Καλός άνθρωπος. Έφυγε… πολύ νωρίς. Λυπάμαι τόσο μα τόσο πολύ. Αν δεν με μούδιαζε τόσο η αδικία του πρόωρου θανάτου υπέροχων ανθρώπων, θα θύμωνα περισσότερο κάθε φορά… για τους μίζερους και φρικτούς και ανάποδους που μένουν κι άλλο κι άλλο… στα 80… στα 90… ενώ φεύγουν Καρδιές,

Μ'αρμενίζεις...

2010-08-13T14:45:00.000+03:00

Θάχει πάει εφτά… Ο ήλιος δεν καίει πια. Η παραλία αδειάζει όπως οι αγωνίες. Αλεξήλια γαλήνη. Σε κοιτάζω να διαβάζεις. Να σημειώνεις… Δερματοστιξίες στον χρόνο. Έχουν περάσει δύο ώρες δίχως λέξη. Δεν χρειάζεται. Τρυφερή σιωπή. Βλέπω πάνω στην θάλασσα την ρότα μου να λαμπιρίζει ανακουφίζοντας παλαιές μάχες. Ισοπαλία του θέλω και του θέλεις… Βουτάω στην θαλπωρή των χρωμάτων. Οικεία ομορφιά.

Λειψυχία...

2010-07-30T15:45:00.000+03:00

Χωρίς κρότο στον πάτο του συναισθήματος. Απόλυτη ησυχία αντικαθιστά τις αντιδράσεις. Πρωτόγνωρο μούδιασμα ιαματικό. Ξοδεύτηκε η λύπη σε αλλεπάλληλες απορίες στα χρόνια και μόνο κάτι ουλές τσιμπάνε στην επιδερμίδα πια. Πατροπαράδοτη αδιαφορία? Καιρός ήταν… Μαθήματα λοιπόν σε πιάτο κρύο… Λυτρωτική απo-φυγή άλλων δώρων… Καλωσορίζω τον παντοδύναμο χρόνο που λειαίνει αναπάντεχα τις

καταΚΑΛΟκαιρο...

2010-07-19T17:58:00.005+03:00

Ζεστός αέρας αγαλλιάζει την νηνεμία μου πριν- Παύση κάθε ιδιότητας. Μένω μόνο εγώ στην πρίζα φόρτισης… Παραδεισένια μέρα μοναξιάς σε προετοιμασία για άλλες ομορφιές. Ξεπακετάρω την αλμύρα… και ετοιμάζω μόνο τα απαραίτητα: Χαρά, χαρά, χαρά… Τις διπλώνω τρυφερά στην τσάντα μου. Προορισμός: απλές πράξεις που καταλαβαίνω. Δεν μορφοποιώ άλλο λέξεις.

ΠΟΥ ζω κυρία μου !!!!

2010-07-07T23:16:00.002+03:00

…Μάλλον σε παράλληλο σύμπαν! Του 1950 ίσως… με την πονηριά του 2020. Κατ’αρχάς είμαι ΔΕΚΑ μέρες (πλέον) χωρίς τηλέφωνο και internet λόγω της μπόρας (!) την περασμένη κυριακή. Δεν με νοιάζει ποιος φταίει, αν βρέχονται καλώδια κι αν γαμιέται ο μπάμπης. Με νοιάζει που σε αυτή την χώρα ο πελάτης έχει πάντα άδικο –ΚΑΙ στις ιδιωτικές εταιρίες- και σου μιλάνε συγκαταβατικά λες κι είσαι χαζός.

Μ'έχει κυκλώσει ένα φιλί...

2010-06-24T12:27:00.000+03:00

Γράφω συνέχεια. Έχω τόσα που μου συζητάω και τελικά δεν αναρτώ τίποτα. Ο χρόνος είναι επιτέλους πολύς και χωρίς υποχρεώσεις πέραν του εαυτού μου. Ζω ένα Λονδίνο λουσμένο στο φως, ξεκινώ το καλο καίρι μου σε αναμέτρηση με τα εφηβικά μου όνειρα. Αυτό το ΤΑΞΙΔΙ με περνάει γέφυρες, μου δείχνει αριστουργήματα, με αφήνει με την γεύση της έμπνευσης… ‘Το φιλί’ του rodin, μια έκπληξη μέσα

"My love is like THE sea baby..."

2010-06-11T12:28:00.001+03:00

Υπέροχες μέρες στην άμαξα του χρόνου… Αναθαρρεί το καλο καίρι να χορέψει Στον ρυθμό των πετάλων πάνω στην καινούργια άσφαλτο. Άλογο καθαρόαιμο το πείσμα … Με πολλαπλούς προορισμούς ομορφιάς. Τρέχουν όλα και γω πετάω παραπάνω. Χρώματα στην εντατική να αναζωογονηθώ… Και ανάνηψη σε πίδακα δημιουργίας μ’ένα φιλί. Παύση για ένα μεγάλο ευχαριστώ – το μόνο που χρωστώ. Για την τόση αγάπη

Ο αξεπέραστος έρωτας…

2010-05-20T10:37:00.000+03:00

… Η ιδέα. Πρώτα διασπάται από τα ένζυμα της αγωνίας κι ανοίγει τα μάτια της. Πρωτόνια ομορφιάς πριν την γέννηση. Η επιστροφή της έμπνευσης… ιερή ευθύνη… Ρεμβάζω, σκαλίζω, αναμιγνύω να μυρίσω την τόλμη. Έρευνα, προεργασία, προσχέδια, καμβάδες στημένοι όπου βρω, ταξίδια σε άγιες μουσικές και χρώματα στο βλέμμα… Τα υλικά της έκφρασης μου στην αφετηρία. Ακούς την μελωδία? Εμβατήριο βουτιάς στα

The simple great gig of life...

2010-05-14T09:49:00.000+03:00

Είναι αυτή η αύρα του καλοκαιριού… μετά το παλιοκαίρι. Τα λινά τα κράτησα καθαρά φυλαγμένα από το μένος αναίτιων κεραυνών. Ανοίγω τις ντουλάπες και τρίζουν νυσταγμένα. Η περσινή λεβάντα ξεθύμιασε τελείως. Μάζεψα τα τρίμματα και τα πέταξα στην θάλασσα. Να αδειάσω… και να γεμίσω πάλι. Ομορφιά. αλμύρα στα μηνίγγια… ούτε ένα κύμα στο καλωσόρισμα της… Έλα! Από πέρσυ έχουμε να τα

NO.BUts when it's right.

2010-05-04T22:29:00.000+03:00

Σάββατο βράδυ πρωτομαγιάς. NOBU. Λονδίνο. Έξω ψιχαλίζει. Μέσα οι μουσικές βρέχουν πιο δυνατά. Εκείνος έχει παραγγείλει τα ποτά τους. Σωστά. Η μπάρα γεμάτη. Χωρίς τασάκια… Εκείνη φοράει ψηλά τακούνια κι όμως… εκείνος σηκώνει το ‘βλέμμα’ πάντα ψηλά για τα μάτια της. Αναγνώριση… φυσική ανακούφιση. Βγαίνουν έξω στην Berkeley Street για ένα τσιγάρο… πίνουν… εκείνη νοιώθει την μουσική παντού. Και

ΤΩΡΑ εξηγούνται τίποτα !

2010-04-21T19:52:00.003+03:00

Προφανώς συνειρμικά, μετά από την εύστοχη αγανάκτηση της negma για τα Ανήμερα του Αγίου Πούτσου, κοιτώντας το ημερολόγιο για να το σημειώσω, έπεσε το μάτι μου στις 25 Απριλίου, γενέθλια της πιο παλιάς μου φίλης. Είδα λοιπόν με κεφαλαία γράμματα, μια γιορτή. Και διάβασα…: ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ. Genius? Εννοείται ότι διάβασα ‘λάθος’ (πρεσβυωπικά ή φροϋδικά?) και στην πραγματικότητα έλεγε ΤΟΥ

Λατριβής εγκώμιον...

2010-04-06T15:44:00.005+03:00

Άδειοι οι δρόμοι ακόμη… Μου αρέσει η νωχέλεια των άλλων. Το σουρεάλ της απάθειας… Τρέχουν τα κάστανα παντού. Σκυλιά πίσω από τα δικά τους κάγκελα Γαβγίζουν απελπισμένα… Θόρυβος. Μόνο. Είμαι ζωόφαυλη. Δίνω το χέρι. Και γελάω. Έχω δει πολλά δόντια. Και όλα μυρίζουν φόβο. Αναχώρησα εκπαιδευμένη... Τρία βήματα για τον ήλιο. Το βαλς του θησαυρού. Οι τσέπες χωρίς ψιλά. Τάχω χαρίσει

Καλά (τα) πάθη !

2010-03-30T19:42:00.002+03:00

Χαρίζω στην σκέψη μου το ακαταλόγιστο. Να πάει όπου θέλει κι όταν θέλει. Ελεύθερη! Γυρνάει πολλές φορές με σκονισμένα τρόπαια κι ύφος πονηρό: «πάμε?» λέει… αρνείται να μάθει… Μ'αρέσει! άλλες φορές την βλέπω να τρώγεται από μέσα: σαν να ψάχνει μόνη της να ισιώσει τα αλλόκοτα. Έπειτα γυρνάει αποκαμωμένη… απογοητευμένη. Όμως δεν σταματάει ποτέ. Κάθε φορά που την ξερνάει η πραγματικότητα,

"θε να πουν τ'ειν'ο άνθρωπος..."

2010-03-11T10:52:00.002+02:00

Θα μείνω λίγο ακόμα. iTunes σε διαπασών επανάληψη να φτάνει έξω. Ο Κώστας Ουράνης. Το πανέμορφο μοναχικό ποίημα για τον θάνατο. Ο Χάρης Πολιτόπουλος. Και τα Διάφανα Κρίνα. Η μελωδία συγκλονιστική. Ουρανός – χαρά – διαφάνεια επιτέλους. Repeat. Φοράω ένα πολύ μάλλινο σάλι και κάθομαι κουλουριασμένη στην βεράντα με τις κάλτσες και τα τσιγάρα μου. Ρεμβάζω τα φώτα πέρα. Ζωή παντού. Όση θες.

Μέρες πριν το ταξίδι...

2010-03-06T12:57:00.006+02:00

…Ακούς? Είναι τα κύματα… πιο ήμερα τώρα. Φυσική αλλαγή εποχής. Αργή και σαγηνευτική είσοδος της άνοιξης. Μην αμύνεσαι ψυχή μου. η ομορφιά θα σε αγκαλιάσει με πολύχρωμες αχτίδες στα πιο σου πονεμένα. Ας αφήσουμε για λίγο τις σκιές κάτω από τα κύματα, στην κρύα ακόμη άμμο. Δεν βιαζόμαστε. Θα νοιώσουμε πολλά με αλμύρα πάλι. Αλλάζει το παρόν με κάθε ανάσα. Όμως σε αυτό

Πιο μακρινά ταξίδια...

2010-02-21T19:46:00.003+02:00

Night is alright… απόλυτη συμφωνία. βαθύ σκοτάδι. Σταθερά βήματα. Οι ώρες στηρίζουν τις σκέψεις. Και η ένταση τον χρόνο. Και ο χρόνος τα χρώματα. Σκοτεινή μαγική αγκαλιά. Κλειστά μάτια στο φως. Ανοικτά στο όνειρο μου. Ακούω το ρολόι μέσα-έξω. Τικ…τακ… στόχος… Η στιγμή. οι ώρες. Κάθε μέρα… οι νύχτες. Ο χειμώνας μου. Και ο ΧΡΟΝΟΣ. Ορμητικά κύματα. Αγαπώ την θάλασσα μου. Ξεγλιστρά γύρω μου.

Το μεγαλείο χωρίς κλίμακα...

2010-02-13T14:03:00.002+02:00

«Γύρω στα μεσάνυχτα, η ταχεία της Ουλμ, γεμάτη επιβάτες, περνάει μέσα από το δωμάτιο του κυρίου Ρουμινώ που κοιμάται, και, σαν αστραπή, αντανακλάται στον καθρέφτη της ντουλάπας.» La carte d’aprés nature, No2, decembre 1952 Μέσα στο όργιο εκρηκτικών μυαλών, ένας δημιουργός ξεχωρίζει με ήρεμη δύναμη από το ‘καλούπι’. Δεν είναι εσωστρεφής και ‘βασανισμένος’. Έχει ανάγκη τους φίλους του για να

ΕΚκίνηση συγΚΙΝΗΣΗΣ...

2010-01-30T14:40:00.000+02:00

Είναι κάποιοι άνθρωποι λοιπόν που τόσο ξέχωρα ζουν από την ψυχή τους, που αν τους αγγίξεις τη σάρκα… Αν τους θυμίσεις τις πληγές τους, τραβώντας μια ουλή, έστω και άθελα… κινδυνεύουν να διαλυθούν. Ο αμπαρωμένος οργανισμός Τίθεται σε εκκίνηση Αντιδρώντας στην συγκίνηση. Ακούς την ανάσα που κολλάει στα σωθικά Και μια ανεπαίσθητη παύση πριν αντέξει… να νοιώσει, να θυμηθεί, να

Ο παλιάτσος των ελλείψεων...

2010-01-20T16:05:00.005+02:00

Τώρα που τα χρώματα σκούρυναν από το κρύο βλέπω πιο καθαρές τις γραμμώσεις. Όλες οι χαρακιές αφήνουν σημάδι όσο κι αν πληρώνεις τα ράμματα… Τείνεις το χέρι και σου φτύνουν τα βάρη επιλογών που ψάχνουν δικαίωση. Μυρίζω παντού φύλλα νωπά, σαν μάσκες πεσμένες… Κι άναρχες κραυγές προσβάλλουν τις παύσεις της μελωδίας. Αφήνω βροχή τον φθόνο στην λαμαρίνα μου, Αναπάντητο σε

C’est la pluie, Maya …

2010-01-14T10:10:00.001+02:00

Στο απέραντο του υγρού ορίζοντα κρεμιέται το βλέμμα μου στον φάρο. Ανάβει… σβήνει… ανάβει… Δεν σβήνω … Οι στάλες ονείρων αφήνονται και πέφτουν… πέφτουν… Λάμψεις που ενώνονται κάπου στον βυθό. Εκεί... στο πιο σκοτεινό μου χρώμα... Η προσμονή της αρμονικής ένωσης. Ζεστά στον μαύρο μου πυρήνα. Συμπιεσμένα χρώματα ανοίγουν… C’est le réve, Maya… Δεν είναι στόχοι όμως τα

Μετράω καλά.

2010-01-05T21:12:00.007+02:00

Δέκα. Δύο χιλιάδες και άλλα δέκα παραπέρα. Ένας (1) κύκλος (Ο) έκλεισε. 1 Ο. Με τόνο. Τονίζω τους κύκλους για ν’αγκαλιάζονται συν1οχικά… Στον επόμενο κρίκο. η ώρα θα είναι. δική μου. Εμπνέομαι στόχους και βάζω στίχους. Ψηλά. για να βλέπω μ’αετίσια μάτια βαθιά τα αιώνια πολύγωνα έρωτα… Άμα μπορείς. Τι θέλεις? Θεληματικά πηγούνια σε άθελες πράξεις γύρω… και θελκτικές

Another christmas Soliloquy...

2009-12-17T19:38:00.001+02:00

Soliloquy. Το μαγικό μιας λέξης… Πραγματικά, δεν την ακούει κανείς. Λες «εντάξει» και εννοείς γνώριμο χάος. Λες «καλά» γιατί έτσι μάθαμε. Ότι Βοηθάει. Είναι πιο έντονα τα γράμματα που δεν προφέρονται. Και οι λέξεις … μαγεία των συμβόλων. Επετειακά στριφογύρισα σ’ένα πεθαμένο ποίημα. Άγγιξα τα νοήματα να δω μήπως αναπνέουν… κανείς δεν έχει αγωνία την ασφυξία. Παράξενο…

Ακροβάτες σε μονή κλωστή ...

2009-12-07T11:33:00.004+02:00

Η Σ προχτές παραλίγο… Κατάλαβες. ... Δύσκολο σαββατοκύριακο, οι σκέψεις να γυρνούν γύρω από κείνη την λεπτή γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου. Μια γραμμή κουβάρι γύρω από την καρδιά μου. ο Αλέξης…Ένα βίαιο τρακάρισμα… μια στιγμή. Τόσο θέλει. Να, βλέπεις? Δεν ήμουν ειλικρινής. Αποτάσσω ποιητικά τον φόβο ενώ έχω κρυμμένους. Τους δύσκολους. Την υγεία. Των παιδιών μου, των ανθρώπων που αγαπώ,

Αλέξης Γρηγορόπουλος

2009-12-06T10:02:00.001+02:00

Πορείες και συναυλίες. Απορίες κι οπτασίες. Κάλαντα και πένθιμα εμβατήρια. Άγιος βασίλης και Άγιος ο Έρωτας. Θάνατος και ζωή. Οργή, θλίψη και σπασμένη ανεμελιά. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε μια νύχτα σαββάτου… Οι μεγάλοι συρρικνώθηκαν ελλειπτικοί. Η φύση αντέχει το αντίξοο ζύγι…? (σάββατο 6 δεκεμβρίου 2008) ---- και φέτος . γιατί δεν ξεχνάμε . δεν ξεπερνάμε . μόνο

The night is young...

2009-12-03T09:38:00.000+02:00

Έφτασαν ενώ οι άλλοι ήδη έτρωγαν. Με κουβέντα χαλαρή ανάμεσα στο κρασί και τους μεζέδες. Άργησαν. Μαζί. Είχαν γίνει πια «ζευγάρι». Είχε μόλις συνηθίσει την επιλογή του. Μήνες το πάλευε… μια γυναίκα που από την αρχή την κοίταζε και δεν έβλεπε το ‘κάτι’. Και περνούσαν οι μέρες. Εκείνη όμως έβλεπε, ήθελε, ήθελε πολύ. Καμιά φορά είναι πιο δυνατή η θέληση του ενός όταν ο άλλος δεν έχει κάτι άλλο

Γλυκιά αλμύρα ...

2009-11-19T13:27:00.003+02:00

Μυθογραφική βουτιά στα μπλε… τα γαλάζια… τα πράσινα. Μετάφραση πολλαπλών διαστάσεων στο καινό επίπεδο. Πινέλα σε παράλληλη πανδαισία με δουλεμένα χέρια… μεταγλωττίζουν γραμμές και καμπύλες… σε διαφάνεια και βάθος σκιές και ανταύγειες θάλασσα με άνεμο και καρδιά σε κορμί, θαρρείς, που θεριεύει τα δεσμά. Το άπιαστο ξεδιπλώνεται νωχελικά και το τίποτα… γίνεται ανάσα αλμυρή… Εφάμιλλη

«Νύχτωσε, ανάψαμε φως και φάνηκε Το σκοτεινό μας βλέμμα…»

2009-11-13T18:59:00.007+02:00

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Γυναίκα και Ποιήτρια, σκληρά γήινη και αναπόφευκτα ονειρική μαζί. Λατρεύω τις λέξεις της, τις μεθυστικές στροφές στην σκέψη της, το καθάριο βλέμμα της στα όμορφα και την στυγνή ειλικρίνεια της. «Τα ποιήματα αποτυχαίνουν όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες. Μην ακούτε τι σας λένε· θέλει ερωτική θαλπωρή το ποίημα για ν’ αντέξει στον κρύο χρόνο...» …και ο έρωτας,

Πριν μεγαλώσω, θέλω να γίνω ...

2009-11-10T15:52:00.003+02:00

«Έτσι.. … ένα με την γη» … γιατί γουστάρω το χώμα που ανθίζει λουλούδια από βροχή. Η αφετηρία για κάθε μας ουρανό γαμότο... Κι όσο μας βρέχει, η φύση πανηγυρίζει.- Λατρεύω τους ανθρώπους που έχουν κάποια Αγάπη -Αψηφώντας το σωστό και το πρέπει των άλλων. Ένα ταλέντο… ένα δώρο που σέβονται. Μια αγάπη που την βάζουν πρώτη. Εχτές το βράδυ μου παίξαν

Νοιώθω χρώματα...

2009-11-04T23:47:00.002+02:00

Γλυκιά νύστα… Μια κούραση παντού χαϊδεμένη από ολοκλήρωση… Ταυτόχρονα σχεδόν … οι τελευταίες πινελιές, κάτω δεξιά, με μαύρο στο λεπτό πινέλο. Ο τρίτος πίνακας της ενότητας στην τελική του μορφή. Όχι, ποτέ το ιδεατό. Ένα άγγιγμα μόνο που σε ανατριχιάζει με υπόσχεση… χαϊδεύω τον καμβά, τον φέρνω κοντά στην μύτη με κλειστά τα μάτια και έπειτα τον στήνω απέναντι μου. ή μάλλον στήνω εμένα απέναντι

A serenade of good things...

2009-10-26T10:21:00.003+02:00

(Πώς το λέει η διαφήμιση …?) Τις τελευταίες μέρες νοιώθω απίστευτα αγαμίδια. και μια στεναχώρια…ένα αναπόφευκτο αντίο… Όμως θα το πάρω από την ανάποδη γιατί από τα μικρά εκχειλίζω δύναμη. Στις λίγες ώρες λοιπόν που είμαι ξύπνια -πάνω στην στεγνή, στατική πραγματικότητα = κόστος Τα κλειδωμένα συναισθήματα = μεγάλο κόστος και τις αλυσιδωτές αλλαγές = αναγκαστικά με τόκο

"Πουθενά" τέτοια σεμνοτυφία πια ...

2009-10-21T18:54:00.002+03:00

Μήπως έχουμε μπερδέψει τα σκατά με τα άπιαστα ? ‘τα reality με την τέχνη’ όπως είπε μια δημοσιογράφος πριν λίγο στο σκάι? Υπάρχει ‘ΘΕΜΑ’ για την πρεμιέρα του «πουθενά» του δημήτρη παπαιωάννου και κατά πόσο η τελευταία σκηνή όπου δύο στέκονται για ένα λεπτό γυμνοί, θα ‘σκανδαλίσει’ (!) τους επισήμους. Να σχολιάσω? Να τ’αφήσω να πάει στον διάολο κι αυτό? Μα υφίσταται η έκφραση ‘σκανδαλίζομαι

Κοίτα πόσα χρώματα ...

2009-10-19T00:43:00.007+03:00

Θυμάσαι πρόπερσυ που γιορτάσαμε μαζί τον τσαμπουκά ? πόσα αναθεώρησα, ξαναχάρηκα, ξαναονειρεύτηκα ? όμορφη μέρα γιορτής… τόσοι φίλοι… ειλικρινείς ευχές … και μια αόριστη συμπαγής αισιοδοξία … Θυμάσαι και πέρσυ που περνούσα την γέφυρα ? ξεκάθαρη για όσα άφηνα πίσω μου και σίγουρη για όσα χώρεσα στις αποσκευές μου ? βήμα-βήμα την περπάτησα μέχρι … Με βλέπεις τώρα ? Απέναντι πια… λίγο

Λ-έξεις ...

2009-10-11T18:25:00.003+03:00

Σαν κόκκοι άμμου… μες απ’τα χέρια … Σαν τα λεπτά σε μονότονο εκκρεμές… Σαν σταγόνες αισιοδοξίας στην άπνοη νύχτα… Όλα γλιστρούν. μακρυά. Σαν απροσδιόριστος υδράργυρος … Η ένταση, το άγγιγμα, η ανάγκη, το νόημα. Δεν βγάζω νόημα. Το προσθέτω πεισματικά. Σε όλα. Το στριμώχνω στον χρόνο Το εξηγώ στα άρρυθμα Το δικαιολογώ στα αδιάφορα … Και το χαϊδεύω όπου κρυώνω.

"Ψυχές πολύγωνες..."

2009-09-25T16:22:00.008+03:00

Μεγάλα ταξίδια… Πολύγωνη αίθουσα αναμονής. Περιμένω, επιμένω, ανασαίνω. Γύρω μου Ήρωες οι λαβωμένοι βηματίζουν . με τσαγανές βαλίτσες κι ευθυτενή εισιτήρια… Ο γύρος του πόνου σε πόσες μέρες …? Πάνε χρόνια. Περιμένουμε τα άλλα. Ένα ταξίδι με ρόδα που βαριά ΘΑ γυρίσει… κι όλο ζητάει… ζητάει από άδειο παγούρι. Τραγουδώ την γεύση του νερού … κι άλλο ταξίδι

Αντίχρωμη μέτρηση ...

2009-09-19T12:36:00.003+03:00

Θέλω να χωθώ στον χειμώνα μετωπικά . Έχω λύσει τα φύκια από τα μαλλιά μου Ξεσκόνισα τις άμμους από την επιφάνεια Αποχαιρέτησα την θάλασσα της καλοσύνης Και άφησα τα φύλλα να πέσουν μόνα τους. Δεν βιάζω τίποτα. Ξέρω για τον ερχομό της ομορφιάς. Ξέρω πώς θα νοτίσει το χώμα μου… Θέλω να χαθώ στο βάθος των διαστάσεων Και να ενσωματωθώ άφοβα στο σκοτάδι. Θέλω να δω πάλι το

Τίτλοι για ένα όνειρο ...

2009-09-10T11:04:00.004+03:00

Πήρα θέση στην ορχήστρα των ονείρων. Μαέστρος σε αντίξοες μελωδίες. Με την δεξιοτεχνία της αδυναμίας μου Υψώνω το μπατόν κι όλα σιωπούν. Κόντρα σε τοίχους γδαρμένους Και έρημες αυλές αντηχεί η πρώτη νότα… Δική σου, αστέρι μου. όπως εγώ. Ενορχήστρωση μαγείας Για να ξορκίσω τ’απρόσωπα εμπόδια. Μετράω ρυθμό και χρόνο ανηφορικό Με όρτσα επιτάχυνσης. Πείσμα ενάντια στη φυσική. Λατρεία της

Πρόσκληση ...

2009-09-01T15:50:00.004+03:00

Σήμερα είναι γιορτή. Για φως θάχω τον ήλιο χορτάτο και για μουσική την θάλασσα που δυναμώνει. Θα στήσω το τραπέζι επίσημα. Σιδέρωσα το χειροποίητο τραπεζομάντηλο -εκείνο που κεντάω τις ιστορίες λίγο-λίγο- περήφανα να δείχνει το παρελθόν. Πήρα φίνες πορσελάνες – που δεν έσπασαν- και τα καλά κρύσταλλα. Όλα διαυγή πλέον. Γυάλισα ασημένια μαχαίρια και πηρούνια -φυλαγμένα εξίσου όλα μου

Ανεκτίμητη αξία κινδύνων ...

2009-08-24T18:33:00.006+03:00

Βιασμός νεοσύστατου ασύλου… άγνωστα χέρια αρπάζουν το παρελθόν και μ’αφήνουν να σκουπίζω αποτυπώματα. Αηδία και θλίψη σβήνουν κάθε έκφραση. Στέρεψα την αδρεναλίνη μου μεμιάς σε ζαφείρια και σμαράγδια του χτες. έτσι, ανοίγουν αγκαλιές. άκαιρα . Μειδιάζω στα παιχνίδια του χρόνου, ατενίζοντας την δική σου… μέσα από σκούρα κίτρινη ομίχλη. Εξακολουθεί ο μηδενισμός μου. Στρογγυλοποιούνται

Και μια άγκυρα πλωτή...

2009-08-14T17:07:00.006+03:00

Θέλω να πιάσω από μιαν άκρη την πραγματικότητα και να την διπλώσω καραβάκι. Θα κρύψω κάθε μουντζούρα στις πτυχές να μην χαλούν την ομορφιά της θέλησης. Έτσι λαμπερό θα το ακουμπήσω στην φαντασία μου. Ξέρω μια θάλασσα με ισχυρά ρεύματα και κρυστάλλινα νερά από στάλες βροχής… Από κει θα σαλπάρω αυτή την μαγική αυγή. Θα πλανάρω χαϊδεύοντας τον κόκκινο ουρανό. Υγρές διαδρομές στου

Χορός Χωρίς Χρόνο...

2009-07-24T07:32:00.006+03:00

Καλό καίρι … Αργόσυρτη η ζέστη πριν … Η υγρασία φυγαδεύεται από τις γρίλιες. Έβγαλα το ρολόι μου Να μην μου κάνει σημάδι. Ο χρόνος θα μετρήσει Στα δικά μου μποφώρ. Δεν υπάρχει συγχρονισμός. Πληγχρονισμό θα το λέγαμε …? Στην απλώστρα η αλήθεια. Θα ξασπρίσει κάποτε. Συμμαζεύω κομμάτια αποφάσεων. Μόνο στην υπόφαση είχα αλλεργία. Ο άνεμος βιάζεται τις λαχτάρες μου. Εκτός κλίμακας

Ε ναι καλό καίρι ...

2009-07-10T10:46:00.006+03:00

Άσκηση από την ανάποδη. Με ζέστη πλημμυρισμένη Μετά από μπόρες… Νάρθει γλύκα πάλι στ’αλμυρά. Να γευτώ πάλι τα κύματα. Καρτερώ εκεί βαθιά Στον βυθό που φωτίστηκε λίγο. Στο πολύ που ωριμάζει την ιστορία. Δροσερά νερά. Διαυγής ψίθυρος. Ανεπαίσθητο ρίγος σε πολύχρωμα φύκια. Σκέψεις άτακτες, θαρρούν… Ελαφρά συμπεράσματα που βολεύουν τ’απάγγιο. Λύνω τις άμυνες για να βουτήξω. Και θ’αφεθώ

Δικαίωμα μου .

2009-07-03T12:02:00.003+03:00

Αποποίηση πανευθυνότητας… Έτσι απλά. Άκουσε κανείς το κλικ στο δάσος …? Το ένοιωσα. Στις ρίζες . απόλυτο και αμετάκλητο. Απομυθοποίηση παντοδυναμίας. Ακόμη και από αγάπη ορμώμενη… Δεν κρατιέται ήρεμη η θάλασσα με τα χέρια. Αποκλήρωση προστασίας από φυσικά αίτια. Έτσι σκληρά. Μοίρασα επιτέλους τα τετράδια αδιόρθωτα. Μόνο έτσι θα προβιβαστούν… Απολύτρωση και απόσβεση στον πίνακα

Δώρο μου ...

2009-06-23T22:14:00.007+03:00

Μου χάρισαν ένα ολοκαίνουργιο παλιό βιβλίο. Ήταν σχεδόν επέτειος επαιτείας... Μετά την βίαιη μοιρασιά. Το περιτύλιγμα … Έκπληξη και υπόσχεση. Έψαξα να το ανοίξω προσεκτικά… Πρώτα έλυσα την κορδέλα… Μετά, διστακτικά, να βγάλω το χαρτί… Χωρίς να σκίσω ούτε γωνία αιχμής. Όλα μετράνε. Ασύγκριτα. Το κράτησα λίγο απαλά στα γόνατα μου. Και το χάιδεψα προσηλωμένη στην ομορφιά. Πόσα χρόνια…

La mer est calme d'ici...

2009-06-17T22:03:00.008+03:00

Ξύπνησα ψηλά. Πάνω από την θάλασσα μου. Την μάγισσα μου… κοίταξα ώρα πίσω… κάτω… τον μακρόκοσμο που αναπτύχθηκε γύρω μου. Που προσβάλλοντας στρατηγικές και πολεοδομία, θρέφτηκε μαγνητικά από αγαπουσίες μου. Και χτίστηκε σαν τσιμεντένιος κισσός Διψασμένος για κωδικούς ασφάλειας και σύμβολα… Αχόρταγος να πνίξει κάθε ανάσα αγνή πλέον. Αφύπνιση σκληρή πριν με αφανίσει. Ξύπνησα από χαμηλά.

A wish to build a dream on...

2009-06-01T13:27:00.004+03:00

Ένα καρουσέλ επιτέλους εκτός πορείας. Παλιά θέα οι ηρωικές θυσίες. σε ταχεία προσπέραση. Δεν αλλάζουν ύψος οι έννοιες πλέον. Αγοραπωλησία ελευθερίας μες την κρίση λιώνει τα δικαιώματα. Καυτός ήλιος που γαργαλάει τις ευχές… Άτακτες σκιές φυσάνε το φως σου. Έτσι παίζεται. Ν’αγαπάς τον άνεμο σου λέω, κι ας σε λυγίζει. Σου χαρίζει την αλμύρα εμπειρίας που σε ομορφαίνει. Ξέρω… κουράστηκες …

Χ- ασκήσεις γραμματικής ...

2009-05-28T10:07:00.005+03:00

Ο παρατατικός στην ουρά. Περιμένει το πάσο της αοριστίας. Στο γκισέ, ο χρόνος. Μυστήριος. πώς μετράει? ΤΩΡΑ από-τυπώνεται η στιγμή. Κρατάει συνέχεια… αν κρατηθείς. ΕΚΕΙ. Αόριστοι όλοι σ’ορισμένο παρελθόν. Και κλείνουν οι παρατατικοί… Μόνος ο ενεστώτας στην παράταση Κλέβει ατάκες από τον μέλλοντα… Κλίνω λοιπόν τα βήματα Και αποστηθίζω ρήματα σ’όλα τα πρόσωπα. Άσκηση δραματικής που

Υποχρωματισμοί ...

2009-05-25T20:29:00.004+03:00

Κλείνει την πόρτα και πετάει τα κλειδιά στο πάσο. Ησυχία. Μέσα του όμως αντηχούν τα γέλια των άλλων. Και τα δικά του, που ακολουθούσαν προκαθορισμένα. Κάθε βραδιά μοιάζει επικίνδυνα πια με την προηγούμενη. Όπως κι οι μέρες του. Ξεθωριασμένο καρμπόν αλλοτινών επιλογών. Η γρίπη της siemens, το lifestyle των ‘μικρών’ ελλήνων και το ολόδικο του guantanamo που δεν έκλεισε ακόμα. Ανοίγματα παντού.

Ο (υπέροχα) νευρικός εραστής...

2009-05-20T21:46:00.005+03:00

Διάπλατες οι πύλες του νου μου … Εσύ εκκρίνεσαι στην παραλιακή μου στράτα Με καρδιά απεριορίστων διαδρομών. Γκαζώνεις… νοιώθω κάθε παντιλίκι Να μου κόβει την ανάσα… Για να μου την χαρίσει πάλι ορμητικά. Πολύχρωμα φανάρια… περνάς…. Ακούω παντού την μουσική στη διαπασών. Μυρίζω την ταχύτητα της ανάγκης σου. Ο δρόμος μου ανοίγεται για σένα… κι άλλο… Κι από τους πόρους μου εκκρίνω δικό

Απλή αριθμητική...?

2009-05-12T13:30:00.005+03:00

Σαν να ζέστανε ο ήλιος… Μετράει τούτη η άνοιξη τις χαμένες. Μετράω και γω νοερά στα δάκτυλα. Με της αφής την σιγουριά, σαν πρώτα. Για πάντα μαθήτρια. με λάθη και άριστα μπερδεμένα. Στο άσπιλο άγγιγμα μετριέμαι : Είχα τόσα, βγάζω κείνα… πόσα έχω? Τώρα κατανοώ την μαγεία των μαθηματικών, Αψηφώντας περίπλοκους υπολογισμούς. Αλλοιώς, πώς γίνεται αφαιρώντας τόσα Να βρίσκομαι

Ανάσες ανοιξιάτικης βροχής ...

2009-05-06T14:06:00.009+03:00

Κοιμάται γυμνή. Απ’όλα. Ξεχασμένες αισθήσεις… Το κορμί σε επαφή με τα άσπρα σεντόνια. Χωρίς σχέδια. Ούτε κείνη τολμάει σχέδια. Απολαμβάνει. Η μαγική νηνεμία πριν την συνέχεια. Μελωδία της πολυπόθητης παύσης. Δεν είναι στατική η ηρεμία. Ρέει μέσα και γύρω της συγχρονισμένη. Και σαν μουδιασμένη από πολύχρονη φυλακή ήχων. Φάλτσα κρεμασμένα σε πειραγμένο πεντάγραμμο. Δεν την χωράει πια. Απλώνεται…

ΠρωτοΜάγια ...

2009-04-30T19:28:00.004+03:00

Αυθαίρετα χρήζω κι εμένα μπουμπούκι και ανθίζω πάλι. καινούργια φορά. Χρειάστηκε ένα φθινόπωρο ψυχοβόλο και κείνος ο πολλαπλός βαρύς χειμώνας για να συνθέσω τα κομματιασμένα απαραίτητα και να πετάξω το παλιό δέρμα... Η βαθιά μου φύση έβραζε συνωμοτικά ελευθερώνοντας αναθυμιάσεις ανάσας, αναμοχλεύοντας αρωματικά συστατικά …αναγεννώντας τα χρώματα μου… αταίριαστα σε χρόνους

Mirror, mirror, Break the wall...

2009-04-27T09:23:00.005+03:00

Ρώτα με. "γιατί" και θα σου πω… Γιατί μόνο έτσι ξέρω. Αγνοώ επιδεικτικά τα μαθήματα και μαθαίνω απ’έξω να αψηφώ. Ρώτα με. "πώς?" και θα χαμογελάσω… Με κάθε τρόπο που αντέχεις, σου απαντώ, θα πολλαπλασιάζομαι στο φως σου. Ρώτα με. Μόνο εσένα αγναντεύω. Μάζεψα απαντήσεις μες τον χρόνο μου Περιμένοντας μια υπεύθυνη ερώτηση.. Ρώτα με. "πότε?" και ξέρω ότι Θέλω να μείνω μετά την μουσική

Τι γίνεται ???

2009-04-24T06:54:00.007+03:00

Καλημέρα. Σήμερα διάβασα σε άλλο μπλογκ αυτό το σχόλιο σε μένα : βρε!!!!! τι γινεται στο σπιτικο σου.... πηγα να γραψω μια κουβεντα.... βρε αθεοφοβο(ι)...430 σχολια;;;;!!!!!!!!!.... μπηκα βγηκα.... αγχωθηκα...λες και τα ειχα εγω.... … τι γίνεται …? Μια απίστευτη παρέα έχει μαζευτεί ανεξήγητα σε μένα -ποτέ δεν ήμουν καραδημοφιλής! λόγω χαρακτήρα- από ανθρώπους μοναδικούς. Υπέροχα

Mantra ...μου ...

2009-04-20T21:38:00.003+03:00

η στιγμή ευτυχίας… μια απέραντη στιγμή νύχτας… με φώτα σβησμένα… ο νους σε τελετουργία συνείδησης… η μουσική παίζει γύρω και μέσα μας… η καρδιά συνοδεύει σε λάγνους ρυθμούς… το κορμί αχόρταγο να προσφέρει και να νοιώσει… εσύ… υπέροχα πελώριος στο ολόδικο μου σύμπαν… ακούω την ανάσα σου σαν mantra… ξανά και ξανά… βαριά, βαθιά, δικιά μου… έχεις τα μάτια κλειστά και τις άμυνες ολάνοιχτες να

Πεταρίζω ...

2009-04-17T14:29:00.004+03:00

Επειδή δεν θρηνώ σήμερα αλλά αγαλλιάζω στην ηρεμία ΜΟΥ Επειδή τα σύννεφα πια είναι απαλά και διαφανή Επειδή ο ήλιος εισχωρεί στα πιο κρυφά μας σκούρα επειδή νοιώθω ένα ΘΑ να μου χαμογελάει ώριμα επειδή έφυγε η σκόνη από τα φτερά μου επειδή στάθηκα ακλόνητη εκεί που με έσειαν επειδή δεν έπαψα να μιλάω στον καθρέφτη επειδή είναι πολύτιμα μικρή η ζωή επειδή είναι ανέλπιστα μεγάλη η ζωή

Ουσία και οινοπνεύματα ...

2009-04-15T08:54:00.005+03:00

Είναι αργά. Την γύρισε σπίτι λόγω της αυριανής δύσκολης μέρας. Τι άλλο να πουν σήμερα? Όμως οδηγώντας… ήρθε εδώ. Σε αυτό το μπαρ. Του αρέσει αργά την νύχτα… οι μουσικές κι οι άνθρωποι με τις άλλες ιστορίες. Εδώ και κείνος μιλάει στο τέλος. Και ακούει… Αν τύχει μια ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία… κάποιες φορές έχει φύγει με παρέα. Αδιάφορα καλή παρέα. Για λίγες ώρες. Αμίλητες ώρες. Το πρόσωπο του

Midspring feast...

2009-04-07T11:07:00.006+03:00

Θάρθω να σε βρω απόψε… Με άνοιξη στολισμένη. Θα μπω με μαγικά βήματα Ως το γλέντι του ονείρου Για να σε συναντήσω. Θ’απλώσω τα ρίγη μου γιρλάντα Στο άγριο παιχνίδι της ανάσας σου Και θ’αφήσω ελεύθερα χρώματα Να γδύσουν τα μαύρα. Χωρίς ανα-στολές θα σε απαντήσω Στο ηδονικό λίκνισμα του σούρουπου. Εκεί… που ανάβουν αστέρια μεθυσμένα. Εκεί που σκάει το πιο βαθύ σου κύμα. Έχω μεστώσει

Πυξίδα χρωμάτων...

2009-04-03T10:28:00.007+03:00

Φεύγει… πετάει… το μάτι πάνω στην επιγραφή EXIT… πετάει πάνω απ’όλους. επιτέλους μετράει πάνω απ’όλους… σύννεφα και ήλιος, μια εποχή που αλλάζει εκ των έσω… προχωράει… απομακρύνεται… και πλησιάζει… πλησιάζει μια γεύση, μια ιδέα, μια ανάγκη… ψίθυροι ηδονής… πετάει… πετάει τις πίκρες από ψηλά, σκορπίζει όσα μοτίβα της υπαγόρευαν το τέμπο και πάει… πάει το κορμί εκεί που τόσο συχνά τρέχει ο νους

Αγαμίδια ! (με την πιο υπέροχη έννοια ) !

2009-03-19T12:34:00.005+02:00

Άνοιξη. Ανοίγω όλες τις πόρτες Να μπει η φρεσκάδα μου. Θυμάσαι εκεί που σε φύλαξα? Πήγα σήμερα να ξεσκονίσω τις κρύπτες Και βρήκα το χαμόγελο σου. Ακόμη. Ήταν μαζεμένο μες την σκόνη… Πέρασα τα δάκτυλα μου πάνω του Και νοστάλγησα για ώρα. Αποχαιρετισμός στα όπλα… Έπειτα στάθηκα κοντά στην πόρτα Και άφησα τρία δάκρυα να φύγουν. Μαζί με την εποχή

Υπερλογισμοί ...

2009-03-18T10:53:00.003+02:00

Μετράω… παρουσίες κι απουσίες. οικειότητα σε αντίστροφη λογική. αλλαγές και δεδομένα γίνονται πράξεις στου νου το σκληρό τεφτέρι. Μετράω… μια εισπνοή ακόμη παχιά… έγινα εγώ μαχαίρι κι έκοψα την ατμόσφαιρα. σε μικρά κομμάτια σχεδόν ορφανά. θα ενωθούν πάλι αρμονικά μόλις πετάξω τα μαύρα. Μετράω… ήττες στον βωμό του κέρδους. για την πιο μικρή άφρακτη ανάσα. γι’αυτήν όλα. Μετράω…

Αυτοσχεδιασμοί ανόμοιων πνευμάτων...

2009-03-11T12:00:00.005+02:00

Παίζουμε την πραγματικότητα του παραλόγου. Σε παρατηρώ… κάθε εσύ του κόσμου μου που ερμηνεύεις αντίθετη τροχιά παραμυθιάζοντας το σιωπηλό γογγυτό. Σε προκαλώ αναλαμβάνοντας την παραμέλεια. Με απειλείς ενάντια στο ρεύμα του δίκιου. Σε ανέχομαι στο όνομα του λόγου. Με παραποιείς καλαίσθητα στο μαυρόασπρο φόντο. Και σε επιτρέπω κύκνειο άσθμα παραποιώντας

Σκυτάλη και πάλι...

2009-03-02T09:54:00.003+02:00

Kαι περνούν οι μέρες… και παίρνουν μαζί τους τον χειμώνα μου, αγαπημένη άμμο μες απ’τα χέρια μου… τι να διεκδικήσω? Έτσι είναι η φύση. Μπορώ να θέλω μόνο ό,τι μου προσφέρεται. Ό,τι χάνεται σε ομίχλη εξηγήσεων γράφει νότες μιας ιστορίας επαναλαμβανόμενης. Δεν μου αξίζει καμία δικαιολογία. Προσαρμόζομαι. Δεν αφομοιώνομαι. Αν θέλω πρέπει, έχω και δικά μου. Πρέπει να τηρώ την

Κι ας χιονίζει ...

2009-02-23T20:20:00.010+02:00

Ήταν όμορφη. Στητή. Φίνα. Μόνο τα χείλια της… είχαν κάτι που αλλοίωνε την παιδική μου μαγική εικόνα. Μια πίκρα που κύρτωνε τις άκρες… σαν όλους τους ανθρώπους, όταν αφαιρούνται… και αποκαλύπτεται τότε το βλέμμα της ψυχής τους. Όταν αφήνουν τον νου να ταξιδέψει. και τότε βλέπεις αν πάνε κάπου όμορφα. Φαινόταν ήρεμη. Μαθημένη στην ευτυχία, την φορούσε με χάρη. Ευθυτενής. Ήταν καθισμένη όπως πάντα

Προθέρμανση της άσκησης ...

2009-02-19T21:27:00.008+02:00

Σκέφτομαι λοιπόν τι καλή που είμαι. Ανεκτική. Έως στωική… Πόσες φορές σε αφήνω να σαλιαρίζεις κοντά μου… πόσες μαλακίες έχω ακούσει και δεν σ’έχω αδειάσει. Πόσα λάθη σου, έχουν μαρτυρήσει το ελάχιστο που μπορείς. Πόση ανοχή μου ονομάτισες αποδοχή… Πόσο λίγος είσαι. Και γω σε βοηθάω στην κοροϊδία του επιπέδου σου. Γιατί το κάνω? Γιατί είμαι ευγενική. Γιατί είμαι πλούσια στις ευκαιρίες. Γιατί

Κάθε αδύνατο ισχυρό...

2009-02-17T08:29:00.005+02:00

Φοράω τον χειμώνα καλύτερα. Μου πάνε τα βαθιά χρώματα τελικά- Και γω τα πάω πιο πέρα… πιο πέρα… Εκπαιδευμένα τα μάτια. Κι όμως- Δακρύζουν στην ώριμη θερμοκρασία και Στάζουν μέλι, σε πείσμα αδίστακτων παρεμβολών. Τα βήματα μου, σταθερά στο όνειρο Κι ο νους γιορτάζει μεστότητα- …Θ’αφήσω να με πιείς… Το έλα μου, δυό παλάμες υγρό χάδι Να μεθύσεις νηφάλια. Ρέω μέσα σου dejá bu Και

Μέσα απο καλειδοσκόπιο...

2009-02-12T07:50:00.004+02:00

Κοιτάζω την θάλασσα από πολύ μακριά. Κάνει σφιχτό κρύο κάθε μέρα και κουκουλώνομαι οικεία πανοπλία. ...Μοντέλο λειψής θαλπωρής. Οι νοσταλγίες καμώνονται υποσχέσεις. Το βλέμμα μου φιλτράρεται κυκλικά Στις κοντινές διαδρομές που έμαθα αλλά φτάνει τα κύματα σε μυστική συμφωνία. Φαίνομαι εδώ. αλλά κυλάω νούσιμα προς... Τα κύματα ορθώνονται χειμώνες. Θα διαλέξω ΤΟ κύμα μόνη μου. Το ένα

Μέχρι καλυτέρας ...

2009-02-09T08:48:00.008+02:00

Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό Λόγω Ανακαίνισης. Κρέμασα την καρδιά μου στην πόρτα Ειδοποιός διαφορά στα συνήθη… Διπλωμένη στα δύο να αντικρίζει την άλλη της όψη. Τσακισμένη στην μέση με άκρες ελεύθερες. Κάλυψα τα τζάμια με σφουγγάρι να ρουφάνε τις παράπλευρες υγρασίες. Απ’έξω οι περαστικοί κοντοστέκονται. Λίγο. Τόσο περίσσευμα έχουν. Από μέσα εγώ καθαρίζω. μαζεύω. πετάω. Η

On the border ...

2009-02-04T14:13:00.005+02:00

Θέλω να πετάξω. Κοιτάζω από το παράθυρο μου τα πουλιά και θέλω να πετάξω. Με ιερή μουσική τον άνεμο που θα σκίζω και άνομη αποστολή μια πρόσκαιρη φωλιά. …κάτι θυμάμαι… μυρίζω… φαντάζομαι… Πασχίζω να φτάσω εσένα μες τα ξέχωρα γρανάζια με τις χούφτες γεμάτες προσπερασμένα, θηλιές άσκοπες και την ξηρή μαγιά μου … ενεργή την λένε. Μια φορά ξυπνάει για πάντα. Άγρυπνη ατίθαση ανάγκη …

Ένα πειραμύθι ...

2009-01-31T21:12:00.002+02:00

Απόψε θα σου διαβάσω το πειραμύθι των εκατό πόνων. Το ξέρεις?… Βολέψου και συ όπως άλλοι στην πολυθρόνα της γενναιοδωρίας μου και θα σου πω για ξόρκια κι όνειρα. Να με κοιτάς στα μάτια κι ας με γελάς. Έτσι μου έμαθαν. Σπάνιο θα ήταν αλλοιώς. και δεν έχω χώρο για παλιές αλήθειες. μου τις ρούφηξε ο κύκλος κλείνοντας. Περίμενε μόνο λίγο να σκοτεινιάσω. Να ανακαλέσω τις δυνάμεις του

Κατρακυλώντας ένα παλιό όνειρο...

2009-01-29T09:42:00.004+02:00

Ξυπνάει πριν από κείνον. Ανυπόμονη για τον δικό της χρόνο. Κορμί απομονωμένο από θύμηση αγκαλιάς. Σηκώνεται στο κρύο με κείνη την λύσσα να κυνηγήσει τ’οξυγόνο. Κάπου. Πάει στο μπάνιο. Μηχανικά. Κάθε μέρα. Κλείνοντας την πόρτα, καταφύγιο… άλλαξε ο καιρός. Κάποτε τις άνοιγε όλες διάπλατα. Ρίχνει νερό στο πρόσωπο της. Να πλύνει τον ύπνο και την πίκρα που βγάζουν οι πόροι της όταν ονειρεύεται.

Κυλώντας σ'ένα όνειρο...

2009-01-25T23:29:00.005+02:00

Ξυπνάει πριν από κείνον. Χορτάτη από νύχτα ερωτευμένη. Κορμί που γλυκά πονάει ακόμη το δόσιμο. Σηκώνεται γυμνή από αναστολές με το άρωμα του πανοπλία στο υπόλοιπο αδιάφορο οξυγόνο. Πάει στο μπάνιο χαμογελώντας. Άλλαξε ο καιρός… τραβάνε πάντα οι παλιές πληγές. Τώρα μαθαίνει να δέχεται τ’άθελα της. Ρίχνει νερό στο πρόσωπο της. Στιγμιαία λυπάται να πλύνει τα φιλιά του. Κοιτάζεται στον καθρέφτη.

Σε ρυθμό ...

2009-01-22T08:55:00.012+02:00

Νοιώσε μία-μία τις χορδές… Ας ταραχθεί πια η σκόνη τους. Πνιγηρή αναμονή του αδύνατου. Χαμένες οι μελωδίες σε παλιά νουβέλα μοχθούν να προχωρήσουν. Αναπόφευκτο κυλιόμενο tempo… Μια φωνή παραληρεί βυθισμένες ιστορίες. Μην κοιμηθείς πάλι. Το αίμα ξεκινάει αργά να βηματίζει. Οι ώμοι της ευαισθησίας πονούν την αλλαγή των καιρών επαναστατώντας στο βάρος. Αφύπνιση - Ανάνηψη - Ανάταση.

Remember to breathe...

2009-01-18T23:44:00.003+02:00

Νάτην πάλι. Εισχωρεί ύπουλα στους θύλακες δροσιάς Πνίγοντας αδυσώπητα την πνοή. Το στόμα ανοίγει φυσικά μα γεμίζει χώμα ταφής… Η γεύση πήρε σύνταξη πικρή. Σχετικός ο επιθανάτιος χρόνος. Το βασίλειο της Απογνωσίας Σταθεροποιείται στην εξουσία. Ημιθανή άκρα απλώνονται για φως. Σκοτεινιάζει νωρίς ακόμη… Κλείνουν τα μάτια με αποστροφή. Τα σοβαρά ερωτηματικά σουβλίζουν. Η έπαρση

Μπορεί να...

2009-01-14T14:07:00.003+02:00

…Υπάρχεις. Σε είδα σαν πρώτη φορά. Μπορεί να είναι και η πρώτη. Άνδρας. ατόφιος. Πόσες φορές νόμισα πως ήσουν εσύ. Είναι απίστευτη η προσαρμοστικότητα της επιθυμίας μας… όταν ήρθες όμως, κατάλαβα το παρελθόν. Ό,τι έχω ζήσει ως τώρα ήταν προνύμφες της πραγματικότητας. Πέταξα τις ετικέτες και ξανακοίταξα εσένα. Θα μπορούσες να ήσουν με τα χρόνια θλιμμένος. Να νοιώθεις πως φεύγοντας τα νιάτα, δεν

Μπορεί...

2009-01-12T11:08:00.003+02:00

Ένα μπαρ. Σ’ένα σταθμό. Ή αεροδρόμιο. Μια γυναίκα. Μόνη. Θα μπορούσε να είναι από πάντα έτσι. Μπορεί να έχει οικογένεια... Να είναι και μητέρα. Καλή μητέρα. Σύζυγος. Καλή και κει. Ή και όχι. Θα μπορούσε να έχει ζήσει πολλά και τώρα να θέλει κάτι γλυκό σαν σοκολάτα. Θα μπορούσε να μην έχει ζήσει τίποτα και να ψάχνει κάτι ζεστό σαν κονιάκ. Ή καυτό σαν βότκα παγωμένη. Μπορεί να ψάχνεται. Μπορεί και

Χαμογέλα!

2009-01-03T08:36:00.009+02:00

Γυρίσαμε σελίδα? Ελπίζω να μην ξέχασα κάτι… Τα πήρα όλα μαζί. Τα πριν μου. Μόνο έτσι θα απολαύσω τα επόμενα. Δεν εύχομαι τίποτα βαρύγδουπο. Σε κανέναν. …ξέρεις μόνο τι? Την δύναμη να ζω τον ήλιο κατάματα Ακόμη και μέσα από τα σύννεφα. Τόχω κάνει. Και δουλεύει γαμώ την τρέλλα μου! Αυτό εύχομαι ολόκαρδα και σε όσους νοιάζομαι. Ξέρετε ποιοι είστε. Πολύ καλά. Π Ο Λ Υ Χ Ρ Ω Μ Ο 2009 !

The key to music...

2008-12-30T08:25:00.004+02:00

Θα σου παίξω έναν σκοπό που φαντάστηκα… Διστακτικές νότες που κάποτε σημείωσα Και μόνο τώρα ταιριάζουν σε μελωδία. Ξεκινάει αργά, σαν ανάσες…. Άκου… Τις απλώνω στο πεντάγραμμο μαλακά. Καμιά φορά και γω πρόσεχα... Το κλειδί του σολ, με ανοίγει πάλι. Οι γραμμές πάλλονται. ζητούν ‘ακόμα’. Ένταση λοιπόν… νέα παρτιτούρα. Διασκευή σκοπού που άντεξε τον χρόνο. Tempο άναρχο. χωρίς τέλη. Έλα…

Riders on the storm...

2008-12-27T10:17:00.003+02:00

Πορείες και συναυλίες. Απορίες κι οπτασίες. Κάλαντα και πένθιμα εμβατήρια. Άγιος βασίλης και Άγιος ο Έρωτας. Θάνατος και ζωή. Οργή, θλίψη και σπασμένη ανεμελιά. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε μια νύχτα σαββάτου… Οι μεγάλοι συρρικνώθηκαν ελλειπτικοί. Η φύση αντέχει το αντίξοο ζύγι…? *ακούγεται το “riders on the storm” από τον snoop dogg - των doors

Απο ψηλά...

2008-12-26T08:24:00.011+02:00

...Μούπες πως αγαπάς τα χρώματα της δύσης. Εγώ θέλω να σου χαρίσω την ανατολή… Θα πάρω πρώτα το μαύρο να στηρίζει το φως. Ό,τι έχεις πονέσει, να το γιορτάσουμε ατρόμητοι. Λένε ότι το σκοτάδι ρουφάει τα χρώματα... Εγώ θα επιμείνω μέχρι να επιβληθούν πεισματικά. Κοβάλτιο. Αντανάκλαση μιας θάλασσας θεάς στον χειμώνα αισθησιακών κυμάτων. με μεγάλες πινελιές να ξυπνήσουν όσα νάρκωσες.