Tuesday, 17 July 2007

Σιγά μην λυγίσουμε!

Ξεχνιέμαι σ’ένα πέπλο ελαφρότητας και η σκέψη μου ταξιδεύει μ’ένα καράβι που δεν σταματά. Κάθε σύννεφο είναι και μια ανάμνηση, κάθε κύμα ένα πάθος, κάθε ηλιαχτίδα ζωή. Με βλέπω εκεί να αναπολώ κάθε τόσο με χαμόγελο ή με πίκρα, κοιτάζοντας γύρω μου. Κι άλλες φορές να κλείνω τα μάτια προς τον κόσμο και να νοιώθω μονάχα. Κι αυτή είναι η νίκη μου. Ότι νοιώθω. p.s.το κακό είναι οτι νοιώθω και τις φλόγες παντού γύρω μας...

6 comments:

adiple said...

Να νιώθεις! κι ας πονάς!
σου τραγουδώ:

Aπόψε θα σου ορκιστώ
πως σ' αγαπάω
εσύ με σπρώχνεις στο κακό
κι εγώ γελάω

Ό,τι έμεινε απ' το χαλασμό
θα σου χαρίσω
το τελευταίο μου ναυάγιο
πριν ζήσω

Zήτα μου ό,τι θες,
πάρε με όπου θες, εσύ
Zωή μισή
δεν θέλω πια να ζω

Aπόψε η νύχτα μ' έβαλε
να σε παιδέψω
πριν τον τρελό χορό της
σου χορέψω
κι όσο τα κόκκινα τα πέπλα μου
θα υφαίνεις
μες στον καθρέφτη θα σε βλέπω
να πεθαίνεις

Zήτα μου ό,τι θες...

Φιλιά

maya said...

adiple μου γλυκιά!
πάω να πιώ ένα ποτό και θα γυρίσω να σου γράψω. και να τραγουδίσω. νομίζω ότι αν φτιάχναμε μια κασέτα με αγαπημένα τραγούδια, τα ίδια θα βάζαμε!!!
σε φιλώ πολύ γλυκά
χ

icarus said...

συχνά το "νιώθω" είναι ταυτόσημο με το "ζω". μόνο οι νεκροί δεν νιώθουν... προχώρα το όμορφο ταξίδι σου -γιατί στο τέλος ακόμα και οι συμφορές γίνονται νοσταλγική ανάμνηση- και ρούφα με όλες σου τις αισθήσεις την κάθε εμπειρία, το κάθε ερέθισμα... ειδικά την ηλιαχτίδα!

χάρξκα που σε βρήκα :)

icarus said...

τι κάνει η κούραση... "χάρηκα" ήθελα να γράψω ;)

maya said...

@icarus
και γω χάρηκα πολύ!
ρουφάμε ξεδιψάμε και πάλι απ'την αρχή. ναι. νοιώθω σημαίνει ζω. ακόμη κι ο πόνος είναι καλύτερος απο την απάθεια. δεν το θέλω αυτό.
όπως λέει και η adiple μέσω άλκηστις...ζωή μισή δεν θέλω πια να ζω!
χ

adiple said...

maya ναι, και εγω την ίδια εντύπωση έχω. Μήπως έχουμε τα ίδια μουσικά γούστα; και αν ναι μήπως έχουμε τσουρουφλιστεί και παρόμοια;